บทที่ 38: เส้นไหมหุ่นเชิด
ซู่เซิ่งเจี๋ยกลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั้งตัว ตอนจงสวินหรี่ตาลงเล็กน้อยและกำลังจะเอ่ยปาก เขาก็พูดขึ้นอย่างเกร็ง ๆ ว่า “ขอโทษ ผมไม่เห็น”
จงสวินคร้านจะเสียคำพูดด้วยแม้แต่คำเดียว จึงหมุนตัวจากไป
หลังจงสวินเดินจากไป ซู่เซิ่งเจี๋ยค่อย ๆ ยกมือขึ้นกดท้ายทอย
ตอนนั้นเขาตกอยู่ในความคลุ้มคลั่ง ถูกความเจ็บปวดแสนสาหัสรุมเร้าทุกวัน ตอนหนวดสัมผัสทางจิตแทรกเข้ามาและเชื่อมต่อพลังจิตให้สองเส้น ร่างกายของเขาก็พลันผ่อนคลาย ราวกับมีคนกระชากเขาออกมาจากใต้ผิวน้ำแห่งความอึดอัดที่ปิดตายทุกทาง หลังจากสิ้นหวังถึงขีดสุด เขาก็ได้เห็นทางรอด
จนถึงตอนนี้ ซู่เซิ่งเจี๋ยก็ยังลืมความรู้สึกตอนหอบหายใจเฮือกใหญ่ครั้งนั้นไม่ได้
“เซิ่งเจี๋ย คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” ฉีเทียนเดินเข้ามาถาม
ซู่เซิ่งเจี๋ยส่ายหน้า
“พี่ชายผมก็เป็นคนแบบนั้นแหละ อย่าถือสาเลยนะ” ฉีเทียนพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าดวงตากลับไม่ไหวติง จากนั้นเขาก็ได้ยินซู่เซิ่งเจี๋ยตอบอย่างสงบว่า “อืม”
หัวใจของฉีเทียนเหมือนทรุดฮวบลงไปส่วนหนึ่ง
ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมา ซู่เซิ่งเจี๋ยดูเหมือนจะเปลี่ยนไปไม่มาก ยังคงอาศัยสถานะหลานชายคนสำคัญของตระกูลซู่ทำอะไรตามใจตัวเอง แต่บางครั้งท่ามกลางความครึกครื้น เขาก็จะเหม่อลอยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อีกทั้งท่าทีที่มีต่อฉีเทียนก็ไม่กระตือรือร้นเหมือนแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะสายตาตอนที่มองจงสวินเมื่อครู่...
ไม่มีทั้งความรังเกียจและการเยาะเย้ย กลับอ่านไม่ออกเสียอย่างนั้น
“ช่วงนี้คุณกับโจวฉือยังดีอยู่ไหม” ซู่เซิ่งเจี๋ยถาม
ฉีเทียนยิ้ม “อืม ก็ดีครับ”
รูปร่างหน้าตาของเขาในหมู่โอเมก้าดูน่ารักเรียบร้อย แต่ไม่ได้โดดเด่นนัก รอยยิ้มอ่อนโยนและรู้ใจคนจึงประดับอยู่บนใบหน้าเขามาตลอดทั้งปี จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของหน้ากากนี้ไปเสียแล้ว เมื่อก่อนซู่เซิ่งเจี๋ยชอบท่าทีแบบนี้ที่สุด ราวกับแค่เห็นฉีเทียนยิ้มก็จะบรรลุเป็นเซียนได้ทันที อีกฝ่ายอยากได้อะไร เขาก็คิดหาทางทำให้สมปรารถนาทุกอย่าง