นายท่านสามเซี่ยกับฉวีซื่อออกจากเรือนหรงฝูไปด้วย มุ่งหน้าไปยังเรือนของตน ระหว่างทางทั้งสองทะเลาะกัน ก่อนจะแยกจากกันไปด้วยความไม่พอใจ
ฉวีซื่อก้าวเท้าไม่มั่นคง เกือบจะล้มลง
“ฮูหยิน!”
แม่นมฉีรีบประคองนางไว้ “ฮูหยินต้องเข้มแข็งไว้นะเจ้าคะ คุณชายชิงยังต้องพึ่งพาท่านอยู่!”
ฉวีซื่อพึมพำอย่างเฉยชา
“ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์จริง ๆ…”
หรือว่านางเกิดมามีชะตาไร้บุตร? ต่อให้เป็นบุตรชายปลอม ๆ สุดท้ายก็ยังต้องลงเอยด้วยการถูกขับไล่ออกจากตระกูลหรือ?
ฉวีซื่อเงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิดลึกล้ำ สวรรค์ เหตุใดจึงโหดร้ายกับข้าถึงเพียงนี้?
ฉวีซื่อกำมือแน่น แววตาปกคลุมด้วยความมืดหม่น
“ไปศาลบรรพชน!”
ในศาลบรรพชนสกุลเซี่ยมีคนเฝ้าอยู่แล้ว ฉวีซื่อเกลี้ยกล่อมอยู่หลายคำ ทั้งยังมอบเงินให้ไม่น้อย จึงได้เข้าไปพูดคุยกับเซี่ยเจาชิง
“ท่านแม่ มีวิธีช่วยข้าแล้วหรือ? เมื่อครู่ข้าคิดดูแล้ว ต้องให้หญิงแพศยาซางหลิงจวินไปอธิบายกับทุกคนให้ได้”
เมื่อเห็นฉวีซื่อกลับมา เซี่ยเจาชิงก็ยินดีจนเก็บอาการไม่อยู่
ฉวีซื่อก้าวยาว ๆ เข้าไป ก่อนยกมือฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
เซี่ยเจาชิงลูบแก้มที่ร้อนผ่าว เอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อว่า
“ท่านแม่ตบข้าหรือ?”
ใบหน้าฉวีซื่อเต็มไปด้วยความผิดหวัง ทั้งสงสารที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน ทั้งขุ่นเคืองที่ไม่อาจทำให้ดีขึ้น นางกดเสียงต่ำ ตวาดอย่างโกรธจัดว่า
“เจ้าขาดบุรุษถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? เหตุใดต้องก่อเรื่องเช่นนี้ในคืนเข้าหอ? ข้าบอกให้ปกปิดฐานะของตนให้ดี เจ้าเห็นเป็นเพียงลมผ่านหูหรือ? เหตุใดจึงปล่อยให้เซียวจิ้งรู้ตัวตนของเจ้าได้!”