บทที่ 23: หัตถ์มหัศจรรย์ฟื้นคืนชีพ
จงสวินไม่ได้ปิดบัง เล่าเรื่องให้ฟังอย่างกระชับ
แววเยาะเย้ยวาบผ่านดวงตาของสวี่เฮิงโจว “นายหมายความว่าผู้หญิงที่ถูกสารปนเปื้อนคนนั้นช่วยดูแลเด็กให้นายงั้นหรือ”
เขากอดอกเอนหลังพิงเก้าอี้ ราวกับกำลังฟังคำโกหกชั้นต่ำ “คุณชายจง จะแต่งเรื่องก็ช่วยทำให้มันมีตรรกะพื้นฐานหน่อย”
สีหน้าจงสวินไม่เปลี่ยน “ดูเหมือนตอนที่ท่านเลื่อนขั้นเป็นผู้พิพากษาชั้นสอง ท่านจะเจอสถานการณ์ฉุกเฉินน้อยเกินไป สารปนเปื้อนรูปร่างมนุษย์มียีนมนุษย์ตามปกติ กรณีที่มีจิตใจดีและอ่อนโยนก็ใช่ว่าจะไม่มี”
“เหลวไหล!” สวี่เฮิงโจวพูดเน้นทีละคำด้วยสีหน้าเย็นชา “สารปนเปื้อนก็คือสารปนเปื้อน อย่ามาทำให้เส้นแบ่งพร่าเลือน”
ซุนเฉินอดพูดแทรกไม่ได้ “เหลาสวี่ นาย...”
“ฉันกำลังสอบสวน อย่าขัดจังหวะ”
สีหน้าซุนเฉินเคร่งขรึมลง “คนที่ฉันเรียกมาจดบันทึกคือชุยหัวกับเหล่าหลิว นายมาทำอะไรที่นี่”
สวี่เฮิงโจวตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เหล่าหลิวมีธุระ สอบสวนเล็ก ๆ แค่นี้ ฉันมาทำแทนไม่ได้หรือไง”
“ฉันบอกให้มาจดบันทึก นายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง”
สวี่เฮิงโจวหัวเราะเย็นชา “ฉันว่าพวกนายต่างหากที่คิดจะปล่อยผ่าน คู่มือผู้ชี้ขาดทั้งเล่มคงอ่านเข้าท้องหมาไปหมดแล้ว”
“นายพูดอีกทีสิ!”
สวี่เฮิงโจวมองสบตาซุนเฉิน “เรื่องแค่นี้มีอะไรที่ฉันไม่กล้าพูด”
ชุยหัวที่ถูกคั่นอยู่ตรงกลางเส้นเลือดตรงขมับกระตุกตุบ ๆ อยากกุมหัวเสียให้รู้แล้วรู้รอด
จังหวะนั้นเอง มีคนเคาะประตู “ก๊อก ๆ ๆ”
ซุนเฉินข่มโทสะไว้ “เข้ามา!”
ผู้ที่เข้ามาคือเด็กฝึกงานจากศาลชี้ขาด เขาถือแก้วน้ำมาสี่แก้ว ตั้งแต่ยืนอยู่หน้าประตูก็ได้ยินเสียงโต้เถียงกันแล้ว พอเข้ามาเห็นบรรยากาศตึงเครียด เหงื่อก็ผุดเต็มหน้าผากทันที “ท่านผู้พิพากษาทุกท่านครับ ผมเอาน้ำมาส่งครับ”
ซุนเฉินกวาดนิ้วเป็นสัญญาณให้รีบทำ