บทที่ 14: โกรธจนอยากกระทืบเท้า
ในบาร์ไม่มีอาหารเช้าอะไรให้กินนัก จงสวินจึงเรียกพนักงานมาเสิร์ฟขนมสองจานชั่วคราว หลี่หมี่กินแกล้มชา แป๊บเดียวก็เกลี้ยงจาน
“กินรองท้องไปก่อน เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวเที่ยง” จงสวินพูด
หลี่หมี่โบกมือ แต่ก็ยังรับบัตรใบนั้นไว้ ธุรกิจที่บ้านกำลังตึงมือ พ่อของเขาเครียดจนแทบนอนไม่หลับ วันนี้อย่าว่าแต่ไปหาเรื่องฉีเทียนเลย ต่อให้ต้องหมอบกราบเป็นหมาต่อหน้าจงสวิน ขอแค่ช่วยคลี่คลายเรื่องเร่งด่วนนี้ได้ หลี่หมี่ก็ทำโดยไม่ลังเล
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นพี่จงของเขาที่คิดได้แล้ว
“พี่ คราวนี้อย่าแย่งกับผมเลย ผมเลี้ยงเอง” หลี่หมี่พูดอย่างจริงจัง
จงสวินตอบว่า “ได้ ตามที่นายจัดการเลย”
หลี่หมี่ยิ้มกว้างกว่าเดิม
พอเห็นว่าใกล้ได้เวลา หลี่หมี่ก็เรียกพนักงานมาเก็บเงิน รูดบัตรเสร็จแล้วพอหันกลับมา เขาก็อดชะงักไม่ได้
ไฟประดับเหนือศีรษะหมุนช้า ๆ แสงอุ่นตกกระทบใบหน้าของพี่จง หลี่หมี่รู้สึกว่าเขาเหมือนเทพแห่งความงามผสมกับเทพแห่งความรักก็ไม่ปาน ถึงเขาจะไม่เคยอ่านตำนานเทพอะไรนัก แต่แค่แสงมืดลงเล็กน้อย ใบหน้าประณีตไร้ที่ติของพี่จงก็ชวนให้เห็นเค้าความดุดันน่ากลัวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
พี่จงเปลี่ยนไปมากจริง ๆ
บางทีการมองทะลุความแค้นได้ อาจทำให้คนเราเติบโตขึ้นได้ในชั่วข้ามคืนจริง ๆ หลี่หมี่คิด
จองร้านอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นร้านที่พวกเขาไปกันบ่อย ๆ
หลี่หมี่ขอห้องส่วนตัว พอได้เมนูมาก็ยื่นให้จงสวินก่อน
จงสวินไม่ปฏิเสธ เขายังไม่ค่อยหิว จึงสั่งแค่อาหารที่มีน้ำแกงสองอย่าง ส่วนหลี่หมี่ไม่เกรงใจ สั่งแต่เมนูเนื้อทั้งนั้น รอจนพนักงานออกไป เขาก็หัวเราะคิกคัก “พี่จง ตอนนี้พี่เป็นแบบนี้ดีมากเลย”