【นางมารร้าย! ใช้ให้ข้าชนแทนเจ้า เจ้ามันไม่ใช่คน!】
【เสียแรงที่ข้ายังเห็นใจเจ้า!】
【…】
ผีชายด่าทอไม่หยุดปาก ทว่าซางหลิงจวินไม่มีเวลาสนใจเขา
เพราะนางเพียงอยากทดลองดู และก็ได้คำตอบแล้วจริง ๆ
นางจะมอบสิทธิ์ควบคุมร่างกายให้เขาเมื่อใดก็ได้ และจะทวงคืนเมื่อใดก็ได้เช่นกัน อำนาจควบคุมทั้งหมดอยู่ในมือนาง ส่วนผีชายเป็นฝ่ายตั้งรับ ไม่อาจแย่งร่างของนางไปได้ เว้นแต่นางจะยินยอมมอบให้เอง
เรื่องนี้ทำให้ซางหลิงจวินคลายกังวลลง
นางกลัวว่าผีชายแปลกหน้าตนนี้จะแย่งชิงร่างของนางไป
จากนั้นนางก็อยากลองดูว่าจะใช้แรงกระแทกอย่างหนักซัดวิญญาณของผีชายออกไปได้หรือไม่
ผลลัพธ์เห็นได้ชัดอยู่แล้ว
ล้มเหลว
【อย่าโกรธเลย ข้าแค่อยากลองดูว่าจะซัดเจ้าออกไปได้หรือไม่เท่านั้นเอง ปวดหัวเหลือเกิน เฮ้อ…】
ซางหลิงจวินจำต้องปลอบเขา บัดนี้สิทธิ์ควบคุมร่างกายกลับมาอยู่ในมือนางแล้ว นางปวดศีรษะราวกับจะแตก จึงไม่อยากฟังผีชายบ่นจ้ออีก
【อ้อ…】
ผีชายคิดตามแล้วก็เห็นจริงดังว่า เขาเจ็บเพียงครู่เดียว ส่วนความเจ็บปวดหลังจากนั้นล้วนเป็นนางที่ต้องรับไว้เอง
หลังจากชนเสา ซางหลิงจวินก็ถูกหามมายังห้องข้างห้องนี้ ไม่รู้ว่ามีใครไปตามหมอมาหรือยัง
ผีชายส่งเสียงฮึดฮัดสองครั้ง ดูไม่พอใจอย่างยิ่ง
【เจ้าร้อนใจเกินไปแล้ว ยังจับชู้คาหนังคาเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ มีแต่คำพูดไร้หลักฐาน พวกเขาจะพลิกสถานการณ์กลับมาก็ไม่ยาก】
ซางหลิงจวินกลับสงบนิ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอดโปร่งว่า
【ข้าแสดงละครต่อหน้าผู้คนเช่นนั้น ย่อมมีคนร้อนใจไปจับชู้แทนข้า】
บิดาของเซี่ยเจาชิงคือท่านสามเซี่ย เป็นบุตรอนุคนที่สาม และมิได้เกิดจากอนุคนเดียวกับท่านสี่เซี่ยผู้เป็นบุตรอนุคนที่สี่ ทั้งสองมีความสัมพันธ์ย่ำแย่ยิ่ง
ส่วนเซี่ยเจาชิงเป็นบุรุษเพียงคนเดียวในเรือนสาม เรือนสี่ย่อมปรารถนาให้อนาคตของเรือนสามพังพินาศอยู่แล้ว
เมื่อครู่ซางหลิงจวินเห็นชัดแจ้ง หลี่ซื่อแห่งเรือนสี่ยังฟังไม่ทันจบก็ร้อนรนออกไปจับชู้เสียแล้ว
หากซางหลิงจวินเป็นผู้ชักนำทุกคนไปเอง ย่อมดูจงใจเกินไป ฐานะผู้เสียหายของนางก็จะน่าสงสัย แล้วจะเรียกค่าชดเชยจากสกุลเซี่ยได้อย่างไร?
