เซียวจิ้งไม่รู้ว่าตนถูกวางยาปลุกกำหนัด แต่ก็ไม่กล้าฟันธงว่าเป็นการใส่ร้าย บางทีเจาชิงอาจทำเพื่อเพิ่มบรรยากาศก็เป็นได้...
เผยจืออิงมองเขาด้วยท่าทางชวนให้โมโหที่ไม่เอาไหน
“เจ้ายังมีแก่ใจไปห่วงเขาอีกหรือ? บิดาเจ้าพูดถูกแล้ว ในเมื่อสกุลเซี่ยทอดทิ้งเขาไปแล้ว ช่วยได้คนหนึ่งก็ช่วยคนหนึ่ง จะให้ตายพร้อมกันทั้งสองคนไม่ได้กระมัง?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น รูม่านตาของเซียวจิ้งหดเล็กลง สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว เขาเริ่มหวั่นไหวอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกว่าการทำเช่นนั้นโหดร้ายต่อเซี่ยเจาชิงเกินไป ในใจจึงกระวนกระวายยิ่งนัก
“อาจิ้ง หากในใจเซี่ยเจาชิงมีเจ้า นางย่อมรู้ว่าชื่อเสียงของตนไม่มีทางชำระให้บริสุทธิ์ได้ และต้องคิดถึงเจ้าเป็นอันดับแรก ช่วยเจ้าก่อนแน่!”
แม้เผยจืออิงไม่เต็มใจเอ่ยถ้อยคำชวนเลี่ยนเช่นนี้ แต่เพื่อโน้มน้าวเซียวจิ้ง นางก็ได้แต่กัดฟันพูดออกมา
เซียวจิ้งลังเล “แต่...แต่สกุลเซี่ยจะยอมช่วยพวกเราปกปิดเรื่องนี้ได้อย่างไร?”
เรื่องนี้เองก็ทำให้แม่ทัพเซียวลำบากใจ
“สกุลเซี่ยจัดการเรื่องราวเด็ดขาด ยอมสละเซี่ยเจาชิงเพื่อรักษาชื่อเสียง เช่นนี้พวกเราก็จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เว้นแต่จะมีเรื่องหรือคนสักคนที่สามารถต่อกรกับสกุลเซี่ยได้...”
เผยจืออิงจับแขนแม่ทัพเซียวไว้
“ท่านหมายถึงอาถีหรือ? อาถียังขุ่นเคืองอาจิ้งอยู่ นางจะยอมช่วยพวกเราหรือ?”
เซียวจิ้งคล้ายคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็ลุกพรวด สีหน้ามืดครึ้มยากคาดเดา
“ไม่ ข้ามีวิธีทำให้สกุลเซี่ยยอม”
เขาเปิดผ้าห่ม เตรียมลงจากเตียง
“ท่านแม่ รีบให้คนเตรียมรถม้าให้ข้า ข้าจะไปสกุลเซี่ยเดี๋ยวนี้!”
ก่อนหน้านี้เซียวจิ้งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่กลับนึกไม่ออก เมื่อครู่บิดาเอ่ยเตือนขึ้นมา เขาจึงพลันนึกออก
“ยาม...ยามนี้หรือ?”
เผยจืออิงตกตะลึง
ท่าทางยามลงจากเตียงกระทบแผล เซียวจิ้งครางเสียงหนึ่ง แต่ยังคงฝืนลุกขึ้น