เผยจืออิง!
มารดาบุญธรรมของซางหลิงจวิน ก็คือมารดาของเซียวจิ้งด้วย
นางเป็นแม่ทัพหญิงเช่นกัน ทวนยาวประดับพู่แดงในมือนางพลิ้วไหวทรงพลัง เป็นที่เกรงขามในกองทัพ
เผยจืออิงมองซางหลิงจวิน แววตาคมกริบ
“อาถี เมื่อคืนไม่เห็นเจ้า เรื่องสลับการแต่งงานเหตุใดไม่บอกแม่สักคำ? ในสายตาเจ้ายังเห็นแม่ผู้นี้อยู่หรือไม่?”
ลมหายใจของซางหลิงจวินสะดุด นิ้วมือที่กำแน่นซีดขาวขึ้นเล็กน้อย
【เจ้ากำลังประหม่าอยู่หรือ?】
ฮั่วชวนสังเกตเห็นอารมณ์ของซางหลิงจวินผิดปกติ ดูท่านางจะหวาดเกรงบิดามารดาบุญธรรมสกุลเซียวอยู่ไม่น้อย มิน่าเมื่อวานจึงหนีไปอย่างเร่งร้อน
เมื่อทอดมองผู้มาเยือนที่มิได้เชื้อเชิญ ดวงตาฝ้าฟางของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยก็หรี่ลง น้ำเสียงเย็นเยียบ
“ที่แท้ก็เป็นแม่ทัพหญิงสกุลเผย ช่างห้าวหาญยิ่งนัก ถึงกับกล้าถือทวนพาทหารบุกเข้ามาในสกุลเซี่ยของข้า? หรือคิดว่าสกุลเซี่ยของข้าเป็นดินเหนียวให้ปั้นแต่งได้ตามใจ จึงยอมให้สกุลเซียวของเจ้ารังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า?”
ครานี้ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกริ้วขึ้นมาจริงๆ
“คนมา! ไปคอยคุณชายใหญ่ที่ประตูเจิ้งหยาง แจ้งเรื่องนี้แก่เขา ให้เขาหันกลับเข้าวังทันที แล้วถวายฎีการ้องทุกข์ต่อฝ่าบาท!”
ไม่เพียงบุกเข้ามาโดยพังประตู ยังสวมเกราะเต็มยศ นี่เท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสกุลเซี่ยทั้งตระกูลไว้ใต้เท้า!
หากยังอดกลั้นโทสะครั้งนี้ไว้ได้ แล้วสกุลเซี่ยจะมีหน้าเหลืออยู่ที่ใด?
ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกังวลยิ่งกว่าคือ นางไม่รู้ว่าเผยจืออิงได้ยินเรื่องที่เซี่ยเจาชิงตะโกนว่าตนเป็น ‘สตรี’ หรือไม่
คำนวณเวลาแล้ว น่าจะไม่ได้ยิน ทว่าศาลบรรพชนสกุลเซี่ยเป็นสถานที่สำคัญ ไหนเลยจะปล่อยให้นางสวมเกราะบุกเข้ามาได้?