บทที่ 40: รูดตามสบาย
ห้องรับแขกกว้างขวางเงียบสงบ มีโคมไฟติดผนังสีเหลืองนวลส่องแสงอบอุ่นอยู่หนึ่งดวง
ทันทีที่จงสวินเอนกายลงนอน สติของเขาก็ล่องลอยราวกับสาหร่ายในน้ำ ภาพตรงหน้าสั่นไหวจนโลกทั้งใบพร่าเลือนและไม่สมจริง
อารมณ์ที่ขึ้นลงอย่างหนักทำให้เขาเหงื่อท่วมตัว
จงสวินยิ้มพลางพูดกับเงาร่างที่กำลังวุ่นอยู่ตรงนั้นว่า “ผู้พิพากษาครับ ขออาบน้ำได้ไหม”
เมิ่งจิ้งทิงกำลังต้มน้ำร้อน พอได้ยินก็โยนคำตอบเย็นชาออกมาสองคำ “ไม่อนุญาต”
จงสวินพึมพำเสียงต่ำ “เหนียวตัวจนไม่สบายเลย”
“ทนหน่อย” เมิ่งจิ้งทิงจิบน้ำเพื่อชิมอุณหภูมิ จากนั้นก็เดินเข้ามา มือข้างหนึ่งประคองต้นคอจงสวินให้ลุกขึ้นเล็กน้อย อีกข้างถือแก้วจ่อให้เขาดื่มจนหมดไปเกินครึ่ง
เพียงเท่านี้หัวใจก็ชุ่มชื่นขึ้นมาแล้ว จริง ๆ จงสวินไม่ได้รู้สึกแย่มากนัก สภาวะ “อำพราง” กัดตัดการเชื่อมต่อระหว่างเส้นไหมหุ่นเชิดกับพลังจิตได้อย่างเรียบร้อย ไม่เหมือนการทำลายด้วยกำลังที่ทำให้เจ็บปวดราวกับหัวใจถูกฉีกกระชาก เพียงแค่รู้สึกอึดอัดทึบตันจนไม่มีแรงเท่านั้น
“เดี๋ยวฉันพาคุณไปโรงพยาบาล” เมิ่งจิ้งทิงบอก
จงสวินใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะตอบสนอง เขาหลับตาพูดเสียงเบา “ไม่ต้อง ไปศาลชี้ขาดก็พอ หมอฉินน่าจะอยู่ที่นั่น อุปกรณ์ก็ครบครัน จัดการปัญหาเล็กน้อยของผมได้สบาย”
ปัญหาเล็กน้อยงั้นหรือ เมิ่งจิ้งทิงกลืนคำพูดนั้นลงคอ จงสวินเรียกเรื่องแบบนี้ว่าปัญหาเล็กน้อย
ตอนที่คนรับใช้วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา เมิ่งจิ้งทิงยังนึกว่าพวกเขาจำคนผิด แต่พอเห็นจงสวิน หัวใจเขาก็แทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฟีโรโมนที่คลุ้มคลั่งกั้นจงสวินไว้ในอีกโลกหนึ่ง กลิ่นสนหอมของเมิ่งจิ้งทิงลองขยับเข้าไปใกล้ แต่ไม่ถูกปฏิเสธ กลับอาศัยความปรารถนาของเจ้าของ โอบพันเข้ามาแน่น