【เรื่องอื่นเจ้าจัดการเองก็พอแล้ว เหตุใดต้องอาบน้ำให้เขาด้วย? น่าอึดอัดเพียงใด เซี่ยเยี่ยนอันเองก็อึดอัด ข้าไม่อึดอัดหรือ?】
ซางหลิงจวินเม้มปากครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า
【แต่เซี่ยเยี่ยนอันไม่รู้นี่นา ทำเช่นนี้ยิ่งแสดงว่าข้าใส่ใจเขา พวกเจ้าล้วนเป็นบุรุษ บุรุษมองร่างกายบุรุษด้วยกัน จะอึดอัดด้วยหรือ?】
ฮั่วชวนอยากยกมือกุมขมับแล้วหัวเราะขื่น ทว่าเขาเป็นเพียงผี จึงทำได้แค่ถอนหายใจกล่าวว่า
【นี่ไม่ใช่เรื่องอึดอัดหรือไม่อึดอัด】
ซางหลิงจวินฟังออกว่านี่คือการปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม จึงได้แต่กล่าวว่า
【เช่นนั้นก็ได้ ข้าช่วยเขาอาบเองก็แล้วกัน ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่อาบน้ำ ครั้งแรกอาจไม่คุ้น ครั้งที่สองก็ชินแล้ว คืนนี้ข้าจะอาบให้เขา】
แม้การจู่ ๆ ต้องอาบน้ำให้บุรุษแปลกหน้าจะชวนกระดากอยู่บ้าง ทว่าพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากันในนามแล้ว ขอเพียงคุ้นชินก็พอ
มองไปมองมา เดี๋ยวก็เคยชินไปเอง
【ช้าก่อน!】
เสียงของฮั่วชวนสั่นระริก เขาจนปัญญาจริง ๆ จึงกล่าวอย่างอับจนหนทางว่า
【ช่างเถิด ข้าช่วยเจ้าเอง ต่อไปเรื่องอาบน้ำให้เซี่ยเยี่ยนอัน ข้าจัดการเอง】
ซางหลิงจวินรู้สึกประหลาดใจยินดีไม่น้อย
【จริงหรือ?】
ฮั่วชวนเงียบงัน เขาจะทำอะไรได้อีก?
เรื่องอาบน้ำ เขามาจัดการด้วยตนเองย่อมดีกว่า จะให้ผู้อื่นช่วยไม่ได้ ยิ่งเป็นสตรีด้วยแล้ว
ไม่คิดเลยว่าแม้กลายเป็นผีแล้ว ก็ยังหนีเรื่องอาบน้ำไม่พ้น
เฮ้อ!
ชีวิตผีนี่ช่างขมขื่นเสียจริง!
【ไม่เป็นไร เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ】
ถ้อยคำนี้เมื่อออกจากปากฮั่วชวน ฟังดูสิ้นหวังราวกับหมดอาลัยตายอยาก
ซางหลิงจวินซาบซึ้งใจยิ่ง น้ำเสียงหวานหยดย้อยราวกับแช่น้ำผึ้งไว้
【ขอบใจเจ้ามากนะ ชวนชวน การมีเจ้าอยู่ช่างเป็นโชคดีของข้า】
【หึ ๆ…】
ฮั่วชวนหัวเราะขื่นสองที บัดนี้เขาได้แต่หวังว่าต่อไปซางหลิงจวินจะไม่คิดทำอะไรขึ้นมากะทันหันอีก แค่อาบน้ำก็พอแล้ว ขออย่าได้มีเรื่องอื่นอีกเลย