อีกทั้งการชนเสาของนางก็ประหนึ่งสาดน้ำมันร้อนลงกองเพลิง ทำให้เหตุการณ์ปะทุขึ้นทันที เรื่องนี้ย่อมเลื่องลือไปทั่วทั้งเมือง
นอกจากนี้ เมื่อนางบาดเจ็บและนอนนิ่งอยู่ ก็หลีกเลี่ยงสถานการณ์วุ่นวายภายนอกได้ ทั้งยังหลบหน้าคนที่คิดจะมาหาเรื่องนางไปชั่วคราว
ดังนั้นการชนเสาครั้งนี้จึงเรียกได้ว่ายิงธนูดอกเดียวได้นกสามตัว
ผีชายจุปาก ลอบคิดในใจว่าสกุลเซี่ยถึงกับแต่งสะใภ้ที่ฉลาดหลักแหลมเช่นนี้เข้าบ้านก็ช่างเถิด ชาติก่อนสกุลเซี่ยคงติดค้างนางไว้ไม่น้อย คราวนี้ประสบเคราะห์เช่นนี้ก็นับเป็นผลกรรม
【แล้วเจ้าอยากได้ค่าชดเชยอะไรหรือ?】
ซางหลิงจวินเลิกคิ้ว นางไม่กลัวที่ผีชายจะรู้เรื่องนี้
【แน่นอนว่าต้องให้ข้าเปลี่ยนไปแต่งกับสามีคนใหม่ เจ้าลองคิดดูสิ ต่อไปเซี่ยเจาชิงต้องเรียกข้าว่าอาสะใภ้ แบบนั้นสะใจไม่น้อยเลยใช่หรือไม่?】
นายท่านผู้เฒ่าสกุลเซี่ยมีบุตรเจ็ดคน บุตรชายคนโต ธิดาคนที่สอง และบุตรชายคนที่เจ็ดล้วนเป็นบุตรภรรยาเอกของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย ที่เหลือเป็นบุตรอนุทั้งหมด
เซี่ยเยี่ยนอัน บุตรคนที่เจ็ด เป็นคุณชายเสเพลผู้เลื่องชื่อในเมืองหลวง ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยได้บุตรชายยามชรา จึงตามใจเขาอย่างยิ่ง น่าเสียดายที่ปีก่อนเขาบาดเจ็บสาหัสและหมดสติ บัดนี้ก็ยังไม่ฟื้น
แม้แต่หมอหลวงยังกล่าวว่าไร้ทางรักษาแล้ว
หากท่านเจ็ดเซี่ยมิใช่คนพิการที่หมดสติไม่ฟื้น ซางหลิงจวินคงไม่มั่นใจถึงเพียงนี้
หากทุกอย่างเป็นไปดังใจ นางอยากเห็นสีหน้าของเซี่ยเจาชิงกับเซียวจิ้งเสียจริง!
ผีชายตกตะลึงจนพูดไม่ออก ครั้นได้สติก็ร้องเสียงหลง
【เจ้าว่าเจ้าจะแต่งกับผู้ใดนะ?!】
นางคิดจะแต่งกับ…เขาหรือ?
ตัวเขาเอง!
ถูกต้อง ผีชายก็คือเซี่ยเยี่ยนอัน ผู้เป็นอัมพาตและหมดสติอยู่!
เซี่ยเยี่ยนอันงุนงงอย่างยิ่ง วิญญาณของตนมาอยู่ในร่างของภรรยาหลานชายอย่างไร้สาเหตุก็ประหลาดพอแล้ว บัดนี้ภรรยาหลานชายผู้นี้ยังประกาศว่าจะมาแต่งกับเขาอีกหรือ?
เขาเป็นอัมพาตไปแล้ว เหตุใดยังมีคนหมายปองอีก?
ซางหลิงจวินขมวดคิ้วเรียวงาม【เจ้าตื่นเต้นอะไรอีก? ตกใจอยู่เรื่อย】
【ไม่มี…ข้าแค่รู้สึกว่า…เรื่องนี้ผิดทำนองคลองธรรมไปหน่อยหรือไม่?】
น้ำเสียงของเซี่ยเยี่ยนอันฟังดูอึดอัดอยู่บ้าง
หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง เซี่ยเยี่ยนอันคิดว่าควรปิดบังตัวตนของตนจากซางหลิงจวินไปก่อน คอยสังเกตสถานการณ์แล้วค่อยว่ากัน
ซางหลิงจวินโมโห ส่งเสียงฮึดฮัดว่า【เกี่ยวอะไรกับเจ้า?】
【…】
เซี่ยเยี่ยนอันรู้กาลเทศะ จึงปิดปากเงียบ
…
ภายในห้องหอ…
“โอ๊ย!”
หลี่ซื่อไม่ทำให้ผิดหวัง จับคู่ชายหญิงที่กำลังเริงสวาทได้คาหนังคาเขา!
“อาสะใภ้สี่? ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร? นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น!”
เซี่ยเจาชิงกับเซียวจิ้งตื่นตระหนกยิ่ง
“หลานชายเอ๋ย ต่อให้เจ้าเป็นคู่สุขสันต์ ก็ไม่ควรมั่วสุมกับบุรุษในคืนเข้าหอหรอกนะ รู้หรือไม่ว่า
สะใภ้ใหม่ที่เจ้าเพิ่งแต่งเข้าบ้านไปชนเสาฆ่าตัวตายในเรือนหน้าแล้ว! คราวนี้ผู้คนรู้กันทั่ว เรื่องเสียหน้าเช่นนี้สกุลเซี่ยจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด!”
“อะไรนะ?!”
สีหน้าของเซี่ยเจาชิงพลันเปลี่ยนเป็นคล้ำแดงด้วยโทสะ นางกัดฟันตะคอกเสียงต่ำว่า
“นังสารเลว!”
เซียวจิ้งยิ่งแทบสิ้นสติ สีหน้าย่ำแย่ประหนึ่งกลืนแมลงวันตายลงไป
เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน พวกเขาจึงลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ซางหลิงจวินฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด แล้วหนีออกไปได้ตั้งแต่เมื่อใดกัน!
