บทที่ 24: การชี้นำหมู่
ห้องประชุมกว้างใหญ่เงียบงัน เมิ่งจิ้งทิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ สองข้างคือผู้พิพากษาสูงสุดจากเขตอื่น ๆ ที่ปรากฏผ่านภาพฉายสามมิติ ฝั่งซ้ายสี่คน ฝั่งขวาสามคน ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม เย็นชาราวกับน้ำแข็ง
ในที่สุด ผู้พิพากษาที่นั่งใกล้เมิ่งจิ้งทิงที่สุดทางซ้าย จวงจิ๋ว ก็เอ่ยขึ้นว่า “กรมความปลอดภัยเมืองเยี่ยนตูยังสอบสวนไม่เสร็จอีกหรือ”
“เรื่องแบบนี้มีอะไรต้องสอบสวนกันนักหนา” ผู้พิพากษาฝั่งตรงข้ามหัวเราะเยาะเสียงเย็น “ถ้าสารปนเปื้อนระดับ B ตัวหนึ่งสามารถหลบเลี่ยงการสแกนพลังงานและการสแกนสนามแม่เหล็กที่ทันสมัยที่สุด แล้วแอบเข้ามาในโซนเอได้จริง สิ่งที่พวกเราควรทำตอนนี้ก็ไม่ใช่มานั่งประชุมกันอยู่ที่นี่ แต่ควรรวมกำลังกันค้นหาให้ทั่วว่าพวกสารปนเปื้อนวิวัฒนาการไปถึงขั้นไหนแล้ว บางทีมันอาจได้รับพรจากพระเจ้า มีความสามารถในการปนเปื้อนที่ไร้ร่องรอยก็ได้นะ”
ผู้พิพากษาคนนั้นกลอกตาจนแทบขึ้นไปบนฟ้า ความหมายแฝงในคำพูดของเขาทุกคนล้วนเข้าใจ
หากบุกรุกจากภายนอกไม่ได้ ก็แปลว่าปัญหาต้องเกิดขึ้นภายในโซนเอ
“พวกเฒ่าพรรคสายสันติของเมืองเยี่ยนตูถึงเวลาที่ควรได้รับคำเตือนบ้างแล้ว” จวงจิ๋วพูดเสียงเรียบ เขามีผมสีเงินยาวรวบไว้ ปล่อยให้ทิ้งตัวลงมาด้านหน้าแผงอก ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามและอ่อนโยน ราวกับบาทหลวงผู้ชี้ทางให้คนหลงผิด
เมิ่งจิ้งทิงไขว่ห้าง รอจนพวกเขาโต้เถียงกันเสร็จ จึงตอบเสียงทุ้มว่า “รับทราบ”
“เมิ่ง หวังว่าครั้งหน้าที่ประชุมกัน เรื่องนี้จะมีความคืบหน้าอย่างเป็นรูปธรรมแล้วนะ”
“อืม”
ภาพฉายสามมิติทยอยหายไปทีละภาพ จนสุดท้ายเหลือเพียงจวงจิ๋ว