บทที่ 32: งานเลี้ยงใหญ่
เจ้าเหมาเตี้ยนส่งบัตรเชิญมาให้ พร้อมแนบแผนที่ฉบับย่อกับข้อควรระวังบางอย่างมาให้อย่างใส่ใจ
เมิ่งจิ้งทิงพกยาที่ฉินเฟิงเหยวให้มาไว้ในกระเป๋า ยานี้เปลี่ยนใบหน้าได้ชั่วคราว แต่กลับไม่ได้ใช้ประโยชน์
จงสวินไปรับเมิ่งจิ้งทิง ทั้งสองมาถึงหน้าห้องเก็บของแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากพิพิธภัณฑ์ออกไปกว่าสามร้อยเมตร
คนธรรมดาจะไปนึกถึงได้อย่างไรว่า ใต้สถานที่แห่งนี้กลับซ่อนความลับสะเทือนฟ้าดินเอาไว้
หลังจอดรถ จงสวินก็รวบหน้ากากอนามัย หมวก และแว่นกันแดด ยัดใส่อ้อมแขนเมิ่งจิ้งทิงทั้งหมด
ราตรีมืดมิด มองเห็นเพียงเงาคนที่เร่งรีบผ่านไปมาท่ามกลางเงาไม้และพุ่มหญ้าอย่างเลือนราง
คนเหล่านั้นล้วนใช้ปีกหมวกและปกเสื้ออันกว้างปิดบังใบหน้าไว้
“งานเลี้ยงใต้ดิน” ดูท่าจะไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณชนได้จริง ๆ
เมื่อพรางตัวเรียบร้อย ทั้งสองก็ลงจากรถ แล้วแทรกเข้าไปในฝูงชนที่เร่งรีบเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน
เมิ่งจิ้งทิงกวาดตามองแวบหนึ่ง ก็มั่นใจว่าคนเหล่านี้ไม่ร่ำรวยก็มีฐานะ เสื้อโค้ตแบรนด์หรู นาฬิกาข้อมือราคาหลายล้าน แหวนเพชรราคาสูงลิ่วบนนิ้วนาง กระทั่งดวงตาคู่หนึ่งที่วูบไหวในความมืด ล้วนเผยท่าทีมองคนต่ำและเย็นชา ซึ่งได้รับการหล่อเลี้ยงจากชีวิตที่มั่งคั่งไม่เคยขาดแคลนมานานปี
ทุกคนทยอยเข้าไปในห้องเก็บของอย่างเป็นระเบียบ
มีอัลฟ่าตัวแข็งแกร่งระดับ A คนหนึ่งยืนตรวจบัตรผ่านของแขกทุกคนอยู่ที่นี่
ตระกูลแบบไหนกัน ถึงทำให้อัลฟ่าตัวแข็งแกร่งยอมทำงานรับใช้ด้วยความเต็มใจ?
ก่อนถึงคิวจงสวิน มีเงาร่างหลังค่อมคนหนึ่งกำลังสั่นเทาไม่หยุด นิ้วมือที่ดูผอมแห้งยื่นบัตรผ่านออกไป ทว่าอัลฟ่าตัวแข็งแกร่งตรวจดูแล้วก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าคอเสื้ออีกฝ่ายไว้ แรงมหาศาลราวกับกระทิงป่า ยกร่างคนนั้นขึ้นจากพื้น แล้วเหวี่ยงออกไปทางหน้าต่างที่เปิดกว้างอย่างแรง