ซางหลิงจวินใจสะท้าน เดินไปคุกเข่าคำนับอยู่หน้าห้องโถง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า
“หลิงจวินรู้ดีว่าตนจัดการเรื่องราวอย่างสุดโต่ง จนทำให้ชื่อเสียงของสกุลเซี่ยพลอยมัวหมอง แต่การแก้แค้นครั้งนี้ช่างสะใจยิ่งนัก ระบายความอัดอั้นในใจได้อย่างสาสม
หลิงจวินรู้ดีว่าล่วงเกินทั้งสกุลเซี่ยและสกุลเซียว จนไร้หนทางรอดแล้ว บรรพชนหญิงอยากลงโทษเช่นไร ก็แล้วแต่ท่าน”
ซางหลิงจวินหลุบตาลง เมื่อถูกจับได้แล้ว นางสู้ยอมรับอย่างเปิดเผยเสียยังดีกว่า
คนเช่นฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยยิ่งรับไม่ได้กับคนที่เอาแต่พูดปด
เมื่อเห็นซางหลิงจวินมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีร้อนตัวแม้ถูกจับได้ ทั้งยังไม่คิดแก้ตัวสักคำ
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยจึงช้อนตาขึ้นมองนาง แววประหลาดใจจาง ๆ ปรากฏในดวงตา
“ซื่อตรงดีนี่”
“ข้าน้อยมิกล้าปิดบังฮูหยินผู้เฒ่า” ซางหลิงจวินยังคงสงบนิ่งไร้อารมณ์
【ยอมรับเสียอย่างนั้นเลยหรือ?】
เซี่ยเยี่ยนอันชมเรื่องสนุกโดยไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย
【เจ้าไม่รู้หรอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าผู้นี้ลึกล้ำเพียงใด ข้าหลอกคนอื่นได้ แต่ปิดบังนางไม่ได้】
ตั้งแต่ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยก้าวเข้าประตูเมื่อครู่ นางก็เข้าใจแล้วว่าคงปิดบังบรรพชนหญิงผู้นี้ไม่สำเร็จ
มิฉะนั้นนางจะมาด้วยตนเองได้อย่างไร?
เซี่ยเยี่ยนอันเลิกคิ้ว เรื่องนี้เป็นความจริง
【เช่นนั้นเจ้ายังกล้าเอ่ยปากขอแต่งกับบุตรชายนางอีกหรือ ไม่กลัวนางโกรธจนสังหารเจ้าหรือ?】
【หุบปาก อย่าทำให้ข้าเสียสมาธิ】
ซางหลิงจวินพลันรู้สึกว่าผีหนุ่มตนนี้ช่างน่ารำคาญนัก รอให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไป นางจะต้องหานักพรตมาขับไล่วิญญาณเขาให้ได้
คำพูดของผีหนุ่มทำให้นางกังวลอยู่บ้าง แต่นางอยากลองเสี่ยงดูสักครั้ง
ประการแรก สกุลเซี่ยหาภรรยาให้เสี่ยวฮวน เดิมทีก็เป็นฝ่ายติดค้างนาง
ประการต่อมา นางอยากลองเดิมพันกับหัวใจของมารดาผู้รักบุตร
ถึงฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยจะไม่เห็นอกเห็นใจผู้อื่นเพียงใด นางก็ยังเป็นมารดาผู้รักบุตร
เซี่ยชีเย่เป็นคนใกล้ตาย ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยจะไม่อยากให้บุตรชายมีชีวิตสมบูรณ์พร้อมบ้างหรือ?
บางคนตายไปแล้วยังต้องจัดพิธีแต่งงานกับศพ เมื่อมีภรรยาก็มีที่พึ่งพิง มีฐานะในตระกูลและมีผู้สืบสกุลต่อไป
เมื่อเซี่ยชีเย่มีภรรยาในนาม นางซางหลิงจวินก็จะได้ฐานะฮูหยินผู้สูงศักดิ์เช่นกัน วิธีนี้มีแต่ได้กับได้ หากฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยยอมตกลงขึ้นมาจะทำอย่างไร?
