บทที่ 12: ต่อไปเห็นแล้วก็จะรู้เอง
จงสวินยืนอยู่หน้าห้อง 503 จ้องประตูเหล็กกันขโมยธรรมดาตรงหน้า ไม่มีรอยดาบหรือคราบเลือด
เสียง “แม่คะ” ของชุยเมิ่งยังคงก้องอยู่ในหัว
นั่นทำให้จงสวินนึกถึงแม่ของเธอ ผู้หญิงที่อ่อนโยน ใจดี และไม่เคยยอมอ่อนข้อ
แม้เนื้อแท้จะเปราะบางจนถูกทำร้ายได้ง่าย แต่กระทั่งวาระสุดท้าย เธอก็ไม่เคยก้มหัวให้ใคร
สายลมเย็นพัดผ่าน จงสวินไอเบา ๆ สองครั้ง
เมิ่งจิ้งทิงถอดเสื้อคลุมมาพาดให้เขา “ผมไปส่งคุณกลับบ้าน”
จงสวินไม่ได้คัดค้าน
ทว่ารถเพิ่งแล่นไปได้ครึ่งทาง ทางศาลชี้ขาดก็โทรศัพท์มา
ซุนเฉินกับจางอิ้งหยางเปิดใช้งานเครื่องสแกน พบว่ามีการใช้อาวุธปืนพิเศษ ตามข้อกำหนดแล้วทั้งคู่ต้องรีบกลับไปเขียนรายงานเหตุการณ์สารปนเปื้อนทันที
เมิ่งจิ้งทิงไม่ลังเล ตอบกลับไปว่า “ได้ครับ”
จงสวินที่นั่งอยู่ข้างคนขับลืมตาขึ้น “พาผมไปด้วยจะเหมาะเหรอ”
“คุณอยู่ในห้องพักของผม ไม่ถือว่าผิดกฎ” เมิ่งจิ้งทิงหยุดไปครู่หนึ่ง “ครอบครัวมีสิทธิ์เข้าเยี่ยม”
ไม่รู้ว่าคำไหนในประโยคนั้นทำให้จงสวินขบขัน รอยยิ้มอ่อนหวานพลิ้วไหวอยู่ตรงมุมปากของชายหนุ่ม
“ก็ดี” เขาตอบอย่างเกียจคร้าน
เมิ่งจิ้งทิงอดเหยียบคันเร่งเพิ่มไม่ได้
“โห หัวหน้ารีบขนาดนั้นเลยเหรอ” จางอิ้งหยางที่ตามหลังมาพูดขึ้น
รถแล่นผ่านทางแยกสองแห่ง เมิ่งจิ้งทิงเลือกมุ่งหน้าไปยังศาลชี้ขาด ซุนเฉินนึกอะไรขึ้นได้ จึงถอนหายใจยาวอย่างเงียบงัน
ห้องฟื้นฟูของหัวหน้าที่ฝุ่นจับจนแทบจะขึ้นรา คงได้ใช้งานเสียที
ไม่ว่าจะเป็นห้องฟื้นฟูหรือน้ำยาฟื้นฟู ก็แทบไม่มีประโยชน์กับอัลฟ่าระดับ S ที่พลังจิตเสียหาย แต่สำหรับจงสวินแล้วกลับไม่เหมือนกัน
เมิ่งจิ้งทิงประคองเขาลงไปในห้องฟื้นฟูอย่างนุ่มนวล น้ำยาฟื้นฟูข้นหนืดราวกับกาวห่อหุ้มร่างจงสวินไว้ทันที โดยไม่ส่งผลต่อการหายใจ
จงสวินปวดหัวอย่างหนัก ได้ยินเสียงเมิ่งจิ้งทิงพูดแผ่วเบาว่า “คุณพักผ่อนให้ดี”