สิ้นคำกล่าว ทุกคนต่างตกตะลึง
“พี่ชิงเสียสติไปแล้วหรือ?”
สีหน้าซางหลิงจวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่ากลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว หรือว่า...?
【นางกำลังจะเปิดเผยความจริงเรื่องปลอมตัวเป็นชาย เพื่อบีบให้สกุลเซี่ยปกป้องนาง】ฮั่วชวนเอ่ยขึ้นกะทันหัน
ซางหลิงจวินเม้มริมฝีปาก
【เจ้าคิดว่านางจะทำสำเร็จหรือ?】
ฮั่วชวนแค่นเสียง 【นางจบสิ้นแล้ว】
เจ้าสารเลวนี่ หากเขาอยู่ที่นี่ก็คงสนับสนุนให้มารดาลงโทษเซี่ยเจาชิงอย่างหนักเช่นกัน!
ซางหลิงจวินหัวเราะเบา ๆ โดยไร้เสียง ดูท่าทางนางกับฮั่วชวนจะคิดตรงกันอีกแล้ว
นี่เรียกว่ารู้ใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยวาจาหรือ?
ซางหลิงจวินตัดสินใจยืนชมเรื่องสนุกอยู่ข้างสนาม คอยดูเซี่ยเจาชิงก้าวไปสู่ความพินาศด้วยตนเองทีละก้าว ก็น่าสนใจไม่น้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยหาได้สนใจไม่ บ่าวชายที่ถือผ้าเช็ดปากค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้
ฉวีซื่อมีสีหน้ากระวนกระวายยิ่ง
“พี่ชิง อย่าพูดเหลวไหลอีกเลย ผู้อาวุโสในตระกูลไว้ชีวิตเจ้า ก็นับว่าเมตตาอย่างยิ่งแล้ว!”
“ท่านย่า! ขอท่านฟังข้าสักคำเถิด! ท่านย่า...”
แต่ไม่ว่าเซี่ยเจาชิงจะอ้อนวอนอย่างไร ผ้าเช็ดปากก็ถูกยื่นมาจ่อถึงริมฝีปากนางแล้ว เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉวีซื่อก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เซี่ยเจาชิงตัดสินใจเสี่ยงทุกอย่าง ตะโกนเสียงดังว่า
“ข้าไม่ใช่เสี่ยวฮวน ข้าเป็นสตรี!!!”
เงียบงัน ทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบอันประหลาด
ซางหลิงจวินยกมือปิดปากอย่างไม่อยากเชื่อ ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ เกือบจะล้มลงกับพื้น การแสดงของนางช่างยอดเยี่ยมยิ่ง
“เจ้าพูดว่าอะไร?”
สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเคร่งขรึม แววตาสงสัยจับจ้องเซี่ยเจาชิงกับฉวีซื่อราวกับคมมีด