ห้องนอนใหญ่ ฉีหว่านนอนอยู่บนเตียง แสงจากหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนบนใบหน้าของเธอ
ในภาพจากกล้องวงจรปิด หลินอันอวี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ก้มหน้ากินบะหมี่
หลังจากกินคำสุดท้ายเสร็จ เขาก็ยกชามไปที่ห้องครัว เปิดก๊อกน้ำ เสียงน้ำไหลซู่ ๆ ดังออกมาจากโทรศัพท์
ฉีหว่านมองเขาวางชามกลับเข้าที่บนชั้นวาง แล้วเดินออกมาปิดไฟห้องนั่งเล่น ก่อนจะเข้าไปในห้องและปิดประตู
จากนั้นเธอจึงออกจากหน้าจอกล้องวงจรปิด
วันรุ่งขึ้น หลินอันอวี้ออกจากบ้านตั้งแต่เจ็ดโมง
เร็วกว่ากำหนดถึง 20 นาที
ฉีหว่านยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองเขาสะพายกระเป๋านักเรียนเดินออกจากหมู่บ้านจัดสรร ฝีเท้ารวดเร็วและไม่หันกลับมาแม้แต่ครั้งเดียว
นับจากวันนั้น เขาก็ไม่เคยกลับบ้านดึกอีกเลย
ทุกวันกลับถึงบ้านก่อนหกโมงครึ่ง บางวันก็กลับมาตั้งแต่หกโมง
บางครั้งตอนฉีหว่านกลับมา เธอจะเห็นไฟในครัวเปิดอยู่ หลินอันอวี้ยืนอยู่หน้าเตา มือไม้พันกันยุ่งเหยิงขณะพลิกตะหลิวไปมา
ช่วงนี้เขาหัดทำอาหารเองจนเป็นแล้ว
จะว่าไป เขามีพรสวรรค์ไม่น้อย รสชาติยังพอใช้ได้ทีเดียว
ทั้งสองอยู่ร่วมกันอย่างสงบเช่นนี้มานานกว่าสองปี
หลินอันอวี้สูงขึ้นกว่าตอนแรกเกือบครึ่งศีรษะ ชุดนักเรียนก็เปลี่ยนไปแล้วสองครั้ง
ผลการเรียนของเขายืนอยู่ในสามสิบอันดับแรกของชั้นปีมาโดยตลอด ไม่เคยหลุดอันดับ
เงินค่าขนมเดือนละ 500 หยวน เขาเก็บออมไว้ส่วนหนึ่ง แล้วซื้อแท็บเล็ตมือสองมาใช้ค้นคว้าข้อมูล
ฉีหว่านเห็นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร
รูปแบบการใช้ชีวิตร่วมกันของพวกเขาค่อนข้างตายตัว
ตอนเช้าออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงยี่สิบนาที คนหนึ่งไปทางซ้าย อีกคนไปทางขวา
ก่อนหกโมงครึ่ง หลินอันอวี้กลับถึงบ้าน ทำอาหาร กินข้าว แล้วทำการบ้าน
ฉีหว่านกลับมา กินข้าว ล้างจาน แล้วกลับเข้าห้อง
วันหยุดต่างคนต่างทำธุระของตัวเอง บางครั้งก็นั่งดูโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นด้วยกันครู่หนึ่ง ต่างคนต่างดูของตัวเองโดยไม่พูดอะไร