บทที่ 42: ผมว่าคุณบ้าไปแล้ว
“โจวเป่ยไค เพศชาย อายุยี่สิบเจ็ดปี อัลฟ่าระดับ B ทำงานเป็นพนักงานเอกสารที่สำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์แห่งหนึ่ง จากข้อมูลที่ตรวจสอบมา ชีวิตที่ผ่านมาอย่างราบรื่น ทั้งเพื่อนร่วมงานและญาติต่างบอกว่าเขาเป็นคนดี”
สวี่เฮิงโจวสรุปประเด็นสำคัญอย่างหมดความอดทนภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที
เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังป่วยหนักจนเที่ยวหาหมอไม่เลือก หวังพึ่งหนวดสัมผัสทางจิตของจงสวิน หรือว่าเป็นเพราะอัตราความแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ของมันกันนะ?
ใช่แล้ว ไม่ผิด สวี่เฮิงโจวเคยอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำ ตอนสอบเข้าศาลชี้ขาดเมื่อครั้งนั้น แบบทดสอบคำถามหลายชุดของเขาก็ไม่เคยทำได้คะแนนเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์
โจวเป่ยไคเห็นเพียงทั้งสองพูดคุยกันสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค
“ในเมื่อเสี่ยวจางยังไม่กลับมา งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” โจวเป่ยไคเห็นได้ชัดว่าไม่อยากพัวพันกับเรื่องนี้ เขาชี้ไปทางห้องข้าง ๆ อย่างระมัดระวังและกระวนกระวาย
สวี่เฮิงโจวกำลังจะโบกมือ จงสวินก็เอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า “ครับ ผมขอขอบคุณแทนพี่สาวลูกพี่ลูกน้องสำหรับความห่วงใยของคุณ”
สวี่เฮิงโจว: “?” พี่สาวลูกพี่ลูกน้องอะไรของเขา?
โจวเป่ยไคแปลกใจเล็กน้อย “คุณเป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องของเสี่ยวจางเหรอ?”
“ใช่ครับ คุณป้าบอกว่าบ้านใกล้จะมีฝุ่นจับเต็มไปหมดแล้ว เลยให้ผมมาช่วยดูแล บังเอิญเจอหัวหน้าสวี่พอดี เขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องผม เรารู้จักกันครับ” จงสวินพูดหน้าตาเฉย
สวี่เฮิงโจว: “……”
โจวเป่ยไคพยักหน้าหงึก ๆ แล้วพึมพำว่า “ครอบครัวใหญ่เหมือนกันนะครับ”
ประตูเหล็กของทางหนีไฟเปิดออกแล้วปิดลง โจวเป่ยไคกลับไปแล้ว