ทะลุนิยายพิชิตใจเหล่าพระรอง

ตอนที่ 35 ทะลุนิยายพิชิตใจเหล่าพระรอง

8 นาที· 1.9K คำ

เสื้อคลุมตัวนั้นของแม่ไม่มีกลิ่นหลงเหลืออยู่แล้ว และเขาก็ผ่านวัยที่ต้องกอดเสื้อคลุมนอนมานานแล้ว

แต่บางทีอาจเพราะปกติอยู่คนเดียวมานานเกินไป กลางคืนจึงมักนอนไม่หลับ เขาถึงได้หยิบเสื้อคลุมของเธอมาตัวหนึ่ง

ตอนนี้เขากอดเสื้อคลุมของฉีหว่านไว้ สูดกลิ่นที่ยังติดอยู่บนผ้า หัวใจก็สงบและรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ไม่นานความง่วงก็เข้าครอบงำ

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลินอันอวี้อยู่คนเดียว ตอนเช้าตื่นเอง ตอนเย็นก็หาอะไรกินเอง

เกี๊ยวแช่แข็งในตู้เย็นต้มกินไปสองมื้อ หลังจากนั้นอีกหลายวันเขาก็ซื้อวัตถุดิบมาทำอาหาร

ตลอดสัปดาห์นี้ฉีหว่านไม่ได้โทรหาเขา ส่งข้อความมาแค่สองครั้ง

ครั้งหนึ่งบอกว่าถึงแล้ว อีกครั้งบอกว่าจะกลับวันศุกร์

เขาตอบไปว่าอืมหนึ่งครั้ง กับได้หนึ่งครั้ง

เย็นวันศุกร์ ฉีหว่านกลับมาแล้ว

หลินอันอวี้กำลังทำการบ้านอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงปลดล็อกประตู ตามด้วยเสียงล้อลากกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้น

เขารีบลุกขึ้น เดินไปถึงหน้าห้อง แต่ไม่ได้ออกไป

ฉีหว่านวางกระเป๋าลงในห้องนั่งเล่นแล้วเปลี่ยนรองเท้าแตะ

“หลินอันอวี้”

“อืม”

“ออกมานี่”

เขาเดินออกไป

ฉีหว่านยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ในมือถือถุงใบหนึ่ง

มันเป็นสีน้ำเงินเข้ม ใบเล็กมาก ดูคล้ายถุงจากร้านเครื่องเขียน

“ให้คุณ”

เธอยื่นถุงให้

หลินอันอวี้รับมาเปิดออก ลูกแมวตัวหนึ่งก็เด้งออกมาอย่างรวดเร็ว

พอออกมาก็เดินวนรอบตัวเขาพลางร้องเหมียว แล้วถูไถขากางเกงของเขา

ดวงตาหลินอันอวี้เป็นประกาย น่ารักจัง เป็นลูกแมวลายสลิดตัวหนึ่ง

ตัวเล็กมาก ขนาดพอ ๆ กับฝ่ามือ ลำตัวมีลายทางสีดำสลับเทา คางกับท้องเป็นสีขาว

ดวงตากลมโต หางตาดูเหมือนมีเส้นสีดำเป็นขอบอยู่แล้ว ราวกับเขียนอายไลเนอร์มา

มันยื่นอุ้งเท้าหน้าออกมา อุ้งเท้าข้างหนึ่งมีขนสีขาวอมชมพูเป็นปื้นกลม ๆ ดูคล้ายเหยียบก้อนเมฆเล็ก ๆ อยู่

“คุณเก็บมาเหรอ?”

ฉีหว่านกำลังเปลี่ยนเสื้อคลุม ไม่แม้แต่จะหันกลับมา

“อืม ระหว่างทางกลับมันดึงดันจะตามฉันมา ก็เลยพากลับมาด้วย”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป