“อืม...”
เทียนแดงลุกโชน เงาร่างทาบซ้อนกันอยู่หลังม่านแพร
ซางหลิงจวินเบิกตาขึ้นฉับพลัน นางกลับมาเกิดใหม่ในคืนเข้าหออีกครั้ง
ช่าง...วิเศษยิ่ง!
【โห! ฉากรักสด ๆ ร้อน ๆ! สามีของเจ้ามีความแค้นอันใดกับเจ้ากัน ถึงได้ไปมั่วสุมกับหญิงอื่นในคืนเข้าหอ?】
เสียงบุรุษทุ้มกังวานดังหยอกล้อขึ้นในห้วงความคิดของซางหลิงจวิน
ผีบุรุษตนนี้กลับชาติมาเกิดพร้อมกับนาง ไม่รู้ว่าผิดพลาดตรงไหน จึงเข้ามาอยู่ในร่างของนาง กลายเป็นหนึ่งร่างสองวิญญาณไปเสียได้
ซางหลิงจวินเริ่มจากต่อต้าน ก่อนจะจำใจยอมรับ
ผีบุรุษเองก็คาดไม่ถึงว่าจะได้กลับบ้านด้วยวิธีเช่นนี้
เขายากจะปิดบังความตกตะลึงในใจ จึงคิดว่าค่อยดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน!
ซางหลิงจวินหันกลับไปมองร่างเปลือยเปล่าสองร่างอันน่ารังเกียจบนเตียงมงคล ก่อนตอบกลับในใจอย่างเย็นชา
【ไม่ใช่หรอก หญิงคนนั้นต่างหากที่เป็นสามีที่ข้าแต่งให้...】
เซี่ยเจาชิง!
เซี่ยเจาชิงปลอมตัวเป็นบุรุษเข้าไปศึกษาในสำนักศึกษา สร้างชื่อเสียงโด่งดัง และตกหลุมรักเซียวจิ้งแห่งจวนแม่ทัพ
เพื่อช่วยเซี่ยเจาชิงปกปิดฐานะสตรี เซียวจิ้งจึงให้น้องสาวของตน—ซึ่งก็คือซางหลิงจวิน—แต่งงานกับเซี่ยเจาชิง
ซางหลิงจวินเป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลเซียว นางเคยร้องไห้ อ้อนวอน กระทั่งคิดปลิดชีวิตตนเอง ทว่าเซียวจิ้งกลับไม่ไหวติง เพียงกล่าวอย่างเย็นชาว่า
“ถือเสียว่าทำเพื่อข้า หลังแต่งเข้าตระกูลเซี่ยแล้ว เจ้าต้องดูแลเจาชิงให้ดี”
เซี่ยเจาชิงรังเกียจ “สหายวัยเยาว์” ตัวน้อยที่อยู่ข้างกายเซียวจิ้งมาโดยตลอด เมื่อซางหลิงจวินตกอยู่ในกำมือของนาง จึงถูกทุบตีและเหยียดหยามไม่รู้จบ
ถูกลงโทษให้คุกเข่า ตบหน้า เฆี่ยนตี...ล้วนเป็นเรื่องประจำ
แม่สามีบังคับให้นางสวมชุดผ้าโปร่งบางไปเอาใจ เซี่ยเจาชิงเห็นแล้วก็หัวเราะลั่น ผลักนางไปตรงหน้าเซียวจิ้ง พร้อมเหยียดหยามว่านางไม่ต่างจากหญิงคณิกาในหอคณิกา
ต่อมา มีขอทานปลอมตัวเป็นเซี่ยเจาชิงเข้ามาในห้องของนาง ซางหลิงจวินจึงตั้งครรภ์บุตรชาย
ที่แท้เซี่ยเจาชิงกับเซียวจิ้งมีบุตรด้วยกัน จึงให้นางรับเคราะห์แทน
กระทั่งปีที่บุตรชายอายุเจ็ดขวบ เขาประสบอุบัติเหตุตกน้ำ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เซี่ยเจาชิงโกรธเกรี้ยวจนระงับไม่อยู่ ใช้แส้เหล็กชุบน้ำเกลือเฆี่ยนนางจนตายทั้งเป็น
