เซียวจิ้งเป็นบุตรชายสายตรงเพียงคนเดียวของสกุลเซียว หากคิดทำลายอนาคตของเขาย่อมไม่ง่าย เว้นแต่สกุลเซียวจะตกต่ำ อีกทั้งสกุลเซี่ยก็ไม่คิดผูกแค้นกันจริงจัง
บัดนี้ซางหลิงจวินก็เป็นภรรยาของท่านเจ็ดสกุลเซี่ย ถูกสกุลเซี่ยจำกัดเอาไว้ การแก้แค้นของนางทำได้มากที่สุดเพียงเท่านี้ ซึ่งนับเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว
นางควรคาดการณ์ไว้แต่แรก
แม้จะไม่ได้ทำร้ายรากฐานกระดูกของเซียวจิ้ง แต่ช่วงหลายวันนี้ก็ทำให้เขาเจ็บปางตายไปไม่น้อย
ภายหน้าคงมีข่าวลือเล็กน้อยติดตามเขาไปบ้าง
ฮั่วชวนขานรับอืม
【ฮูหยินผู้เฒ่ายังกล่าวอีกว่า ช่วงนี้เจ้าเพียงพักรักษาตัว ไม่ต้องออกหน้า】
ซางหลิงจวินเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
【ชวนชวน ฮูหยินผู้เฒ่าคุยกับเจ้าตั้งมากมายเชียว เจ้าไม่เผยพิรุธกระมัง?】
【แน่นอนว่าไม่ ฮูหยินผู้เฒ่าดูเคร่งขรึมก็จริง แต่จิตใจอ่อนโยนยิ่ง การอยู่ร่วมกับผู้สูงวัยก็ต้องรู้วิธีเช่นกัน】ฮั่วชวนกล่าว
【ดูท่าเจ้าจะรู้วิธีเอาใจผู้สูงวัยสินะ】
ซางหลิงจวินมองฮั่วชวนเปลี่ยนไปอีกเล็กน้อย กล่าวให้ถูกคือ นางเริ่มชื่นชมเขาแล้ว
ถ้อยคำเหน็บแนมเผยจืออิงกับฮูหยินผู้เฒ่าเซียวของเขา ล้วนเป็นคำพูดในใจนาง หากให้นางพูดเอง เกรงว่าคงยากจะเอ่ยออกมา
ฮั่วชวนช่วยระบายความแค้นให้นาง ทั้งยังไม่ได้พูดจาแหลมคมจนฉีกหน้ากันโดยตรง
เห็นได้ว่าเขาคำนึงถึงนาง
อย่างไรเสียคนทั้งสองก็ถือเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายมารดาของนาง
ความรู้สึกที่มีคนคิดเผื่อนางอย่างรอบคอบเช่นนี้ ทำให้หัวใจของซางหลิงจวินเกิดคลื่นแห่งความซาบซึ้ง และไม่จางหายไปเนิ่นนาน
แม้จะอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วัน แต่ซางหลิงจวินก็มองออกว่าฮั่วชวนเป็นคนฉลาดและปรับตัวเก่ง เข้าใจโลกมนุษย์อย่างทะลุปรุโปร่ง ทั้งยังรู้จักสังเกตสีหน้าผู้อื่น มองทะลุเปลือกนอกไปถึงต้นตอของปัญหาได้เสมอ
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเข้ากับผู้อื่นได้ดี