ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 46 อยากจับมีดขึ้น

6 นาที· 1.4K คำ

บทที่ 46: อยากกำด้ามมีด

ศัตรูไม่ขยับ ฉันก็ไม่ขยับ — จงสวินไม่เอ่ยปากก่อน

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เมิ่งจิ้งทิงก็เลิกคิ้วเล็กน้อย “เดี๋ยวนี้อัลฟ่าที่ทำอาหารเป็นแบบเขาหายากแล้วหรือ”

“นายยังเป็นจิตรกรตัวน้อยอีก ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้เลยล่ะ”

“เมื่อกี้ยิ้มหวานขนาดนั้น อารมณ์ดีอยู่หรือไง”

จงสวิน: “…………”

จงสวินลูบจมูก ปกติเขาแทบไม่เคยถูกจับได้เร็วขนาดนี้ แถมยังโดนคำพูดตัวเองย้อนกลับมาตบหน้าอีกด้วย

“โธ่… นายคิดดูก็รู้ ผมพูดมั่วไปเองแหละ” จงสวินแก้ตัว

สายตาของเมิ่งจิ้งทิงเลื่อนไปหยุดที่กล่องเกี๊ยว

ฟิ้ว—

เกี๊ยวลอยเป็นวิถีโค้งงดงาม ก่อนจะตกลงถังขยะได้อย่างแม่นยำ

ของที่โจวเป่ยไคให้มา จงสวินไม่กล้ากินจริง ๆ

“ดื่มชาไหม” จงสวินถาม “ดูนายสิ ฝุ่นเกาะเต็มตัว เพิ่งกลับจากทำภารกิจมาใช่ไหม”

เมิ่งจิ้งทิงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ จงสวินจึงไปชงชา ส่วนเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไปมา จากนั้นก็เข้าไปอาบน้ำ พออาบเสร็จ วัตถุดิบที่สั่งไว้ก็มาส่งพอดี

จงสวินออกไปเปิดประตูรับ พอเปิดดูก็เห็นเนื้อวัวสดกับผักเต็มถุง

ฮะ ๆ จงสวินรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี

สิบนาทีต่อมา เมิ่งจิ้งทิงกำลังหั่นผักหั่นเนื้ออยู่ในครัว

“เนื้อตุ๋นมะเขือเทศเหรอ” จงสวินยกถ้วยชาไปวางข้าง ๆ แล้วยืดคอมอง “ผมชอบเมนูนี้ที่สุดเลย”

“นายไม่ชอบกินเกี๊ยวเหรอ”

“พอได้แล้วน่า” จงสวินหยิกเอวเมิ่งจิ้งทิงเบา ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะพูดเรื่องสำคัญ “ผมจะบอกอะไรให้ ผมรู้สึกมาตลอดว่าโจวเป่ยไคไม่ธรรมดา สารปนเปื้อนเมื่อคืนหายไปที่ชั้นนี้ แต่เขาก็เป็นมนุษย์จริง ๆ”

เมิ่งจิ้งทิงใส่เนื้อวัวลงในหม้อน้ำเย็น เติมเหล้าขาวกับขิงหั่นแว่นลงไปเล็กน้อย แล้วจึงเปิดเตา ก่อนหันกลับมามองจงสวิน “สังเกตเห็นอะไรบ้าง”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป