บทที่ 46: อยากกำด้ามมีด
ศัตรูไม่ขยับ ฉันก็ไม่ขยับ — จงสวินไม่เอ่ยปากก่อน
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เมิ่งจิ้งทิงก็เลิกคิ้วเล็กน้อย “เดี๋ยวนี้อัลฟ่าที่ทำอาหารเป็นแบบเขาหายากแล้วหรือ”
“นายยังเป็นจิตรกรตัวน้อยอีก ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้เลยล่ะ”
“เมื่อกี้ยิ้มหวานขนาดนั้น อารมณ์ดีอยู่หรือไง”
จงสวิน: “…………”
จงสวินลูบจมูก ปกติเขาแทบไม่เคยถูกจับได้เร็วขนาดนี้ แถมยังโดนคำพูดตัวเองย้อนกลับมาตบหน้าอีกด้วย
“โธ่… นายคิดดูก็รู้ ผมพูดมั่วไปเองแหละ” จงสวินแก้ตัว
สายตาของเมิ่งจิ้งทิงเลื่อนไปหยุดที่กล่องเกี๊ยว
ฟิ้ว—
เกี๊ยวลอยเป็นวิถีโค้งงดงาม ก่อนจะตกลงถังขยะได้อย่างแม่นยำ
ของที่โจวเป่ยไคให้มา จงสวินไม่กล้ากินจริง ๆ
“ดื่มชาไหม” จงสวินถาม “ดูนายสิ ฝุ่นเกาะเต็มตัว เพิ่งกลับจากทำภารกิจมาใช่ไหม”
เมิ่งจิ้งทิงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ จงสวินจึงไปชงชา ส่วนเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไปมา จากนั้นก็เข้าไปอาบน้ำ พออาบเสร็จ วัตถุดิบที่สั่งไว้ก็มาส่งพอดี
จงสวินออกไปเปิดประตูรับ พอเปิดดูก็เห็นเนื้อวัวสดกับผักเต็มถุง
ฮะ ๆ จงสวินรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี
สิบนาทีต่อมา เมิ่งจิ้งทิงกำลังหั่นผักหั่นเนื้ออยู่ในครัว
“เนื้อตุ๋นมะเขือเทศเหรอ” จงสวินยกถ้วยชาไปวางข้าง ๆ แล้วยืดคอมอง “ผมชอบเมนูนี้ที่สุดเลย”
“นายไม่ชอบกินเกี๊ยวเหรอ”
“พอได้แล้วน่า” จงสวินหยิกเอวเมิ่งจิ้งทิงเบา ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะพูดเรื่องสำคัญ “ผมจะบอกอะไรให้ ผมรู้สึกมาตลอดว่าโจวเป่ยไคไม่ธรรมดา สารปนเปื้อนเมื่อคืนหายไปที่ชั้นนี้ แต่เขาก็เป็นมนุษย์จริง ๆ”
เมิ่งจิ้งทิงใส่เนื้อวัวลงในหม้อน้ำเย็น เติมเหล้าขาวกับขิงหั่นแว่นลงไปเล็กน้อย แล้วจึงเปิดเตา ก่อนหันกลับมามองจงสวิน “สังเกตเห็นอะไรบ้าง”