ในเมื่อไร้ทางเลือกแล้ว ก็ลองเสี่ยงดูสักครั้ง!
เซี่ยเยี่ยนอันยังคงพูดไม่หยุด
【ข้าว่าไม่ได้ผลหรอก อย่าไปทำให้นางโกรธเลย เปลี่ยนเป็นขออย่างอื่นเถิด】
ซางหลิงจวินคร้านจะสนใจเจ้าคนช่างพูดผู้นี้
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเห็นนางจริงใจ จึงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า
“ช่างเถิด คืนเข้าหอแท้ ๆ กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เป็นสกุลเซี่ยของข้าที่ติดค้างเจ้า เจ้าจะขุ่นเคืองก็สมควรแล้ว”
นางยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะหน้าผาก แล้วเอ่ยเนิบ ๆ
“แม้เจ้ากับชิงเกอเอ๋อร์จะเข้าพิธีคำนับฟ้าดินกันแล้ว แต่ยังมิได้ร่วมหอ จึงยังไม่นับว่าเป็นสามีภรรยา ข้าผู้เฒ่าสามารถหาคู่ครองใหม่ให้เจ้าในตระกูลได้
แต่ก็อย่าหวังว่าจะได้แต่งกับตระกูลสูงศักดิ์ นับแต่นี้ไปเจ้ายังคงเป็นสะใภ้สกุลเซี่ย ชื่อเสียงของสกุลเซี่ยภายนอกก็เป็นชื่อเสียงของเจ้า เข้าใจหรือไม่?”
ซางหลิงจวินมีสีหน้าสงบนิ่ง
“หลิงจวินซาบซึ้งในความเมตตาของฮูหยินผู้เฒ่า เพียงแต่ในใจหลิงจวินมีคนที่อยากแต่งด้วยยิ่งกว่า...”
หากแต่งกับคนจากตระกูลสามัญ เซียวจิ้งกับเซี่ยเจาชิงก็จะล้างแค้นนางได้ง่ายดายเกินไป
อีกทั้งนางเป็นเพียงหญิงกำพร้า ทั้งยังล่วงเกินสกุลเซียว ต่อให้ฝ่ายนั้นจำใจแต่งกับนาง ชีวิตหลังแต่งงานคงลำบากไม่น้อย
ดังนั้นไม่ได้เด็ดขาด
“โอ้?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยประหลาดใจ “เช่นนั้นก็อย่าอ้อมค้อม พูดมาเถิด”
ซางหลิงจวินยืดแผ่นหลัง เงยหน้าสบตาฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย แล้วเอ่ยชื่อผู้นั้นอย่างหนักแน่น
“เซี่ยเยี่ยนอัน เซี่ยชีเย่ หลิงจวินยินดีเป็นภรรยาของชีเย่ จะอยู่เคียงข้างเขาชั่วชีวิต”
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยพลันกำที่เท้าแขนแน่น ดวงตาชราคมกริบหรี่ลง
“เจ้าพูดว่าอะไร?”
แม่นมเฒ่าหัวใจแทบหยุดเต้น สตรีแซ่ซางผู้นี้ช่างกล้านัก!
ใครบ้างไม่รู้ว่าเซี่ยชีเย่คือเกล็ดย้อนที่ห้ามแตะต้องในใจฮูหยินผู้เฒ่า?
หลังเซี่ยชีเย่บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ล้มป่วยหนัก ร่างกายซูบผอม จิตใจอ่อนล้า กลางคืนก็นอนไม่หลับ แต่ก่อนนางไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีเทพเจ้า บัดนี้กลับสักการะพระพุทธองค์ทุกวัน แทบอยากเข้าไปพำนักอยู่ในอารามเสียด้วยซ้ำ
นางยังกล้าเอาเซี่ยชีเย่มาพูดถึงอีกหรือ?!
