ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกำพนักเก้าอี้แน่น...
ซางหลิงจวินเองก็มีสีหน้าไม่พอใจ เอ่ยว่า
“หนังสือรับสารภาพอยู่ที่นี่แล้ว ยิ่งกว่านั้นน้องสาวของข้าแต่งงานทั้งที พี่ชายอย่างเขาไม่อยู่ต้อนรับแขกที่บ้านตนเอง กลับวิ่งมาที่สกุลเซี่ยเพื่ออันใด? เขาจะอธิบายให้กระจ่างได้หรือ? ท่านแม่ ความสนิทสนมระหว่างพี่ชายกับเซี่ยเจาชิงในวันวาน ท่านย่อมรู้แก่ใจดีมิใช่หรือ?”
คำพูดของซางหลิงจวินช่างบาดหูยิ่งนัก
เผยจืออิงถูกโต้กลับติด ๆ กันจนไฟโทสะสุมอก “อาถี แม้แต่เจ้าก็จะบีบพี่ชายของเจ้าให้จนตรอกด้วยหรือ?!”
ซางหลิงจวินเม้มปาก หลุบตาลงไม่เอ่ยคำ
แล้วนางเล่า?
ชาติที่แล้วมีผู้ใดสนใจบ้างว่านางดิ้นรนอย่างเจ็บปวดในยามจนตรอกเพียงใด?
พวกท่านเองก็มองดูอยู่เฉย ๆ มิใช่หรือ?
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมีสีหน้าสงบนิ่ง ถ้อยคำที่เอ่ยออกมายังคงคมกริบ
“ยามนี้คนชั่วทั้งสองก่อเรื่องผิดพลาด ต่างฝ่ายต่างจัดการคนของตนก็พอ ทุกคนล้วนเสียหน้า สกุลเซี่ยของข้ายังมิทันได้เอาความสกุลเซียว เรื่องที่จู่ ๆ เซียวจิ้งปรากฏตัวในสกุลเซี่ยด้วยเหตุใด ฮูหยินเผยกลับมาซักไซ้เอาความเสียก่อนแล้วหรือ?
แม่สามีของข้าก็สุขภาพไม่ดีอยู่ก่อนแล้ว วันนี้ฮูหยินเผยนำทหารบุกเข้ามาโดยพลการ หากทำให้แม่สามีของข้าเป็นอะไรไป สองตระกูลเราคงต้องไปชี้แจงกันถึงท้องพระโรงหลวงแล้ว!”
เผยจืออิงใจหาย ทั้งยังรู้ว่าการบุกเข้าสกุลเซี่ยโดยพลการเป็นฝ่ายตนที่ไร้เหตุผล
แต่เรื่องเกี่ยวพันกับอาจิ้ง นางจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร?
เผยจืออิงฝืนทำสีหน้าเศร้าสร้อย อ่อนเสียงกล่าวว่า
“การนำทหารบุกเข้ามานั้นจำต้องทำ ข้าผิดเอง จะให้ชดใช้เช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีอาจิ้งเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว ข้า...ข้าต้องช่วยเขา!”