ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 12 ไว้เจอกันเมื่อไหร่ค่อยรู้

8 นาที· 1.8K คำ

บทที่ 12: ต่อไปเห็นแล้วก็จะรู้เอง

จงสวินยืนอยู่หน้าห้อง 503 จ้องประตูเหล็กกันขโมยธรรมดาตรงหน้า ไม่มีรอยดาบหรือคราบเลือด

เสียง “แม่คะ” ของชุยเมิ่งยังคงก้องอยู่ในหัว

นั่นทำให้จงสวินนึกถึงแม่ของเธอ ผู้หญิงที่อ่อนโยน ใจดี และไม่เคยยอมอ่อนข้อ

แม้เนื้อแท้จะเปราะบางจนถูกทำร้ายได้ง่าย แต่กระทั่งวาระสุดท้าย เธอก็ไม่เคยก้มหัวให้ใคร

สายลมเย็นพัดผ่าน จงสวินไอเบา ๆ สองครั้ง

เมิ่งจิ้งทิงถอดเสื้อคลุมมาพาดให้เขา “ผมไปส่งคุณกลับบ้าน”

จงสวินไม่ได้คัดค้าน

ทว่ารถเพิ่งแล่นไปได้ครึ่งทาง ทางศาลชี้ขาดก็โทรศัพท์มา

ซุนเฉินกับจางอิ้งหยางเปิดใช้งานเครื่องสแกน พบว่ามีการใช้อาวุธปืนพิเศษ ตามข้อกำหนดแล้วทั้งคู่ต้องรีบกลับไปเขียนรายงานเหตุการณ์สารปนเปื้อนทันที

เมิ่งจิ้งทิงไม่ลังเล ตอบกลับไปว่า “ได้ครับ”

จงสวินที่นั่งอยู่ข้างคนขับลืมตาขึ้น “พาผมไปด้วยจะเหมาะเหรอ”

“คุณอยู่ในห้องพักของผม ไม่ถือว่าผิดกฎ” เมิ่งจิ้งทิงหยุดไปครู่หนึ่ง “ครอบครัวมีสิทธิ์เข้าเยี่ยม”

ไม่รู้ว่าคำไหนในประโยคนั้นทำให้จงสวินขบขัน รอยยิ้มอ่อนหวานพลิ้วไหวอยู่ตรงมุมปากของชายหนุ่ม

“ก็ดี” เขาตอบอย่างเกียจคร้าน

เมิ่งจิ้งทิงอดเหยียบคันเร่งเพิ่มไม่ได้

“โห หัวหน้ารีบขนาดนั้นเลยเหรอ” จางอิ้งหยางที่ตามหลังมาพูดขึ้น

รถแล่นผ่านทางแยกสองแห่ง เมิ่งจิ้งทิงเลือกมุ่งหน้าไปยังศาลชี้ขาด ซุนเฉินนึกอะไรขึ้นได้ จึงถอนหายใจยาวอย่างเงียบงัน

ห้องฟื้นฟูของหัวหน้าที่ฝุ่นจับจนแทบจะขึ้นรา คงได้ใช้งานเสียที

ไม่ว่าจะเป็นห้องฟื้นฟูหรือน้ำยาฟื้นฟู ก็แทบไม่มีประโยชน์กับอัลฟ่าระดับ S ที่พลังจิตเสียหาย แต่สำหรับจงสวินแล้วกลับไม่เหมือนกัน

เมิ่งจิ้งทิงประคองเขาลงไปในห้องฟื้นฟูอย่างนุ่มนวล น้ำยาฟื้นฟูข้นหนืดราวกับกาวห่อหุ้มร่างจงสวินไว้ทันที โดยไม่ส่งผลต่อการหายใจ

จงสวินปวดหัวอย่างหนัก ได้ยินเสียงเมิ่งจิ้งทิงพูดแผ่วเบาว่า “คุณพักผ่อนให้ดี”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป