ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 25 ทำไมถึงไม่ยินดี?

7 นาที· 1.6K คำ

บทที่ 25 ทำไมถึงไม่พอใจ?

ออกจากห้องพยาบาลมา เมิ่งจิ้งทิงเป็นคนขับรถของศาลชี้ขาด

จงสวินนั่งลงบนที่นั่งข้างคนขับ รู้สึกว่าชายหนุ่มดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนัก

แม้จะยังคงทำหน้าเคร่งขรึมเย็นชาเช่นเดิม

“ผมเลี้ยงข้าวคุณเอง ไปกินหม้อไฟไหม?” จงสวินเอ่ย

เมิ่งจิ้งทิงตอบ “ได้ ที่ไหนล่ะ”

จงสวินบอกสถานที่ พอดีกับที่รถติดไฟแดง เขาจึงถามเสียงเบาว่า “ประชุมไม่ราบรื่นเหรอ ทำไมดูไม่ค่อยพอใจเลย?”

เมิ่งจิ้งทิงตอบ “...เปล่า”

“พูดมา” น้ำเสียงของจงสวินยังคงราบเรียบ แต่เมิ่งจิ้งทิงกลับรู้สึกเนื้อตัวเกร็งขึ้นทีละน้อย อาการแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแม้ต้องเผชิญหน้ากับสารปนเปื้อนหรือหมอกพิษที่อันตรายเพียงใดก็ตาม

เมิ่งจิ้งทิงไม่กลัวจงสวินที่อาละวาดเหมือนเมื่อก่อน กลับเป็นจงสวินในตอนนี้ต่างหากที่ทำให้เขากลัว

ราวกับย้อนกลับไปในวัยเด็ก พ่อแม่ของเขายุ่งกับงานราชการจนไม่มีเวลา เมิ่งจิ้งทิงตัวน้อยยังพูดไม่เป็นว่าคิดถึง จึงนั่งดูรูมดอยู่หน้าประตูบ้านตามลำพัง ไม่ไกลจากตรงนั้นเป็นบ้านของตายายจงสวิน จงสวินที่เพิ่งซื้อขนมกลับมาเห็นเมิ่งจิ้งทิงเข้า ตอนแรกก็เลียอมยิ้มอยู่ พอเห็นเมิ่งจิ้งทิงไม่ตอบสนอง จึงแบ่งขนมออกมาส่วนหนึ่ง “ให้ นายกินสิ”

เมิ่งจิ้งทิงตัวน้อยมีศักดิ์ศรีนัก แค่เหลือบมองแล้วก็เบือนหน้าหนี

วินาทีถัดมา ฝ่ามือของจงสวินตัวน้อยก็ฟาดใส่ราวกับสายฟ้าฟาด

ตาพร่าเห็นดาวอยู่ชั่วครู่

จงสวินตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาน่ารัก “รับไป กินเสร็จแล้วไปบ้านฉัน ฉันจะพาไปเล่น”

เมิ่งจิ้งทิงตัวน้อยดื้ออยู่สามครั้ง เพราะยังไม่ผ่านการแยกเพศ ไม่ว่าจะเป็นกำลังหรือความเร็วในการลงมือก็สู้จงสวินตัวน้อยไม่ได้ สุดท้ายถูกตีจนมึนงง ก่อนจะถูกจงสวินลากเข้าบ้านราวกับหุ่นเชิด ผู้สูงวัยใจดีรีบอุ้มเขาขึ้นมาทันทีที่เห็น “โอ๊ย ตุ๊กตากระเบื้องนี่มาจากไหนกัน?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป