บทที่ 45: ผมเป็นจิตรกรตัวน้อย
“ยังไงก็ตาม พยายามจับมันให้ได้ก่อน” จงสวินขมวดคิ้ว “ฉันต้องรู้ให้ชัดว่า จางเซิงอยู่ที่โรงพยาบาลแท้ ๆ ทำไมมันถึงยังมา”
ก็จริง ก่อนหน้านี้ทุกคนเดากันว่าสารปนเปื้อนอาจก่อเหตุสุ่ม หรือไม่ก็ถูกจางเซิงดึงดูด แต่จากที่เห็นว่ามันเป็นชนิดมีสติปัญญา เห็นได้ชัดว่าเป็นอย่างหลัง
มันคิดว่าจางเซิงกลับมาแล้วหรือไง?
“นายจะพักอยู่ที่นี่กี่วัน?”
“เบื้องต้นหนึ่งสัปดาห์”
เมิ่งจิ้งทิงเข้าใจทันที “ตลอดสัปดาห์นี้ผมจะมาที่นี่”
นานมาแล้ว เมิ่งจิ้งทิงเคยเจอสารปนเปื้อนชนิดมีสติปัญญาครั้งหนึ่ง มันสร้าง ‘หมอกพิษ’ ปกคลุมพื้นที่กว้างสามร้อยลี้ ครอบคลุมภูเขากว่าสิบลูก ผู้คนข้างในไม่รู้เรื่องรู้ราว พากันบูชามันราวกับเทพภูเขา หากไม่ใช่เพราะมีคนตายจากพิธีบวงสรวงมากเกินไป จนศพหนึ่งถูกกระแสน้ำพัดไปยังปลายน้ำโดยไม่คาดคิด แล้วถูกเหล่าคนออกไปตกปลาพบเข้า ความลับนี้คงปกปิดต่อไปได้อีกพักหนึ่ง
เมิ่งจิ้งทิงรื้อ ‘หมอกพิษ’ นั้นด้วยกำลัง เขาไม่แน่ใจว่าเป็นลักษณะร่วมกันหรือไม่ แต่หากสารปนเปื้อนชนิดมีสติปัญญาเพิ่มทักษะให้ ‘สมอง’ สมรรถภาพร่างกายกับความสามารถในการโจมตีก็จะลดลงอย่างมาก จุดเด่นอยู่ที่การล่อลวงจิตใจผู้คน
ร่างแท้ของสารปนเปื้อนตัวนั้นเป็นก้อนคล้ายแป้งโดว์ มีคิ้วงุ่มง่าม ดวงตาดำ รูจมูกเล็ก ๆ กับปากอีกหนึ่งปาก พอมองออกว่าเป็นใบหน้าคนอยู่บ้าง แต่ยังไม่ทันที่ผู้ชี้ขาดจะจับมัน อีกฝ่ายก็ระเบิดตัวเองเสียก่อน
ของเหลวในเนื้อเยื่อเหนียวหนืดกระจายเต็มห้อง ตอนนั้นเซี่ยเหวินเฉิงเพิ่งถอดหมวกกันน็อก แทบจะร้องไห้ร้องหาพ่อแม่วิ่งหนีออกไป