บทที่ 41: โจมตีกันไปมา
ตอนเที่ยงจงสวินขับรถพาฉินเฟิงเหยวไปร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่ง
ทั้งคู่หน้าตาโดดเด่น ความสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิดผสานกับความโดดเด่นจากการสั่งสมความรู้ ทำให้ดูราวกับพี่น้องต่างเพศที่โดดเด่นเหนือใคร
“แต่งตัวให้เข้ากัน” อาจเป็นคุณสมบัติที่จงสวินกับฉินเฟิงเหยวมีติดตัวมาตั้งแต่แรกพบ พอนั่งลง ทั้งคู่ก็เริ่มพูดคุยกับบริกรหนุ่มผมทองตาสีฟ้าด้วยภาษาต่างประเทศอย่างคล่องแคล่ว
บริกรฟังภาษาจีนออก พอเดินห่างไปเพียงนิดเดียวก็ได้ยินทั้งคู่กำลังโจมตีกันด้วยน้ำเสียงสูงต่ำเป็นจังหวะ
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่นายรักษาหุ่นได้ดีขนาดนี้ กินสลัดจานใหญ่เบ้อเริ่มเหมือนวัวกินหญ้า”
จะเทียบกับนายได้ยังไงล่ะ ที่รัก สเต๊กยังต้องสั่งสองที่ ไม่รู้ก็คงคิดว่าบ้านผู้พิพากษาเกิดทุพภิกขภัย
“ไม่ ไม่ ไม่ ที่รัก แบบนี้ช่วยให้กล้ามเนื้อบางๆ ของผมเป็นรูปเป็นร่างขึ้น”
“กล้ามเนื้อบางๆ อะไร เสื้อผ้าทำให้นายตาฝาดไปเองหรือเปล่า? สมัยนี้คนสายตาไม่ดีมีเยอะขึ้นจริงๆ นะ โอฮ่าๆๆ!”
บริกรฟังแล้วใจเต้นระทึก รีบหันกลับไปมอง เห็นจงสวินกับฉินเฟิงเหยวยกแก้วน้ำผลไม้ชนกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สื่อว่า “นายคือสมบัติล้ำค่าของฉัน ขอให้มิตรภาพของเรายั่งยืนยาวนาน”
กินไปได้ครึ่งหนึ่ง เมิ่งจิ้งทิงส่งข้อความมาถามว่าพวกเขาจัดการมื้อกลางวันกันอย่างไร
จงสวินถ่ายรูปอาหารที่เหลืออยู่ครึ่งโต๊ะส่งไป
เมิ่งจิ้งทิงกระโดดพุ่งขึ้นกลางอากาศ พอลงพื้นก็อาศัยแรงส่งถอยหลังไปกว่าสิบเมตร ก่อนสั่งเสียงเข้มผ่านวิทยุสื่อสารว่า “หน่วยหนึ่ง ถอนกำลังทันที หน่วยสามอ้อมไปโอบโจมตีทางขวา!”
เซี่ยเหวินเฉิงถูกสารปนเปื้อนสะบัดหางฟาดเข้าที่ไหล่ เจ็บจนเบ้หน้าถอยกลับมายืนข้างเมิ่งจิ้งทิงพอดี แล้วเห็นรูปหนึ่งแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว “เอ๊ะ? ใครกำลังกินข้าวอยู่?”