คู่สุขสันต์อย่างนั้นหรือ?
ซางหลิงจวินกล้าพูดว่าพวกเขามีสัมพันธ์แบบชายรักชายอย่างนั้นหรือ?!
น่าขยะแขยง!
แล้วนางจะชนเสาฆ่าตัวตายไปทำไมทั้งที่ยังดี ๆ อยู่? นังโง่เอ๊ย!
จบเห่แล้ว…คราวนี้ทุกอย่างพังหมดแล้ว!
…
สกุลเซี่ยก่อเรื่องอัปยศใหญ่โต อีกทั้งเกือบมีคนตาย แขกเหรื่อจึงพากันกล่าวลาไปนานแล้ว
เกรงว่าก่อนคืนนี้จะผ่านพ้น เรื่องที่เซียวจิ้งกับเซี่ยเจาชิงเป็นคู่สุขสันต์คงเลื่องลือไปทั่วทั้งเมือง
ส่วนซางหลิงจวิน เจ้าสาวที่ชนเสาฆ่าตัวตาย ก็กลายเป็นสตรีน่าสงสารในปากผู้คน
ซางหลิงจวินหิวจนกินผลไม้บนโต๊ะจนหมด นางรอหมออยู่นานก็ยังไม่มา คาดว่าทุกคนกำลังวุ่นวายจนไม่มีใครสนใจนาง
นางจึงพันแผลให้ตนเองอย่างง่าย ๆ โชคดีที่เสียเลือดไม่มาก
【เจ้ายังมีอารมณ์กินอีก ช่างสงบนิ่งเสียจริง】น้ำเสียงของเซี่ยเยี่ยนอันฟังดูเปรี้ยวปาก
ซางหลิงจวินไม่ได้กินอะไรตลอดทั้งวัน เดิมทีก็หิวอยู่แล้ว ทั้งยังบาดเจ็บที่ศีรษะ ย่อมต้องเติมกำลังให้ร่างกายและเรียกเรี่ยวแรงกลับมา
เรื่องยังไม่จบ
【คอยดูเถิด สกุลเซี่ยจะดีใจยิ่งที่ข้ายังไม่ตาย ทั้งยังต้องคิดหาทางชดเชยให้ข้า อีกไม่นานก็มีคนมาหา ข้าขอเติมกำลังก่อน】
【กินช้าหน่อย ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก】เซี่ยเยี่ยนอันทนไม่ไหวจึงเตือน
คำพูดของนางก็เป็นความจริง
เพราะหากนางตาย เรื่องที่สกุลเซี่ยแต่งภรรยาให้เจ้าสำราญ แล้วบีบคั้นเจ้าสาวให้ตายในคืนเข้าหอ ก็จะกลายเป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
ถึงเวลานั้น อนาคตของคนรุ่นลูกหลานสกุลเซี่ยคงพังพินาศ แม้แต่ชื่อเสียงขุนนางของนายท่านหลายคนก็จะพลอยถูกกระทบไปด้วย
ซางหลิงจวินเองก็ไม่อยากกินเร็วเกินไป เพราะจะทำให้แผลตึงและเจ็บ ทว่าทั่วทั้งร่างนางไม่มีเรี่ยวแรง ทั้งยังบาดเจ็บ อีกประเดี๋ยวต้องมีคนมาหาเรื่องนางเป็นแน่
หากกินไม่อิ่ม จะเอาอะไรไปต่อกรกับคนพวกนี้?
เอี๊ยด…
นางกำลังคิดอยู่ ประตูก็ถูกผลักเข้ามา
ซางหลิงจวินหันไปตามเสียง มาแล้ว!
นางรีบเช็ดปากแล้วนั่งตัวตรง
แต่เมื่อเห็นว่าใครมา รูม่านตาของซางหลิงจวินก็หดลงเล็กน้อย เป็นนางเองหรือนี่?
เหตุใดจึงเป็นผู้อาวุโสท่านนี้?
ซางหลิงจวินนึกว่าผู้ที่มาจะเป็นฉวีซื่อกับผู้อาวุโสจากเรือนใหญ่ ไม่คิดว่าจะเป็นฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย!
ยามฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยยังสาว นางมีสมญาว่า “สตรีกำปั้นเหล็ก” ความเข้มงวดในการปกครองครอบครัวของนางเลื่องชื่อไปทั่วเมืองหลวง
แม้บัดนี้จะชรามากแล้ว บุตรอนุและธิดาอนุเมื่อพบหน้านางก็ยังประหนึ่งหนูเจอแมว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
นางรับมือไม่ง่าย
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเดินเข้ามาโดยมีแม่นมชราคนหนึ่งประคอง จากนั้นจึงนั่งลงอย่างเชื่องช้า ก่อนทอดสายตาคมกริบมองซางหลิงจวิน ราวกับมองทะลุนางไปทั้งตัว
“เจ้าก่อเรื่องใหญ่โต ทำให้สกุลเซี่ยปั่นป่วนถึงเพียงนี้ แก้แค้นได้สะใจแล้วหรือ?”