บทที่ 44: ไม่เอาอะไร?
บนเตียงมีผ้าห่มเพียงผืนเดียว
เมิ่งจิ้งทิงเป็นฝ่ายขยับไปนอนฝั่งที่ติดระเบียง
ค่ำคืนที่ใกล้เข้าสู่ฤดูร้อน ลมเย็นพัดลอดช่องว่างเข้ามา
เมิ่งจิ้งทิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เห็นจงสวินสวมกางเกงอยู่บ้านสีขาว ข้อเท้าที่เผยออกมาผอมเพรียวแต่แข็งแรง
“ถอดเสื้อนอกก่อนนอนเถอะ” จงสวินพูด
เมิ่งจิ้งทิงไม่อยากถูกจ้องเขม็งราวกับจะฆ่าอีกแล้ว ผู้ชี้ขาดใหญ่เองก็ไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว แต่เงามืดในวัยเด็กกลับไม่จางหายไปพร้อมกับการเติบโตและการแบ่งแยกสภาพ ถ้าอายุยี่สิบห้ายี่สิบหกแล้วยังโดนจงสวินตบหน้าผากอีก แค่คิดก็อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
ใต้เสื้อสวมหัวของเมิ่งจิ้งทิงมีเสื้อกั๊กสีดำอยู่ตัวหนึ่ง ตอนถอดเสื้อเขาออกแรงมากจนเสื้อกั๊กถูกเลิกขึ้นมา เผยให้เห็นแผลเก่าทับซ้อนแผลใหม่ รอยเลือดเป็นทางเส้นหนึ่งดูเหมือนเพิ่งถูกข่วนมาเมื่อไม่กี่วันก่อน
“เดี๋ยวก่อน” จงสวินก้าวเข้ามากดตัวเขาไว้
ปลายนิ้วอ่อนโยนของชายหนุ่มลูบผ่านบาดแผลเบา ๆ ไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย แต่เส้นประสาทบริเวณเอวของเมิ่งจิ้งทิงกลับหดเกร็งขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“ไม่ทำแผลแล้วจะไปอาบน้ำเลยหรือไง?” น้ำเสียงของจงสวินไม่ค่อยดีนัก
เมิ่งจิ้งทิงรีบอธิบาย “นอนพักสักคืนก็หายแล้ว ผมมีความสามารถฟื้นฟูตัวเองสูงมาก”
ก็จริง คนระดับ S มีระบบเผาผลาญสูงกว่าคนทั่วไปเป็นสิบเท่า
แต่จงสวินก็ยังไปหยิบกล่องพยาบาลมา ข้างในมียาฆ่าเชื้ออยู่
จงสวินชุบสำลีก้านด้วยยา แล้วให้เมิ่งจิ้งทิงเลิกเสื้อกั๊กขึ้นครึ่งหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ทายาอย่างละเอียด
ผิวของชายหนุ่มค่อนข้างขาว แต่เลือดลมเปี่ยมพลัง ภารกิจหนักหน่วงที่ต้องเผชิญมาหลายปี ประกอบกับการควบคุมตัวเองอย่างเข้มงวด ทำให้เมื่อขยับเพียงนิด เส้นกล้ามเนื้อก็เผยความพลิ้วไหวชัดเจน ดูน่ามองไม่น้อย