หลินอันอวี้ยกหีบลากเข้าไปในห้อง
ห้องไม่ใหญ่ มีเตียงเดี่ยวหนึ่งเตียง โต๊ะหนังสือหนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ
หน้าต่างหันไปทางทิศเหนือ แสงไม่ค่อยดี แต่เงียบสงบมาก
เขาสะบัดผ้าปูที่นอนออกแล้วปูอยู่ตั้งนาน แม้จะยับย่นไปหมด อย่างน้อยก็ปูลงบนเตียงได้แล้ว
ตอนเขาออกมา ฉีหว่านก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารแล้ว
บนโต๊ะมีเอกสารที่พิมพ์ออกมาหนึ่งแผ่น เธอถือปากกาเขียนอยู่ตรงบรรทัดสุดท้าย
“มานี่”
หลินอันอวี้เดินเข้าไปหา
ฉีหว่านเลื่อนกระดาษมาตรงหน้าเขา
“กฎ”
หลินอันอวี้ก้มมอง
บนกระดาษพิมพ์ด้วยตัวอักษรซ่ง เรียงเป็นข้อ ๆ ชัดเจน:
หนึ่ง หลังเลิกเรียนให้กลับบ้านทันที อย่างช้าที่สุดต้องถึงบ้านตอนหกโมงครึ่ง
ถ้ามีเหตุจำเป็นให้โทรมาบอกล่วงหน้า หากกลับบ้านดึกโดยไม่มีเหตุผลเกินสามครั้ง จะเปลี่ยนกุญแจประตู แล้วหาทางเอาเอง
สอง คะแนนสอบกลางภาคและปลายภาคของทุกเทอม ห้ามหลุดจากอันดับห้าสิบแรกของระดับชั้น
ถ้าหลุด เงินค่าขนมจะถูกหักครึ่งหนึ่ง จะหาที่เรียนพิเศษเองก็แล้วกัน ฉันไม่ยุ่ง
สาม นอกจากค่าครองชีพแล้ว ค่าขนมเดือนละ 500 หยวน ถ้ามีค่าใช้จ่ายพิเศษให้แจ้งล่วงหน้าและบอกให้ชัดว่าจะเอาไปทำอะไร
ถ้าอยากได้มากกว่านี้ ก็เอาคะแนนมาแลก
สี่ ห้ามพูดชื่อฉันข้างนอก ห้ามใช้ชื่อฉันไปทำเรื่องอะไรทั้งนั้น
ถ้าครูถาม ก็บอกว่าที่บ้านมีอาสาวคนหนึ่งก็พอ
ห้ามพูดอย่างอื่นมากไปกว่านั้น
ห้า เรื่องของตัวเองก็จัดการเอง
ซักผ้าเอง เก็บห้องเอง จัดการมื้อเช้าเอง
ฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงของเธอ
หก หลังสี่ทุ่มห้ามออกจากห้อง
ถ้ามีธุระด่วนก็เคาะประตู ถ้าไม่ด่วนก็อดทนเอาเอง
เจ็ด กฎทุกข้อ ฉันเป็นคนตัดสิน
ไม่รับการต่อรอง
หลินอันอวี้อ่านทุกข้อจนจบ
“แค่ 500 หยวน จะพอทำอะไรได้?”
“พอขึ้นรถกับซื้อของจุกจิกอื่น ๆ ได้”