นางเปลี่ยนเรื่องขึ้นมา «แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องขอให้เจ้าช่วย»
«ให้ข้าช่วยเรื่องใด?»
ฮั่วชวนงุนงง จึงคาดเดาว่า
«เจ้าต้องการให้ข้าช่วยนวดให้เขาหรือ? เช่นนั้นก็ได้»
เขาเฝ้ามองอยู่ตั้งนาน ย่อมเรียนรู้ได้เกือบหมดแล้ว
แต่การนวดให้ตนเองนั้น ช่างประหลาดอยู่บ้างจริง ๆ
แววตาของซางหลิงจวินไหววูบ
«ไม่ เรื่องนี้ข้าต้องลงมือด้วยตนเอง ข้าอยากขอให้เจ้าช่วยทำอีกเรื่อง»
ฮั่วชวนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย พลางคิดว่าซางหลิงจวินผู้นี้ชอบอมพะนำเป็นที่สุด
“ได้ยินแม่นมเหลียงบอกว่า เจ้าอยากไปวัดหลินตี๋เพื่อสักการะพระขอพรหรือ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะบทสนทนาในใจระหว่างซางหลิงจวินกับฮั่วชวน
ซางหลิงจวินพยักหน้า
“เจ้าค่ะ ข้าอยากไปขอพรให้ท่านเจ็ด อีกทั้งหลังเซี่ยเจาชิงสิ้นใจ ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ จึงอยากไปกราบไหว้พระพุทธองค์ อาศัยรัศมีแห่งพุทธธรรมชำระจิตใจ”
ราชครูเหมิงซูผู้นั้นเป็นนักพรต ใช้ไม่ได้ ซางหลิงจวินจึงอยากลองพึ่งพุทธศาสนาดู ว่าพระฮุ่ยเอินแห่งวัดหลินตี๋จะช่วยคลายข้อข้องใจที่นางมีอยู่ในยามนี้ได้หรือไม่
นาม “พระฮุ่ยเอิน” ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้องค์ก่อน เล่าลือกันว่าเพียงดูโหงวเฮ้งและถามวันเดือนปีเกิด ก็สามารถคลายข้อข้องใจในใจคนได้ เป็นพระผู้เข้าใจลิขิตสวรรค์
ผู้ที่ยอมทุ่มทองนับพันตำลึงเพื่อขอให้พระฮุ่ยเอินช่วยคลายข้อข้องใจมีมากมาย ทว่าพระฮุ่ยเอินจะพบเพียงผู้มีวาสนาต่อกันเท่านั้น
ก่อนหน้านี้ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเคยเอ่ยว่า พระฮุ่ยเอินแนะนำให้เซี่ยเยี่ยนอันแต่งภรรยาเพื่อสะเดาะเคราะห์ คำพูดนี้ซางหลิงจวินจดจำไว้ในใจ