ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 43 อยู่ห้องนอนเดียวกัน

7 นาที· 1.6K คำ

บทที่ 43: นอนห้องเดียวกัน

ทะเลจิตของจางเซิงหดตัวเข้าหากันอย่างขวยเขิน

หนวดสัมผัสทางจิตเพียงขยับเข้าใกล้เล็กน้อย ระลอกคลื่นก็ปั่นป่วนรุนแรง

ไม่มีทางเลือก หนวดสัมผัสจึงทำได้เพียงปล่อยฟีโรโมนออกมาปลอบประโลมก่อน

ต่างจากการปลอบประโลมของอัลฟ่าที่ดึงดูดเข้าหากัน สัญชาตญาณของโอเมก้าทำให้ชอบความสงบและสันติ สายลมเย็นจากหุบเขาอันเงียบสงัดพัดกวาดความมืดมนออกไปในพริบตา กลิ่นอายแห่งธรรมชาติพัดผ่านทะเลจิตของจางเซิงอย่างแผ่วเบา ส่งสัญญาณเป็นมิตรออกมาทั้งหมด

ทะเลจิตของจางเซิงซึ่งมีขนาดราวสิบกว่าตารางเมตรค่อย ๆ แผ่ขยายออกไป หนวดสัมผัสทางจิตขยับเข้าใกล้อย่างระมัดระวัง และมองเห็นสิ่งที่ทะเลจิตเพิ่งรวบรวมไว้ปกป้อง — เส้นพลังจิตที่ขาดสะบั้นอยู่หลายเส้น

ระดับฟีโรโมนของจางเซิงไม่สูงนัก

เมื่อได้รับอนุญาตจากทะเลจิตแล้ว หนวดสัมผัสก็ช้อนพลังจิตขึ้นมาเบา ๆ ก่อนเชื่อมต่ออย่างประณีต นี่เป็นงานที่ต้องอาศัยฝีมือเช่นกัน จงสวินรู้สึกว่าหนวดสัมผัสของตนสุภาพราวกับสุภาพบุรุษ ค่อย ๆ ลูบปลายรอยขาดให้เรียบ ตัดส่วนที่เสียหายและเน่าเปื่อยออก แล้วเย็บประสานอย่างระมัดระวังราวกับหญิงชราร้อยด้ายเข้าเข็ม

จางเซิงที่ไร้ความรู้สึกมาตลอดหนึ่งเดือน จู่ ๆ ก็ดิ้นกระตุกอย่างรุนแรงราวกับปลาที่ถูกนำขึ้นจากน้ำ พยาบาลสองคนไหวตัวทัน รีบกดตัวเขาไว้ ลูกตาของจางเซิงกลอกไปมาอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อไหลพราก แม่จางยืนเช็ดเหงื่อให้พลางกลั้นน้ำตา ถามอย่างร้อนรนว่า “ไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”

แพทย์เจ้าของไข้มองตัวเลขบนจอที่ขึ้นลงราวกับรถไฟเหาะจนหนังศีรษะชาวาบ

ท่ามกลางความวุ่นวายที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น จงสวินกลับพูดอย่างสงบว่า “ไม่เป็นไรครับ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป