“เขาถูกเจ้าทำร้ายจน...”
คำว่า ‘ย่ำแย่’ ยังไม่ทันหลุดจากปาก ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) ก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน นางเผยสีหน้าซาบซึ้งใจ
“ที่แท้ท่านย่ามาหาข้ายามดึก ก็เพื่อเป็นห่วงข้านี่เอง เดิมทีข้ายังคิดว่า แม้ข้าเกือบถูกความเห็นแก่ตัวของเซียวจิ้งทำลายชีวิตไปทั้งชีวิต แต่ข้าก็เป็นเพียงบุตรบุญธรรมของสกุลเซียว มิได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกัน
ข้ากลัวเหลือเกินว่าผู้อาวุโสในบ้านจะโยนความผิดมาให้ข้า ตำหนิว่าข้าเหตุใดจึงเปิดโปงความสัมพันธ์ลับ ๆ ของพวกเขาทั้งสอง ทำลายชื่อเสียงของพวกเขาเสียได้ มาบัดนี้จึงรู้ว่าหลานหญิงคิดคับแคบไปเอง
เดิมทีข้ากระวนกระวายใจ แต่ในใจก็อัดอั้นคับข้องยิ่งนัก พวกเขาทั้งสองก่อเรื่องสกปรกน่าอับอายในห้องหอของข้าในวันแต่งงาน ทั้งยังวางยาสลบทำให้ข้าครองสติไม่ได้
เรื่องที่ถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้อื่นก็เป็นผลกรรมที่พวกเขาก่อเอง สวรรค์เมตตาข้า ไม่อยากให้ข้าถูกปิดบังไปชั่วชีวิต คนที่ผิดคือพวกเขา จะมาโทษข้าได้อย่างไร ข้ากลัดกลุ้มอยู่ในใจ จึงล้มป่วยไปคราหนึ่ง”
ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) เอ่ยด้วยความสะเทือนใจอีกครั้ง
“สกุลเซี่ยสมกับเป็นตระกูลบัณฑิตผู้ดี รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดี ไม่เพียงไม่พาลโกรธข้า ยังชดเชยให้ข้าอีกด้วย ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าก็เช่นกัน หากไม่ได้ท่านผู้เฒ่าพิจารณาเรื่องราวอย่างถี่ถ้วน ไหนเลยจะยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าการแต่งงานครั้งนี้ทำผิดต่อข้าจริง ทั้งยังตัดสินใจเรื่องเปลี่ยนคู่แต่งงานให้ด้วย
ท่านย่า ท่านแม่ พวกท่านลองคิดดู ข้ากับฮูหยินผู้เฒ่าแต่เดิมแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ต่อให้นางพาลโกรธข้าที่ทำให้ชื่อเสียงสกุลเซี่ยเสียหาย ก็ยังพอเข้าใจได้ แต่...แต่เหตุใดนางจึงมีจิตใจเมตตากว้างขวางถึงเพียงนี้เล่า”