“เธออย่ากินของพวกนี้เลยดีกว่า กินข้าวกับโจ๊กเถอะ ไปดื่มโจ๊กสิ”
“อ้อ”
“จริงสิ วันนี้ฉันลาหยุดให้เธอแล้ว โทรบอกคุณครูไว้แล้วด้วย”
หลินอันอวี้เงยหน้ามองเธอ “เมื่อคืนเธอ...”
“เมื่อคืนทำไมเหรอ?”
“ไม่มีอะไร”
หลินอันอวี้เดินเข้าครัวไปดื่มโจ๊กต่อ
ฉีหว่านดื่มน้ำหมดแล้วลุกขึ้น วางแก้วลงในอ่างล้างจาน
“ถ้าอยากไปโรงเรียน ค่อยไปตอนบ่ายก็ได้ ช่วงเช้าพักอยู่บ้านก่อน”
“อืม”
ฉีหว่านเดินไปทางห้อง “คราวหน้าถ้าไม่สบายก็โทรมานะ”
หลินอันอวี้ประคองชามโจ๊ก มองตามแผ่นหลังของเธอ
“ฉัน...เธอยุ่งมาก ไม่อยากรบกวน”
“ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ฉันก็หาเวลาได้ มีอะไรก็โทรมาหาฉันได้เลย”
หลินอันอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นวันศุกร์ฉันมีประชุมผู้ปกครอง เธอว่างไหม?”
“คุณครูบอกว่าครั้งนี้ผู้ปกครองต้องมาด้วย”
“กี่โมง?”
หลินอันอวี้ยิ้มดีใจขึ้นมาชั่วขณะ “บ่ายโมง ฉันจะรอเธอที่โรงเรียนนะ”
“อืม” ฉีหว่านเข้าห้องไปแล้วปิดประตู
วันศุกร์ บ่ายโมงครึ่ง
ตอนนี้หลินอันอวี้ยืนรออยู่หน้าโรงเรียน
เพื่อนร่วมชั้นที่ปกติเล่นบาสเกตบอลกับเขาเห็นท่าทางเช่นนั้น จึงเดินเข้ามาตบไหล่จากด้านหลัง
“หลินอันอวี้ รอใครอยู่เหรอ?”
“อาสะใภ้เล็กของฉัน”
“หือ? ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีผู้ปกครองมาประชุมให้เลยเหรอ?”
“เมื่อก่อนเธอยุ่งน่ะ วันนี้บังเอิญว่างพอดี”
“งั้นรีบไปกินข้าวสิ อีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะเริ่ม”
“ฉันรออีกหน่อย เธอเพิ่งมาที่โรงเรียนฉันครั้งแรก กลัวหลงทาง เลยรอเธอก่อน”