ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 31 จงสวินเลี้ยงข้าว

6 นาที· 1.5K คำ

บทที่ 31: จงสวินเลี้ยงเอง

เมิ่งจิ้งทิงผลักประตูเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เขามีประสาทการฟังดีเยี่ยม ได้ยินถานเชวี่ยที่อยู่อีกฟากของกำแพงบ่นพึมพำไม่หยุดว่า “คนสมัยนี้จิตใจไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว”

เมิ่งจิ้งทิงไม่ได้ใส่ใจ รอบกายเขาแผ่ไอเย็น เสื้อผ้าเปรอะกลิ่นอายลมฝนและฝุ่นทรายเข้มข้น ดูเหมือนจะไม่ได้เปลี่ยนมาสองวันแล้ว

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของจงสวิน เมิ่งจิ้งทิงก็สูดหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อน”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น” จงสวินถาม “คุณไม่ได้หลับตาพักเลยเหรอ”

“ไม่มีเวลา” เมิ่งจิ้งทิงยกมือทักทายฉินเฟิงเหยว แล้ววางมือบนหลังจงสวิน ผลักเขาออกไปเบา ๆ

ฉินเฟิงเหยวรอจนทั้งคู่เดินไปไกลแล้วจึงเบ้ปาก

เมิ่งจิ้งทิงพาจงสวินกลับไปที่ห้องพัก พอเดินเข้ามาในทางเดินก็เจอสวี่เฮิงโจวถืออ่างล้างหน้าเดินสวนมา

วันนั้นที่ไปสอบสวนและบันทึกปากคำ หลังหนวดสัมผัสทางจิตของจงสวินยื่นออกมาและซุนเฉินยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง สวี่เฮิงโจวก็เดินจากไปเงียบ ๆ เขาไม่ได้มาร่วมการชี้นำกลุ่มในครั้งนั้น

ดวงตาสีเทาของชายหนุ่มสงบนิ่งและเย็นชา เขาหยุดยืนแล้วทักทายเมิ่งจิ้งทิง “หัวหน้า”

ในสายตาของเขามีเพียงคนคนเดียว ราวกับจงสวินไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

“อืม” เมิ่งจิ้งทิงถามเสียงต่ำ “ทำไมถึงมาล้างหน้าข้างนอก”

“ห้องพักน้ำไม่ไหลครับ ช่างซ่อมจะมาพรุ่งนี้” สวี่เฮิงโจวอธิบาย

เมิ่งจิ้งทิงมองเขาเงียบ ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง สวี่เฮิงโจวก็ขยุ้มขอบอ่างแน่นขึ้น

ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก จงสวินก็ทักทายขึ้นมาก่อน “คุณสวี่ครับ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป