บทที่ 36: โดนตี
ตระกูลเฉียนจัดงานเลี้ยงวันเกิดอย่างเรียบง่าย แต่ก็ยังครึกครื้นไม่น้อย
สมัยหนุ่ม เชียนจงหลานเกือบทะลวงขึ้นสู่ระดับ S แม้จะน่าเสียดายอยู่บ้าง แต่ระหว่างรับราชการเขาก็ใช้มาตรการเด็ดขาด ตัดสินคดีสารปนเปื้อนมานับหมื่น เคยบุกเดี่ยวเข้าไปในค่ายศัตรู ระเบิดรังของสารปนเปื้อนระดับ A ไปสองตัว จนถึงทุกวันนี้ก็ยังเป็นกรณีศึกษาคลาสสิกในตำรา
เมิ่งจิ้งทิงกับจงสวินเดินทางมาถึงตรงเวลา
ทั้งสองสวมสูทสีดำกับสีขาว เดินเคียงไหล่กันมา
สวนที่เมื่อครู่ยังมีเสียงพูดคุยแผ่วเบา พลันเงียบลงทันที
เมิ่งจิ้งทิงนั้นไม่ต้องพูดถึง อุปนิสัยเคร่งขรึมราวกับขุนเขาเงียบสงัด ใบหน้านั้นตั้งแต่สมัยเรียนก็ไม่เคยหลุดจากตำแหน่ง “หนุ่มหล่อประจำโรงเรียน” และ “อัลฟ่าอันดับหนึ่ง” แต่คนที่น่าสนใจกลับเป็นจงสวิน
คนรุ่นเดียวกันที่เคยเห็นจงสวินมีไม่มาก แต่ผู้ใหญ่หลายคนในงานเคยไปร่วมงานแต่งครั้งนั้นมาแล้ว สายตาที่มองผู้คนของพวกเขาเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม จึงจำใบหน้าที่เคยถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้นได้ ภายใต้อากัปกิริยาสูงส่งและสง่างามนั้น
ที่ระเบียงชั้นสองของอาคารหลัก เดิมทีเมิ่งกวั่งเจิ้งกำลังดื่มชาและพูดคุยกับเชียนจงหลาน แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าสงบนิ่งก็ปรากฏรอยแตกร้าวขึ้นมา
เขาคิดไปเองว่าในโอกาสเช่นวันนี้ เมิ่งจิ้งทิงคงไม่พาจงสวินมาด้วย
ส่วนจงสวิน... เมิ่งกวั่งเจิ้งหรี่ตาลงเล็กน้อย
เชียนจงหลานได้สติกลับมา ค่อย ๆ จิบชาอย่างไม่รีบร้อน แล้วยิ้มกล่าวว่า “เด็กจิ้งทิงคนนี้โดดเด่นไปเสียทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือหัวแข็งเหมือนพ่อ”
พูดไปแล้ว นิสัยข้อนี้อาจถ่ายทอดทางพันธุกรรมก็ได้ เชียนจงหลานคิดในใจ ตอนที่คนระดับเดียวกันกับเมิ่งกวั่งเจิ้งยังใช้ชีวิตสำเริงสำราญ เขากลับมีภรรยาเพียงคนเดียวตลอดชีวิต ภรรยาจากไปก่อนวัยอันควร เขาจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงดูลูกทั้งสอง คอยมองหาเงาของคนที่คิดถึงจากใบหน้าของเด็ก ๆ ทั้งยังฝืนทนผ่านภาวะฟีโรโมนคลุ้มคลั่งมาหลายครั้งด้วยตัวเอง