บทที่ 43: นอนห้องเดียวกัน
ทะเลจิตของจางเซิงหดตัวเข้าหากันอย่างขวยเขิน
หนวดสัมผัสทางจิตเพียงขยับเข้าใกล้เล็กน้อย ระลอกคลื่นก็ปั่นป่วนรุนแรง
ไม่มีทางเลือก หนวดสัมผัสจึงทำได้เพียงปล่อยฟีโรโมนออกมาปลอบประโลมก่อน
ต่างจากการปลอบประโลมของอัลฟ่าที่ดึงดูดเข้าหากัน สัญชาตญาณของโอเมก้าทำให้ชอบความสงบและสันติ สายลมเย็นจากหุบเขาอันเงียบสงัดพัดกวาดความมืดมนออกไปในพริบตา กลิ่นอายแห่งธรรมชาติพัดผ่านทะเลจิตของจางเซิงอย่างแผ่วเบา ส่งสัญญาณเป็นมิตรออกมาทั้งหมด
ทะเลจิตของจางเซิงซึ่งมีขนาดราวสิบกว่าตารางเมตรค่อย ๆ แผ่ขยายออกไป หนวดสัมผัสทางจิตขยับเข้าใกล้อย่างระมัดระวัง และมองเห็นสิ่งที่ทะเลจิตเพิ่งรวบรวมไว้ปกป้อง — เส้นพลังจิตที่ขาดสะบั้นอยู่หลายเส้น
ระดับฟีโรโมนของจางเซิงไม่สูงนัก
เมื่อได้รับอนุญาตจากทะเลจิตแล้ว หนวดสัมผัสก็ช้อนพลังจิตขึ้นมาเบา ๆ ก่อนเชื่อมต่ออย่างประณีต นี่เป็นงานที่ต้องอาศัยฝีมือเช่นกัน จงสวินรู้สึกว่าหนวดสัมผัสของตนสุภาพราวกับสุภาพบุรุษ ค่อย ๆ ลูบปลายรอยขาดให้เรียบ ตัดส่วนที่เสียหายและเน่าเปื่อยออก แล้วเย็บประสานอย่างระมัดระวังราวกับหญิงชราร้อยด้ายเข้าเข็ม
จางเซิงที่ไร้ความรู้สึกมาตลอดหนึ่งเดือน จู่ ๆ ก็ดิ้นกระตุกอย่างรุนแรงราวกับปลาที่ถูกนำขึ้นจากน้ำ พยาบาลสองคนไหวตัวทัน รีบกดตัวเขาไว้ ลูกตาของจางเซิงกลอกไปมาอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อไหลพราก แม่จางยืนเช็ดเหงื่อให้พลางกลั้นน้ำตา ถามอย่างร้อนรนว่า “ไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”
แพทย์เจ้าของไข้มองตัวเลขบนจอที่ขึ้นลงราวกับรถไฟเหาะจนหนังศีรษะชาวาบ
ท่ามกลางความวุ่นวายที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น จงสวินกลับพูดอย่างสงบว่า “ไม่เป็นไรครับ”