หลังสิ้นใจ ซางหลิงจวินจึงรู้ว่าตนเป็นตัวประกอบหญิงจอมมารยาในนิยายรักเรื่องหนึ่ง ซึ่งมีเซี่ยเจาชิงกับเซียวจิ้งเป็นตัวเอก
เซี่ยเจาชิงเป็นนางเอกผู้สง่างามองอาจ ปลอมตัวเป็นบุรุษคบหาดูใจกับเซียวจิ้ง ทั้งสองผงาดในวงการขุนนาง เป็นความรักของผู้ที่มีฝีมือทัดเทียมกัน
ตัวประกอบหญิงจอมมารยาที่อยู่ข้างกายพระเอกมักเป็นที่ชิงชัง เซี่ยเจาชิง นางเอกผู้เด็ดขาดในการสังหาร ย่อมไม่ปล่อยซางหลิงจวิน ตัวร้ายจอมมารยาคนนี้ไปแน่
ดังนั้นทุกครั้งที่เซี่ยเจาชิงลงมือทำร้ายนาง ล้วนเป็นการกระทำที่สะใจผู้อ่านนิยายแก้แค้นทั้งสิ้น
เพราะตัวประกอบหญิงแอบรักพระเอก นางจึงสมควรตายหมื่นครั้ง
แม้แต่เด็กที่ซางหลิงจวินเลี้ยงดูมาด้วยมือของตน ก็ยังเป็นลูกนอกสมรสของเซียวจิ้งกับเซี่ยเจาชิง
ส่วนบุตรแท้ ๆ ของนางกลับเป็นเพียง “ก้อนเนื้อเน่า ๆ” ที่เซี่ยเจาชิงรังเกียจ เพิ่งคลอดออกมาก็ถูกโยนให้สุนัขกิน
“ซางหลิงจวินคนโง่นั่นคงไม่ได้ยินหรอกกระมัง?”
เซี่ยเจาชิงมองคนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น
“ไม่ต้องสนใจนาง นางกินยาสลบเข้าไป ไม่มีทางตื่นขึ้นมาหรอก คืนนี้เป็นคืนเข้าหอของเรา”
เสียงของเซียวจิ้งแหบพร่าและทุ้มต่ำ
“ซางหลิงจวินชอบเจ้าถึงเพียงนั้น เจ้าจะไม่เอาสหายวัยเยาว์คนนี้แล้วหรือ?”
น้ำเสียงของเซี่ยเจาชิงเจือความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน
“การได้ช่วยเจ้าปกปิดฐานะ นับเป็นวาสนาของนาง...”
【บัดซบ!】
ผีบุรุษสบถด่า เขาคาดไม่ถึงว่าหลานชายที่ตนมองดูเติบโตมาจะเป็นสตรี ทั้งยังไร้ยางอายถึงเพียงนี้
เหลวไหลสิ้นดี!
ซางหลิงจวินชะงักไปเล็กน้อย 【เจ้าตื่นเต้นอะไรถึงเพียงนั้น?】
ซางหลิงจวินไม่คิดว่าคนแรกที่เห็นใจนางจะเป็นผีบุรุษ ในใจจึงรู้สึกซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก
【หากข้าบอกว่า บิดาและพี่ชายของข้าตายเพื่อช่วยเซียวจิ้ง ข้าจึงถูกตระกูลเซียวรับมาเลี้ยงเล่า】
แล้วเซียวจิ้ง คนเนรคุณเช่นนั้นมีคุณสมบัติอันใดเป็นพระเอก?
ผีบุรุษยิ่งเดือดดาลด้วยความชอบธรรม
【มา ๆ ส่งสิทธิ์ควบคุมร่างกายของเจ้าให้ข้าเถิด ข้าน้อยพอมีฝีมือหมัดมวยอยู่บ้าง】
ซางหลิงจวินเกิดระแวงขึ้นมาทันที หรือเขาคิดจะแย่งชิงการควบคุมร่างกายของนาง?
ดูท่านางต้องระวังผีเร่ร่อนที่ไม่รู้มาจากไหนตนนี้ให้ดีเสียแล้ว!
【ไม่ต้อง ข้ามีวิธีของข้าเอง】
นางจะทำให้คู่ชั่วช้าคู่นี้เสื่อมเสียชื่อเสียง และตกนรกหมกไหม้ไปชั่วกัปชั่วกัลป์!
