ยามจื่อเค่อที่สาม รถม้าของสกุลเซียวก็มาถึง ทว่าเซี่ยเจาชิงไม่ได้ถูกส่งไปยังสกุลเซียว หากถูกลอบส่งไปยังเรือนเล็กอันงดงามแห่งหนึ่งในเมืองหลวง
เพราะเรื่องที่เซี่ยเจาชิงแกล้งตายเพื่อหลบหนี เป็นความประสงค์ของเซียวจิ้ง ฮูหยินแม่ทัพเซียวทั้งสองจึงไม่รู้เรื่อง
เรือนจิ่งเฉิง
ทันทีที่เซียวจิ้งเห็นเซี่ยเจาชิง ลมหายใจพลันสะดุด เขาโอบคนที่เฝ้าคะนึงถึงทั้งวันทั้งคืนไว้ในอ้อมแขนอย่างห้ามตนเองไม่ได้
“ชิงชิง!”
“อูย... จิ้งหลาง ข้ามีบาดแผลอยู่”
ชั่วขณะที่เซี่ยเจาชิงเห็นเซียวจิ้ง นางพลันรู้สึกราวกับห่างกันไปนานแสนนาน ความคิดฟุ้งซ่านทั้งปวงมลายหาย เหลือเพียงความคิดถึงกับความน้อยเนื้อต่ำใจที่อัดแน่นในอก
“เจ็บหรือไม่? ขอโทษ... มือข้าหนักเกินไป”
แววตาของเซียวจิ้งเอ่อท้นด้วยความทะนุถนอมและความร้อนรน เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ระมัดระวังทุกการกระทำ กระทั่งดวงตาแดงก่ำ
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของเซียวจิ้ง เซี่ยเจาชิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง กระแสอุ่นสายหนึ่งพลุ่งท่วมจิตใจ ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกเปรี้ยวฝาดจาง ๆ เอ่อล้นจนเต็มอก
นางถึงกับรู้สึกผิดที่ก่อนมาถึงนี้เคยสงสัยว่าเซียวจิ้งคิดจะรับนางเป็นอนุภรรยานอกเรือน นางไม่ควรสงสัยคนรักของตนเลย
เขารักนางยิ่งกว่าชีวิตอย่างชัดเจน
สกุลเซี่ยทอดทิ้งนาง แม้แต่ฐานะสักอย่างก็ไม่ยอมมอบให้ กลับโยนนางมาที่สกุลเซียวราวกับขยะ
ยามนี้ มีเพียงจิ้งหลางที่มองนางประหนึ่งของล้ำค่า
นางจะสงสัยในใจจริงของเขาได้อย่างไรอีก?
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เซี่ยเจาชิงก็กอดเซียวจิ้งแน่น
“จิ้งหลาง ข้าเหลือเพียงท่านแล้ว...”