ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 36 โดนตี

7 นาที· 1.7K คำ

บทที่ 36: โดนตี

ตระกูลเฉียนจัดงานเลี้ยงวันเกิดอย่างเรียบง่าย แต่ก็ยังครึกครื้นไม่น้อย

สมัยหนุ่ม เชียนจงหลานเกือบทะลวงขึ้นสู่ระดับ S แม้จะน่าเสียดายอยู่บ้าง แต่ระหว่างรับราชการเขาก็ใช้มาตรการเด็ดขาด ตัดสินคดีสารปนเปื้อนมานับหมื่น เคยบุกเดี่ยวเข้าไปในค่ายศัตรู ระเบิดรังของสารปนเปื้อนระดับ A ไปสองตัว จนถึงทุกวันนี้ก็ยังเป็นกรณีศึกษาคลาสสิกในตำรา

เมิ่งจิ้งทิงกับจงสวินเดินทางมาถึงตรงเวลา

ทั้งสองสวมสูทสีดำกับสีขาว เดินเคียงไหล่กันมา

สวนที่เมื่อครู่ยังมีเสียงพูดคุยแผ่วเบา พลันเงียบลงทันที

เมิ่งจิ้งทิงนั้นไม่ต้องพูดถึง อุปนิสัยเคร่งขรึมราวกับขุนเขาเงียบสงัด ใบหน้านั้นตั้งแต่สมัยเรียนก็ไม่เคยหลุดจากตำแหน่ง “หนุ่มหล่อประจำโรงเรียน” และ “อัลฟ่าอันดับหนึ่ง” แต่คนที่น่าสนใจกลับเป็นจงสวิน

คนรุ่นเดียวกันที่เคยเห็นจงสวินมีไม่มาก แต่ผู้ใหญ่หลายคนในงานเคยไปร่วมงานแต่งครั้งนั้นมาแล้ว สายตาที่มองผู้คนของพวกเขาเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม จึงจำใบหน้าที่เคยถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้นได้ ภายใต้อากัปกิริยาสูงส่งและสง่างามนั้น

ที่ระเบียงชั้นสองของอาคารหลัก เดิมทีเมิ่งกวั่งเจิ้งกำลังดื่มชาและพูดคุยกับเชียนจงหลาน แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าสงบนิ่งก็ปรากฏรอยแตกร้าวขึ้นมา

เขาคิดไปเองว่าในโอกาสเช่นวันนี้ เมิ่งจิ้งทิงคงไม่พาจงสวินมาด้วย

ส่วนจงสวิน... เมิ่งกวั่งเจิ้งหรี่ตาลงเล็กน้อย

เชียนจงหลานได้สติกลับมา ค่อย ๆ จิบชาอย่างไม่รีบร้อน แล้วยิ้มกล่าวว่า “เด็กจิ้งทิงคนนี้โดดเด่นไปเสียทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือหัวแข็งเหมือนพ่อ”

พูดไปแล้ว นิสัยข้อนี้อาจถ่ายทอดทางพันธุกรรมก็ได้ เชียนจงหลานคิดในใจ ตอนที่คนระดับเดียวกันกับเมิ่งกวั่งเจิ้งยังใช้ชีวิตสำเริงสำราญ เขากลับมีภรรยาเพียงคนเดียวตลอดชีวิต ภรรยาจากไปก่อนวัยอันควร เขาจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงดูลูกทั้งสอง คอยมองหาเงาของคนที่คิดถึงจากใบหน้าของเด็ก ๆ ทั้งยังฝืนทนผ่านภาวะฟีโรโมนคลุ้มคลั่งมาหลายครั้งด้วยตัวเอง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป