บทที่ 30 พอใจหรือยัง?
จงสวินปอกแอปเปิลแล้ววางไว้บนโต๊ะ
ถานเชวี่ยถอยไปยืนอยู่ริมหน้าต่าง ไม่ขยับไปไหนอีก ระวังตัวราวกับสัตว์ตัวเล็กในป่าที่เจออันตรายและกำลังพยายามเอาชีวิตรอด
พวก “ทหารใหม่” แห่งศาลชี้ขาดได้ยินแต่ชื่อเสียงฉาวโฉ่ของจงสวิน จะรู้จักเขาดีเท่าถานเชวี่ยได้อย่างไร
ท้ายที่สุด ในฐานะผู้ประสานงาน เขาร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเมิ่งจิ้งทิงครึ่งปีในแต่ละปี จึงได้เห็นปฏิบัติการสุดน่าทึ่งของจงสวินมานับไม่ถ้วน
วันนั้นจงสวินยอมให้ฉินเฟิงเหยวตรวจร่างกาย ถานเชวี่ยดูเรื่องสนุกเสร็จก็ออกไปปฏิบัติภารกิจ ส่วนการชี้นำเป็นกลุ่มในภายหลังเขาไม่ได้อยู่ด้วยเลย แม้กลับมาแล้วจะได้ยินข่าวลือ ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย
โลกของผู้ใหญ่ อย่างไรก็ต้องไว้หน้าหัวหน้ากันบ้าง
เขาถึงกับรู้สึกเห็นใจพวกเพื่อนร่วมงานขึ้นมานิดหน่อย
บรรยากาศอึมครึมดำเนินต่อไปจนพยาบาลเคาะประตูเข้ามา
“ถึงเวลาเปลี่ยนยาแล้ว” พยาบาลพูดจบก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง “พวกคุณนี่...”
ถานเชวี่ยไม่อยากแสดงท่าทีอ่อนแอ “มา ๆ”
พยาบาลแกะผ้าพันแผลอย่างชำนาญ พอหันมาก็น้ำเสียงนุ่มนวลลงไปสองระดับ “คุณเป็น...ของคนไข้หรือคะ”
“เพื่อนครับ” จงสวินตอบเสียงอ่อนโยน “ต่อไปอาจได้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน”
ถานเชวี่ยแค่นเสียงขึ้นจมูก
พยาบาลกดไหล่เขาไว้ “อย่าขยับค่ะ”
ถานเชวี่ยรับรองได้ว่าร่างกายตั้งแต่ไหล่ลงไปมั่นคงดุจหินผา แต่ศีรษะกลับหันไปข้างหลังไม่หยุด พร้อมเอ่ยเป็นนัยว่า “เขาอยู่ตรงนี้ ผมพักผ่อนไม่สะดวก”
พยาบาลพูดว่า “ดูเหมือนพิษจะยังถูกกำจัดไม่หมดนะคะ”
ถานเชวี่ย “?”
พยาบาลอดไม่ได้ที่จะมองจงสวินเพิ่มอีกครั้ง และก็ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนเป็นมิตรกลับมา จึงรัดผ้าพันแผลแน่นขึ้นเล็กน้อยตอนจัดการให้เรียบร้อย ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด “เดี๋ยวจะให้หมอเข้ามาเพิ่มขนาดยาให้นะคะ”