ปลายคิ้วของซางหลิงจวินเลิกขึ้น
“คุยสิ เชิญพูดมา!”
นางไม่สนใจว่าชิงจือกับแม่นมเหลียงจะมองออกว่านางชิงชังเรือนสาม นางเกลียดพวกเขาจริง ๆ
มิฉะนั้นนางจะอยากให้เซี่ยเจาชิงเสื่อมเสียชื่อเสียงจนหมดสิ้นไปทำไม?
ฮูหยินผู้เฒ่ามองออกตั้งนานแล้ว นางจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังสิ่งใด
ชาติที่แล้วฉวีซื่อเป็นแม่สามีของนาง ทว่าบัดนี้กลับมีฐานะเสมอกัน หากนางไม่ระบายความแค้นให้สาสม จะคู่ควรกับตัวนางในชาติก่อนที่ถูกทรมานสารพัดได้อย่างไร?
“ข้าต้องการคุยกันเป็นการส่วนตัว!”
ฉวีซื่อเหลืออด
“อ้อ ที่แท้ต้องการคุยกันเป็นการส่วนตัวนี่เอง...”
ซางหลิงจวินรับคำอ้อ ก่อนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“ไม่ได้”
ฉวีซื่อโมโหจนถึงขีดสุด “เจ้าหลอกข้ารึ?”
ซางหลิงจวินช้อนตาขึ้น แววตาแฝงคม น้ำเสียงเนิบช้า
“พี่สะใภ้สาม ท่านคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าท่านอยากพูดอะไร? ขอบอกท่านไว้ ฮูหยินผู้เฒ่าตรัสแล้วไม่คืนคำ ข้าเป็นฮูหยินเจ็ดของตระกูลนี้แล้ว
ย่อมไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอีก ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดจะใช้เงื่อนไขใดมาเกลี้ยกล่อมข้า แต่ข้าบอกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้!”
นางเดินเอื่อย ๆ เข้าไปหยุดตรงหน้าฉวีซื่อ น้ำเสียงเย็นเยียบ
“ข้ายังต้องขอบคุณเซี่ยเจาชิงที่มีนิสัยมักมาก ในคืนแต่งงานกลับลากบุรุษคนหนึ่งมาหาความสำราญต่อหน้าข้า หากไม่เป็นเช่นนั้น ข้าคงไม่มีวาสนาได้เปลี่ยนมาแต่งกับท่านเจ็ด
พี่สะใภ้สามมีบุตรชายต่ำช้าน่ารังเกียจเช่นนี้ ก็ควรไปสำนึกผิดในศาลบรรพชนให้ดี เหตุใดจึงยังมีหน้ามาหาเรื่องข้า?
พี่สะใภ้สาม บุตรชายของท่านเกือบทำให้ข้าพินาศ หากท่านยังพอมีมโนธรรม ก็ควรมาขอขมาข้า”
ถ้อยคำของซางหลิงจวินราวกับคมมีด ทุกคำแทงเข้าไปในใจของฉวีซื่อ
ฉวีซื่อได้ยินดังนั้น โทสะก็พุ่งทะยาน ใบหน้ามืดครึ้มเขียวคล้ำ ยังจะเหลือสติได้อย่างไร?