ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 13 เริ่มต้นใหม่

7 นาที· 1.6K คำ

บทที่ 13: เริ่มต้นใหม่

เมิ่งจิ้งทิงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง แต่ความลังเลไม่ใช่นิสัยของเขา เขาจึงใช้นิ้วโป้งกดลงบนมือจับ บันทึกข้อมูลเรียบร้อยแล้ว เสียง “ติ๊ด—” ดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออก

จงสวินกำลังเอนพิงเก้าอี้สำนักงาน ศีรษะหนุนพนักเก้าอี้ ขายาวเรียวเหยียดตรงพาดอยู่บนโต๊ะเตี้ย หลับตาพักผ่อน แสงที่ส่องเข้ามาไล้ไปตามแนวกรามของเขา ก่อนรวมตัวเป็นวงแสงเล็ก ๆ

เมิ่งจิ้งทิงกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

ไม่ใช่เพราะตกหลุมพรางความงามที่หาได้ยากยิ่งในโลก แต่เพราะความรู้สึกผิดปกติที่ซ่อนอยู่ในใจของเมิ่งจิ้งทิงผุดขึ้นมาอีกครั้ง และคราวนี้ก็ไม่ใช่ความรู้สึกเลือนรางขาดห้วงเหมือนก่อน หากแต่เต้น “ตุบ ๆ” ราวกับเส้นเลือดที่เกาะอยู่บนหัวใจ

คนตรงหน้านี้จะเป็นจงสวินจริงหรือ?

แต่คนตรงหน้านี้ก็คือจงสวิน

ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่เมิ่งจิ้งทิงกลับรู้สึกราวกับมองข้ามกาลเวลาอันยาวนานที่เปล่งประกายสีทอง ไปจ้องมองอีกโลกหนึ่ง

แม้แต่จงสวินเองก็ยังไม่ทันสังเกต ว่ายามผ่อนคลายลง กลิ่นอายของผู้มีอำนาจก็เผยออกมาจากตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

เมิ่งจิ้งทิงมีประสาทสัมผัสต่อความเปลี่ยนแปลงเฉียบคมยิ่งกว่าสัตว์ร้าย

จงสวินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

พอเห็นเมิ่งจิ้งทิง เขาก็ยกมุมปากยิ้มบาง ๆ “งานเสร็จแล้วเหรอ?”

“อืม” เมิ่งจิ้งทิงกดคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำทั้งหมดกลับลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ ก่อนเดินเข้ามาใกล้แล้วมองสำรวจจงสวิน “พอหายดีแล้วเรากลับบ้านกัน”

จงสวินยิ้มกว้างขึ้น คู่ชีวิตที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ดีตรงนี้ ทุกอย่างแบ่งปันกันได้

จงสวินหาวหนึ่งครั้ง จากนั้นยื่นมือไปหาเมิ่งจิ้งทิง ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายดึงเขาขึ้น

เมิ่งจิ้งทิงไม่อิดออด จับมือเขาไว้แล้วดึงขึ้นอย่างง่ายดาย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป