เมื่อรู้ว่าหลินอันอวี้กลับมาแล้ว ฉีหว่านก็หุบยิ้ม
“กลับมาแล้วเหรอ ไปทำอาหารเถอะ”
หลินอันอวี้ได้สติ ปิดประตูแล้วเดินเข้าครัวไปทำอาหาร
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา จังหวะชีวิตในบ้านก็เปลี่ยนไป
สิ่งแรกที่หลินอันอวี้ทำหลังกลับจากโรงเรียนคือเปิดประตู เปลี่ยนรองเท้า แล้วร้องเรียกเสี่ยวอวิ๋น
เจ้าเหมียวน้อยจะกระโดดลงมาจากโซฟา หรือโผล่หัวออกมาจากคอนโดแมว บางครั้งก็วิ่งมาจากหน้าห้องของฉีหว่าน
ขาสั้นจุ๊มจิ๋วทั้งสี่ข้างขยับอย่างรวดเร็ว วิ่งมาหยุดตรงเท้าเขาแล้วเงยหน้ามอง
เขาย่อตัวลง ลูบหัวมัน เกาคางให้ จากนั้นก็ไปตักอึแมว
ตักเสร็จก็เอาขยะไปทิ้งที่ชั้นล่าง
กลับมาล้างมือ แล้วทำอาหาร
โดยปกติฉีหว่านจะกลับบ้านช้ากว่าเขา
บางวันหนึ่งทุ่มครึ่ง บางวันสองทุ่ม บางวันก็ช้ากว่านั้น
แต่ไม่ว่าเธอจะกลับดึกแค่ไหน ตอนเปิดประตู คนแรกที่ออกมาต้อนรับเธอก็เป็นเสี่ยวอวิ๋นเสมอ
พอได้ยินเสียงกลอนประตู เสี่ยวอวิ๋นก็วิ่งจากข้างเท้าหลินอันอวี้ไปที่โถงทางเข้า แล้วนั่งหมอบรออยู่หน้าประตู
พอประตูเปิด มันก็เงยหน้าร้องเหมียวหนึ่งที หางตั้งชัน แล้วคลอเคลียอยู่ข้างขาฉีหว่าน
ระหว่างที่ฉีหว่านเปลี่ยนรองเท้า มันจะกระโดดขึ้นตู้รองเท้า นั่งมองอยู่ข้าง ๆ
พอฉีหว่านลุกขึ้น มันก็เดินตามไป ทั้งไปห้องนั่งเล่น ไปที่โซฟา และตามจนเธอนั่งลง
จากนั้นมันก็กระโดดขึ้นไปนอนบนตัก รอให้เธอลูบ
ฉีหว่านไม่ค่อยยิ้ม
แต่ทุกครั้งที่เสี่ยวอวิ๋นกระโดดขึ้นมาบนตัก เธอจะยื่นมือไปลูบหัว เกาคาง หรือใช้นิ้วแตะจมูกมันเบา ๆ