เสื้อคลุมตัวนั้นของแม่ไม่มีกลิ่นหลงเหลืออยู่แล้ว และเขาก็ผ่านวัยที่ต้องกอดเสื้อคลุมนอนมานานแล้ว
แต่บางทีอาจเพราะปกติอยู่คนเดียวมานานเกินไป กลางคืนจึงมักนอนไม่หลับ เขาถึงได้หยิบเสื้อคลุมของเธอมาตัวหนึ่ง
ตอนนี้เขากอดเสื้อคลุมของฉีหว่านไว้ สูดกลิ่นที่ยังติดอยู่บนผ้า หัวใจก็สงบและรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ไม่นานความง่วงก็เข้าครอบงำ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลินอันอวี้อยู่คนเดียว ตอนเช้าตื่นเอง ตอนเย็นก็หาอะไรกินเอง
เกี๊ยวแช่แข็งในตู้เย็นต้มกินไปสองมื้อ หลังจากนั้นอีกหลายวันเขาก็ซื้อวัตถุดิบมาทำอาหาร
ตลอดสัปดาห์นี้ฉีหว่านไม่ได้โทรหาเขา ส่งข้อความมาแค่สองครั้ง
ครั้งหนึ่งบอกว่าถึงแล้ว อีกครั้งบอกว่าจะกลับวันศุกร์
เขาตอบไปว่าอืมหนึ่งครั้ง กับได้หนึ่งครั้ง
เย็นวันศุกร์ ฉีหว่านกลับมาแล้ว
หลินอันอวี้กำลังทำการบ้านอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงปลดล็อกประตู ตามด้วยเสียงล้อลากกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้น
เขารีบลุกขึ้น เดินไปถึงหน้าห้อง แต่ไม่ได้ออกไป
ฉีหว่านวางกระเป๋าลงในห้องนั่งเล่นแล้วเปลี่ยนรองเท้าแตะ
“หลินอันอวี้”
“อืม”
“ออกมานี่”
เขาเดินออกไป
ฉีหว่านยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ในมือถือถุงใบหนึ่ง
มันเป็นสีน้ำเงินเข้ม ใบเล็กมาก ดูคล้ายถุงจากร้านเครื่องเขียน
“ให้คุณ”
เธอยื่นถุงให้
หลินอันอวี้รับมาเปิดออก ลูกแมวตัวหนึ่งก็เด้งออกมาอย่างรวดเร็ว
พอออกมาก็เดินวนรอบตัวเขาพลางร้องเหมียว แล้วถูไถขากางเกงของเขา
ดวงตาหลินอันอวี้เป็นประกาย น่ารักจัง เป็นลูกแมวลายสลิดตัวหนึ่ง
ตัวเล็กมาก ขนาดพอ ๆ กับฝ่ามือ ลำตัวมีลายทางสีดำสลับเทา คางกับท้องเป็นสีขาว
ดวงตากลมโต หางตาดูเหมือนมีเส้นสีดำเป็นขอบอยู่แล้ว ราวกับเขียนอายไลเนอร์มา
มันยื่นอุ้งเท้าหน้าออกมา อุ้งเท้าข้างหนึ่งมีขนสีขาวอมชมพูเป็นปื้นกลม ๆ ดูคล้ายเหยียบก้อนเมฆเล็ก ๆ อยู่
“คุณเก็บมาเหรอ?”
ฉีหว่านกำลังเปลี่ยนเสื้อคลุม ไม่แม้แต่จะหันกลับมา
“อืม ระหว่างทางกลับมันดึงดันจะตามฉันมา ก็เลยพากลับมาด้วย”