บทที่ 37: ชดใช้ด้วยชีวิต
เพราะอีกฝ่ายเป็นโอเมก้า ต่อให้เมิ่งกวั่งเจิ้งโกรธจนเดือดดาล ก็ยังลดแรงลงอยู่บ้าง
แต่ไม้เท้าฟาดลงบนไหล่ขวา ส่งเสียงดัง “ตุ้บ”
จงสวินเพียงหลับตาลงเบา ๆ ใบหน้าไม่เผยความเจ็บปวดแม้แต่น้อย รอจนเมิ่งกวั่งเจิ้งลุกขึ้นยืน เขาจึงพูดต่อว่า “สมควรโดนตี!”
เขาไม่มีทางบอกความจริงแก่คนทั้งโลกได้ แต่คนเป็น ๆ เหล่านี้ต่างก็ต้องการทางระบาย
ตอนที่จงสวินถูกทำให้กลายเป็นหุ่นเชิด ได้ก่อให้เกิดกระแสปั่นป่วนราวกับวังวน ผู้คนที่อยู่ท่ามกลางเหตุการณ์ล้วนได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อย ความเจ็บปวดเช่นนี้พอจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นได้บ้าง
เมิ่งกวั่งเจิ้งไม่คิดว่าจงสวินจะไม่หลบเลยสักนิด
“คุณปู่” จงสวินลุกขึ้นตาม เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย แสดงท่าทีพร้อมรับโทษโดยไม่โต้แย้ง “เรื่องที่ผ่านมาเป็นความผิดของผมทั้งหมด ถ้าคุณปู่ไม่พอใจก็ลงมือต่อได้เลยครับ เมื่อกว่าหนึ่งเดือนก่อน จิ้งทิงเคยพูดเรื่องหย่ากับผม แต่ผมปฏิเสธไป จากนี้ไปผมจะทุ่มเทตอบรับความรู้สึกของเขาให้เต็มที่”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเมิ่งกวั่งเจิ้ง เขาไม่คิดว่าเด็กที่ยังมีความคิดอ่านไม่เป็นผู้ใหญ่จะเล่นกลลวงฟ้าอำพรางทะเลกับเขาได้ จงสวินจริงจังและจริงใจเกินไป
เมิ่งกวั่งเจิ้งแค่นเสียงเย็นชา “แล้วถ้าทำไม่ได้ล่ะ?”
จงสวินตอบ “ชดใช้ด้วยชีวิตครับ”
คิ้วและหางตาของเมิ่งกวั่งเจิ้งกระตุก เขาพลันนึกถึงตอนจงสวินกับเมิ่งจิ้งทิงอายุหกขวบ ทั้งคู่เล่นกันอยู่ข้างสระน้ำ ในนั้นมีปลาคาร์ฟตัวอ้วนที่เมิ่งจิ้งทิงเลี้ยงด้วยมือตัวเองอยู่ตัวหนึ่ง จงสวินก็ชอบมันมาก ถึงกับยืนกรานขอยืมกลับไปเล่นสองวัน