ซางหลิงจวินถอดชุดมงคลอันรุ่มร่ามออกอย่างเงียบเชียบ ร่างกายพลันเบาสบายขึ้นมาก นางหยิบยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกจากเอวแล้ววางลงในกระถางกำยาน
นี่คือกำยานปลุกกำหนัดที่แม่นมยัดเยียดให้นาง ซางหลิงจวินเกลียดชังเซี่ยเจาชิง เมื่อแม่นมเห็นนางต่อต้าน จึงยัดให้ทั้งยังขู่ว่าคืนนี้ต้องเข้าหอให้ได้
ซางหลิงจวินจำใจรับไว้ คาดไม่ถึงว่าจะได้ใช้ประโยชน์ในครานี้
ในเมื่อพวกเขากำลังเร่าร้อนจนยากจะควบคุม เช่นนั้นก็ปล่อยให้คลุ้มคลั่งยิ่งกว่านี้เถิด
จัดการทุกอย่างเสร็จ ซางหลิงจวินก็ลอบออกจากห้องหอ สายตาที่นางเหลียวกลับไปมองเย็นเยียบและเยือกเย็น
ยามนี้ฟ้ามืดแล้ว ทว่าลานด้านหน้ายังคงครึกครื้นด้วยเสียงชนจอกสุรา งานเลี้ยงยังไม่เลิกรา
“ช่วยด้วย! ทุกคนรีบไปช่วยสามีข้าที!”
เมื่อมาถึงลานด้านหน้า ซางหลิงจวินแสร้งทำท่าตื่นตระหนก ฉวยกาสุราจากมือบ่าวรับใช้แล้วฟาดลงจนแตก เสียงขวดแตกดังแหลมใสอย่างไม่เข้ากับบรรยากาศ ดึงความสนใจของแขกเหรื่อทั้งหมดมาได้ทันที
“นั่นเจ้าสาวมิใช่หรือ? เหตุใดจึงแต่งตัวเช่นนี้ออกมา?”
“พี่ชิงเป็นอะไรไป?”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างถามไถ่กันจอแจ
ซางหลิงจวินสูดหายใจลึก ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยอย่างร้อนใจว่า
“สามีเมาสุรานอนอยู่บนเตียง มีบุรุษคนหนึ่งคร่อมอยู่บนตัวสามี สามีร้องโหยหวนไม่หยุด ทุกคนรีบไปช่วยคนเถิด!”
สิ้นเสียง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง อะไร...หมายความว่าอย่างไร?
เหตุใดฟังแล้วชวนให้รู้สึกประหลาดนัก?
หมายถึงอย่างที่พวกเขาคิดหรือไม่?
หรือเจ้าสาวร้อนใจจนพูดจาสับสน ทำให้พวกเขาคิดเลยเถิดไปเอง?
เรื่องที่ยากจะเอ่ยปากถึงเพียงนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าแสดงท่าทีผิดปกติ เกรงว่าคนอื่นจะเห็นเป็นเรื่องขบขัน จึงถามด้วยความห่วงใยแทนว่า
“ใครทำร้ายพี่ชิง เหตุใดเจ้าไม่เข้าไปห้าม?”
ซางหลิงจวินยิ่งร้องไห้จนน้ำตาไหลพราก ตะโกนเสียงดังว่า
“ข้ามองไม่ชัด ได้ยินจากเสียงแล้วดูเหมือนจะเป็นพี่ชายข้า เซียวจิ้ง! ทั้งสองคนถอดเสื้อผ้าจนหมด แล้วต่อสู้กันบนเตียงอย่างดุเดือด ข้าไม่กล้าเข้าไปห้าม...”
ซางหลิงจวินแสร้งทำสีหน้าสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนกล่าวอย่างหวาด ๆ ว่า
“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกเขาขัดแย้งอะไรกัน จึงแอบหนีออกมาขอให้ทุกคนช่วย!”
เงียบ!
เงียบงันอย่างน่าพิกล!