ถึงเซี่ยชีเย่จะบาดเจ็บสาหัสจนไร้ทางรักษา ก็ใช่ว่าหญิงกำพร้าที่ไร้ชาติตระกูลอย่างนางจะคู่ควร!
ซางหลิงจวินมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่เห็นแววตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว กลับยืนกรานหนักแน่น
“หากจะเปลี่ยนคู่แต่งงาน หลิงจวินจะแต่งกับชีเย่เท่านั้น!”
“บังอาจ!”
แม่นมเฒ่าตวาดตำหนิ
บรรยากาศในห้องพลันเย็นเยียบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากซางหลิงจวิน บาดแผลเจ็บแปลบไม่หยุด ศีรษะหนักอึ้งวิงเวียน
ภายในห้องเงียบงันอยู่เนิ่นนาน สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยแปรเปลี่ยน แววตาลุ่มลึกและซับซ้อน
“เจ้าหมายตาตำแหน่งฮูหยินเจ็ด”
น้ำเสียงนั้นหนักแน่น ฟังไม่ออกว่าพอใจหรือไม่พอใจ
ซางหลิงจวินกำฝ่ามือแน่น น้ำเสียงเจือความจริงใจขึ้นหลายส่วน
“ใช่ แต่ก็ไม่ใช่เพียงเท่านั้น หลิงจวินมิกล้าหลอกฮูหยินผู้เฒ่า ที่หลิงจวินต้องแต่งกับเซี่ยเจาชิง ล้วนเป็นเพราะถูกพี่ชายบีบบังคับ หลิงจวินเคยอ้อนวอน กระทั่งคิดสั้นก็เคยแล้ว แต่ล้วนไร้ประโยชน์
ความจริง...คนที่หลิงจวินมีใจให้คือชีเย่ เมื่อสองปีก่อนในงานชมวสันต์ บุรุษหนุ่มผู้สง่างามเปี่ยมชีวิตชีวาควบม้าห้อทะยาน นับแต่นั้นใบหน้าหล่อเหลาสูงส่งของเขาก็สลักอยู่ในใจหลิงจวิน
เพียงแต่ฐานะของเราต่างกันเกินไป หลิงจวินจึงมิกล้าคิดเพ้อฝัน ได้แต่เก็บความรู้สึกของหญิงสาวไว้ในใจ ไม่กล้าเผยออกมา”
ซางหลิงจวินหลุบตาลง แพขนตาหนาไหวระริก บดบังความเขินอายที่ยากจะเอื้อนเอ่ย
【จริง...หรือ?】
เสียงของเซี่ยเยี่ยนอันฟังดูขัดเขินอยู่บ้าง
เหตุใดเขาจึงจำไม่ได้ว่าเคยพบกับนาง?
ซางหลิงจวินตอบในใจอย่างไร้อารมณ์ 【แน่นอนว่าไม่จริง ข้าไม่เคยพบเขาเสียด้วยซ้ำ】
เซี่ยเยี่ยนอันโมโหจนอยากกลอกตา 【เจ้านี่แต่งเรื่องเก่งจริง ๆ!】
แถมยังแต่งได้เลี่ยนถึงเพียงนี้...
เมื่อได้ยินซางหลิงจวินกล่าวเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยก็อดสะเทือนใจไม่ได้ ใช่แล้ว เยี่ยนอันชอบขี่ม้าที่สุด
ชั่วขณะนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยดูชราลงไปอีกหลายปี ใบหน้าเผยความเหนื่อยล้าและโศกเศร้าที่ปิดไม่มิด
“เจ้าย่อมรู้สถานการณ์ของเยี่ยนอันหรือไม่?”
