บทที่ 25 ทำไมถึงไม่พอใจ?
ออกจากห้องพยาบาลมา เมิ่งจิ้งทิงเป็นคนขับรถของศาลชี้ขาด
จงสวินนั่งลงบนที่นั่งข้างคนขับ รู้สึกว่าชายหนุ่มดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนัก
แม้จะยังคงทำหน้าเคร่งขรึมเย็นชาเช่นเดิม
“ผมเลี้ยงข้าวคุณเอง ไปกินหม้อไฟไหม?” จงสวินเอ่ย
เมิ่งจิ้งทิงตอบ “ได้ ที่ไหนล่ะ”
จงสวินบอกสถานที่ พอดีกับที่รถติดไฟแดง เขาจึงถามเสียงเบาว่า “ประชุมไม่ราบรื่นเหรอ ทำไมดูไม่ค่อยพอใจเลย?”
เมิ่งจิ้งทิงตอบ “...เปล่า”
“พูดมา” น้ำเสียงของจงสวินยังคงราบเรียบ แต่เมิ่งจิ้งทิงกลับรู้สึกเนื้อตัวเกร็งขึ้นทีละน้อย อาการแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแม้ต้องเผชิญหน้ากับสารปนเปื้อนหรือหมอกพิษที่อันตรายเพียงใดก็ตาม
เมิ่งจิ้งทิงไม่กลัวจงสวินที่อาละวาดเหมือนเมื่อก่อน กลับเป็นจงสวินในตอนนี้ต่างหากที่ทำให้เขากลัว
ราวกับย้อนกลับไปในวัยเด็ก พ่อแม่ของเขายุ่งกับงานราชการจนไม่มีเวลา เมิ่งจิ้งทิงตัวน้อยยังพูดไม่เป็นว่าคิดถึง จึงนั่งดูรูมดอยู่หน้าประตูบ้านตามลำพัง ไม่ไกลจากตรงนั้นเป็นบ้านของตายายจงสวิน จงสวินที่เพิ่งซื้อขนมกลับมาเห็นเมิ่งจิ้งทิงเข้า ตอนแรกก็เลียอมยิ้มอยู่ พอเห็นเมิ่งจิ้งทิงไม่ตอบสนอง จึงแบ่งขนมออกมาส่วนหนึ่ง “ให้ นายกินสิ”
เมิ่งจิ้งทิงตัวน้อยมีศักดิ์ศรีนัก แค่เหลือบมองแล้วก็เบือนหน้าหนี
วินาทีถัดมา ฝ่ามือของจงสวินตัวน้อยก็ฟาดใส่ราวกับสายฟ้าฟาด
ตาพร่าเห็นดาวอยู่ชั่วครู่
จงสวินตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาน่ารัก “รับไป กินเสร็จแล้วไปบ้านฉัน ฉันจะพาไปเล่น”
เมิ่งจิ้งทิงตัวน้อยดื้ออยู่สามครั้ง เพราะยังไม่ผ่านการแยกเพศ ไม่ว่าจะเป็นกำลังหรือความเร็วในการลงมือก็สู้จงสวินตัวน้อยไม่ได้ สุดท้ายถูกตีจนมึนงง ก่อนจะถูกจงสวินลากเข้าบ้านราวกับหุ่นเชิด ผู้สูงวัยใจดีรีบอุ้มเขาขึ้นมาทันทีที่เห็น “โอ๊ย ตุ๊กตากระเบื้องนี่มาจากไหนกัน?”