เหล่าสตรีที่มีความละอายอยู่บ้างแก้มแดงก่ำในพริบตา แทบมีโลหิตหยดออกมา ส่วนสีหน้าของบุรุษก็ไม่สู้ดีนัก แต่ละคนแสดงสีหน้าออกมาครบถ้วนยิ่ง
หากเมื่อครู่พวกเขายังสงสัยว่าตนคิดสกปรกเกินไปหรือไม่ บัดนี้ก็ชัดเจนจนไม่มีข้อกังขาแล้ว
แน่นอนว่ายังมีบางคนที่ไม่ประสีประสา ไม่เข้าใจความหมายโดยสิ้นเชิง
ถึงพวกเขาจะไม่เข้าใจ แต่ย่อมมีคนเข้าใจ
ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีพระบัญชาห้าม “ร่วมประเวณีทางทวารหนักระหว่างบุรุษ” อย่างเด็ดขาด ทั้งยังตราหน้าว่าเป็น “การฝืนธรรมชาติ” และ “ทำลายจารีต”
หากมีข่าวว่าบุรุษในตระกูลใดมีรสนิยมเช่นนี้ เส้นทางรับราชการก็ย่อมสิ้นหวัง ทั้งยังต้องถูกผู้คนหัวเราะเยาะ
“ขอร้องทุกคนแล้ว...”
ซางหลิงจวินทำราวกับมองไม่เห็นความผิดปกติของคนทั้งหลาย เสียงของนางเจือสะอื้น ดวงตาคู่สวยฉ่ำวาวเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาใส
แม้แต่ร่างอันบอบบางก็ยังสั่นระริก มือหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้าบดบังริมฝีปากไว้ครึ่งหนึ่ง ชวนให้ผู้คนอดสงสารมิได้
จอมมารยาสินะ?
แต่เดิมซางหลิงจวินไม่รู้ความหมายของคำว่าจอมมารยา ทว่าเมื่อนึกถึงคำด่าที่เซี่ยเจาชิงใช้ด่านางในชาติก่อน ก็พอเข้าใจได้ราง ๆ
เสแสร้ง อ่อนแอ ไร้เดียงสา ชอบใช้น้ำตาเป็นอาวุธ นั่นแหละคือจอมมารยา
เช่นนั้นนางก็จะเป็นจอมมารยาให้ถึงที่สุด!
ซางหลิงจวินอยากรู้นักว่า หลังจากเซี่ยเจาชิง “นางเอกผู้ยิ่งใหญ่” ถูกป้ายสีว่าเป็นชายบำเรอแล้ว ยังจะสง่างามองอาจได้อีกหรือไม่?
【โห!】
หากผีบุรุษมีร่างกาย เขาคงได้แต่อ้าปากค้าง ใบหน้าแดงก่ำแน่ สตรีผู้นี้ช่างกุเรื่องได้เก่งเหลือเกิน!
รายละเอียดที่น่าอับอายถึงเพียงนี้ นางยังแต่งเรื่องได้โดยไม่หน้าแดงใจเต้นหรือ?
แถมยังเป็นต่อหน้าผู้คนมากมายอีกด้วย?
ยามนี้เขาอยากรู้อย่างยิ่งว่าสตรีผู้มีฝีมือการแสดงเป็นเลิศคนนี้จะก่อเรื่องอันใดได้อีก
“อะไรนะ? สามีข้าเป็นชายบำเรอของพี่ชายหรือ? ไม่...เป็นไปไม่ได้ พวกเจ้าพูดเหลวไหล ข้าไม่เชื่อ!”
ซางหลิงจวินแสดงละครอยู่ฝ่ายเดียวอีกครั้ง กุมศีรษะอย่างสิ้นหวัง
แท้จริงแล้วไม่มีผู้ใดพูดอะไรเลย
【เมื่อครู่เจ้าคิดจะควบคุมร่างกายข้าใช่หรือไม่?】
ผีบุรุษกำลังดูละครอย่างเพลิดเพลิน พลันถูกถามเช่นนี้จึงเกือบตั้งตัวไม่ทัน
【มีอันใดหรือ?】
น้ำเสียงของซางหลิงจวินแฝงความหมายลึกลับ 【ข้ายกให้เจ้า】
【จริงหรือ?】ผีบุรุษดีใจอย่างยิ่ง
ฉากต่อมาทำให้ทุกคนตกตะลึงจนหน้าถอดสี สถานการณ์พลันอลหม่าน!
ทุกคนเห็นซางหลิงจวินพุ่งศีรษะชนเสา เสียงดังปังสนั่น นางล้มลงกับพื้นในทันที ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร
【อ๊า~~ เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่!】
สิ่งเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้วงความคิดคือเสียงคร่ำครวญของผีบุรุษ
“มีคนตายแล้ว!” ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา
งานเลี้ยงมงคลในค่ำคืนนี้พลิกป่วนไปทั่วเมืองหลวง ทว่างิ้วฉากเด็ดที่ยิ่งกว่านี้กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า...