เมื่อเห็นเช่นนั้น แววตาซางหลิงจวินก็วูบไหว ดูท่าจะมีหวัง
“สตรีที่ออกเรือน มีน้อยคนนักจะได้สมดังใจ แทนที่จะแต่งกับคนที่มิได้รัก แล้วหลังแต่งงานมีแต่ความขัดแย้ง สู้ได้อยู่เคียงข้างคนที่รัก ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ดีกว่าหรือ”
ซางหลิงจวินลอบมองสีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย ก่อนเอ่ยอย่างนุ่มนวล
“เช่นนี้ไม่เพียงหลิงจวินจะสมปรารถนา ชีเย่ยังมีภรรยาอยู่เคียงข้าง อย่างน้อยก็ได้มีชีวิตที่สมบูรณ์ ฮูหยินผู้เฒ่าคงทนเห็นชีเย่เดียวดายไปชั่วชีวิตไม่ได้กระมัง?”
หากได้แต่งกับเซี่ยเยี่ยนอันจริง ๆ นางต้องขอบุตรจากเขาให้ได้ก่อนที่เขาจะสิ้นใจ
เช่นนี้จึงจะวางใจได้อย่างแท้จริง!
เจ้าคนพิการนั่นยังใช้การได้หรือไม่?
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมองซางหลิงจวิน พินิจอยู่เนิ่นนาน
“หลายวันก่อน ตอนที่ข้าไปไหว้พระ ได้พบกับพระศักดิ์สิทธิ์ฮุ่ยเอิน ท่านกล่าวว่าบางทีอาจจัดหาภรรยามงคลมาให้ เพื่อเพิ่มสิริมงคล ข้ากำลังลำบากใจเรื่องนี้อยู่พอดี...”
คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ซางหลิงจวินกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอแต่งกับเยี่ยนอัน
หรือว่านี่คือวาสนาที่ลิขิตไว้?
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยโบกมือ ก่อนยอมผ่อนคำ “ก็ดี เช่นนั้นก็ทำตามความประสงค์ของเจ้า”
“ลูกสะใภ้ขอคารวะท่านแม่สามี” ซางหลิงจวินโขกศีรษะคำนับอีกครั้ง
【เจ้าเปลี่ยนคำเรียกได้รวดเร็วนัก...】
เซี่ยเยี่ยนอันเอ่ยเสียงเนิบ
มุมปากซางหลิงจวินยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
【ย่อมเป็นเช่นนั้น】
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเป็นใหญ่ในจวนแห่งนี้ ย่อมต้องเกาะขาผู้มีอำนาจไว้ให้มั่น
【ไม่ใช่...เฮ้อ...เจ้า...ข้า...ข้ายอมเจ้าแล้ว! เรื่องเช่นนี้ก็ยังสำเร็จได้หรือ?】
เซี่ยเยี่ยนอันแทบสงสัยในชีวิตตนเอง เหตุใดจู่ ๆ เขาจึงมีภรรยาเสียแล้ว?
ช่างกระอักกระอ่วนยิ่งนัก
ซางหลิงจวินยังคงตอบเช่นเดิม 【เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?】
ดูท่านางคงต้องหานักพรตสักคนแล้ว!
“ท่านแม่สามีจะส่งคนมาช่วยดูแลข้าสักคนได้หรือไม่? ข้าเพิ่งมาถึงจวนสกุลเซี่ย ทั้งยังประสบเรื่องเช่นนี้ จึงรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนัก”
ซางหลิงจวินก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน
นางต้องการผู้ช่วย ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยก็ต้องการหมากสักตัวไว้จับตานาง เช่นนั้นนางเอ่ยปากขอเองย่อมดีกว่า
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมองซางหลิงจวินลึกซึ้ง ก่อนยกมือโบกเบา ๆ สาวใช้รูปร่างสูงโปร่งผอมเพรียวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
“ชิงจือ นับแต่นี้ไป เจ้าคอยรับใช้ฮูหยินเจ็ด!”
……
ระหว่างทางกลับ แม่นมเฒ่าโฉวประคองฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย พลางถามอย่างฉงน
“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านเชื่อคำเหลวไหลของเด็กสาวผู้นั้นจริงหรือ? ข้ามองว่านางอยากข่มเรือนสาม จึงจงใจพูดว่าหลงรักชีเย่ของพวกเรา”