บทที่ 31: จงสวินเลี้ยงเอง
เมิ่งจิ้งทิงผลักประตูเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เขามีประสาทการฟังดีเยี่ยม ได้ยินถานเชวี่ยที่อยู่อีกฟากของกำแพงบ่นพึมพำไม่หยุดว่า “คนสมัยนี้จิตใจไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว”
เมิ่งจิ้งทิงไม่ได้ใส่ใจ รอบกายเขาแผ่ไอเย็น เสื้อผ้าเปรอะกลิ่นอายลมฝนและฝุ่นทรายเข้มข้น ดูเหมือนจะไม่ได้เปลี่ยนมาสองวันแล้ว
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของจงสวิน เมิ่งจิ้งทิงก็สูดหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อน”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น” จงสวินถาม “คุณไม่ได้หลับตาพักเลยเหรอ”
“ไม่มีเวลา” เมิ่งจิ้งทิงยกมือทักทายฉินเฟิงเหยว แล้ววางมือบนหลังจงสวิน ผลักเขาออกไปเบา ๆ
ฉินเฟิงเหยวรอจนทั้งคู่เดินไปไกลแล้วจึงเบ้ปาก
เมิ่งจิ้งทิงพาจงสวินกลับไปที่ห้องพัก พอเดินเข้ามาในทางเดินก็เจอสวี่เฮิงโจวถืออ่างล้างหน้าเดินสวนมา
วันนั้นที่ไปสอบสวนและบันทึกปากคำ หลังหนวดสัมผัสทางจิตของจงสวินยื่นออกมาและซุนเฉินยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง สวี่เฮิงโจวก็เดินจากไปเงียบ ๆ เขาไม่ได้มาร่วมการชี้นำกลุ่มในครั้งนั้น
ดวงตาสีเทาของชายหนุ่มสงบนิ่งและเย็นชา เขาหยุดยืนแล้วทักทายเมิ่งจิ้งทิง “หัวหน้า”
ในสายตาของเขามีเพียงคนคนเดียว ราวกับจงสวินไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น
“อืม” เมิ่งจิ้งทิงถามเสียงต่ำ “ทำไมถึงมาล้างหน้าข้างนอก”
“ห้องพักน้ำไม่ไหลครับ ช่างซ่อมจะมาพรุ่งนี้” สวี่เฮิงโจวอธิบาย
เมิ่งจิ้งทิงมองเขาเงียบ ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง สวี่เฮิงโจวก็ขยุ้มขอบอ่างแน่นขึ้น
ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก จงสวินก็ทักทายขึ้นมาก่อน “คุณสวี่ครับ”