ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 38 เส้นไหมหุ่นเชิด

7 นาที· 1.7K คำ

บทที่ 38: เส้นไหมหุ่นเชิด

ซู่เซิ่งเจี๋ยกลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั้งตัว ตอนจงสวินหรี่ตาลงเล็กน้อยและกำลังจะเอ่ยปาก เขาก็พูดขึ้นอย่างเกร็ง ๆ ว่า “ขอโทษ ผมไม่เห็น”

จงสวินคร้านจะเสียคำพูดด้วยแม้แต่คำเดียว จึงหมุนตัวจากไป

หลังจงสวินเดินจากไป ซู่เซิ่งเจี๋ยค่อย ๆ ยกมือขึ้นกดท้ายทอย

ตอนนั้นเขาตกอยู่ในความคลุ้มคลั่ง ถูกความเจ็บปวดแสนสาหัสรุมเร้าทุกวัน ตอนหนวดสัมผัสทางจิตแทรกเข้ามาและเชื่อมต่อพลังจิตให้สองเส้น ร่างกายของเขาก็พลันผ่อนคลาย ราวกับมีคนกระชากเขาออกมาจากใต้ผิวน้ำแห่งความอึดอัดที่ปิดตายทุกทาง หลังจากสิ้นหวังถึงขีดสุด เขาก็ได้เห็นทางรอด

จนถึงตอนนี้ ซู่เซิ่งเจี๋ยก็ยังลืมความรู้สึกตอนหอบหายใจเฮือกใหญ่ครั้งนั้นไม่ได้

“เซิ่งเจี๋ย คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” ฉีเทียนเดินเข้ามาถาม

ซู่เซิ่งเจี๋ยส่ายหน้า

“พี่ชายผมก็เป็นคนแบบนั้นแหละ อย่าถือสาเลยนะ” ฉีเทียนพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าดวงตากลับไม่ไหวติง จากนั้นเขาก็ได้ยินซู่เซิ่งเจี๋ยตอบอย่างสงบว่า “อืม”

หัวใจของฉีเทียนเหมือนทรุดฮวบลงไปส่วนหนึ่ง

ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมา ซู่เซิ่งเจี๋ยดูเหมือนจะเปลี่ยนไปไม่มาก ยังคงอาศัยสถานะหลานชายคนสำคัญของตระกูลซู่ทำอะไรตามใจตัวเอง แต่บางครั้งท่ามกลางความครึกครื้น เขาก็จะเหม่อลอยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อีกทั้งท่าทีที่มีต่อฉีเทียนก็ไม่กระตือรือร้นเหมือนแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะสายตาตอนที่มองจงสวินเมื่อครู่...

ไม่มีทั้งความรังเกียจและการเยาะเย้ย กลับอ่านไม่ออกเสียอย่างนั้น

“ช่วงนี้คุณกับโจวฉือยังดีอยู่ไหม” ซู่เซิ่งเจี๋ยถาม

ฉีเทียนยิ้ม “อืม ก็ดีครับ”

รูปร่างหน้าตาของเขาในหมู่โอเมก้าดูน่ารักเรียบร้อย แต่ไม่ได้โดดเด่นนัก รอยยิ้มอ่อนโยนและรู้ใจคนจึงประดับอยู่บนใบหน้าเขามาตลอดทั้งปี จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของหน้ากากนี้ไปเสียแล้ว เมื่อก่อนซู่เซิ่งเจี๋ยชอบท่าทีแบบนี้ที่สุด ราวกับแค่เห็นฉีเทียนยิ้มก็จะบรรลุเป็นเซียนได้ทันที อีกฝ่ายอยากได้อะไร เขาก็คิดหาทางทำให้สมปรารถนาทุกอย่าง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป