บทที่ 11: วินิจฉัยว่าเป็นภัยคุกคาม
ห้องทางซ้ายไม่มีแล้ว เหลือเพียงห้องทางขวา
จงสวินยืนอยู่หน้าประตู กำลังจะยื่นมือออกไป แต่เมิ่งจิ้งทิงกลับก้าวนำไปก่อน
ครั้งนี้เมิ่งจิ้งทิงยืนชิดกับจงสวินมาก
แสงสีขาวจ้าสาดเข้ามา
ความอบอุ่นแผ่คลุมร่างกาย
ไม่มีสารปนเปื้อนพุ่งเข้ามา อากาศอบอุ่นอ่อนโยน ถึงกับได้ยินเสียงลมแผ่วเบาและเสียงนกร้องจากนอกหน้าต่าง
ซุนเฉินกับจางอิ้งหยางยังคงยกปืนเล็งอยู่ เมื่อสายตากลับมามองเห็นชัด ทุกคนจึงเห็นสิ่งต่าง ๆ ภายในห้อง
ทั้งที่อยู่ใน “ไอพิษ” แต่ที่นี่กลับเหมือนเป็นอีกห้องหนึ่ง แสงสว่างส่องผ่านหน้าต่าง ห้องสะอาดเอี่ยม ดูอบอุ่นและเป็นระเบียบ
ม่านลายดอกไม้เล็ก ๆ พื้นสีขาวนวลมีต้นไม้เขียวชอุ่มวางเรียงอยู่บนขอบหน้าต่าง โต๊ะกลมเก่าคลุมด้วยผ้าปูโต๊ะสีเขียวสดชื่น บนโต๊ะมีกาต้มน้ำกำลังเดือดปุด ๆ ชงชาผลไม้อยู่
บนเก้าอี้เอนนอนมีเด็กหญิงในชุดกระโปรงสีขาวหลับอยู่ โดยหันหลังให้พวกเขา ข้าง ๆ กันมีหญิงชราผมสีเงินกำลังมองเธออย่างเมตตา
เมื่อได้ยินเสียง หญิงชราก็หันมามอง
แรกทีเดียวเธอชะงักไป จากนั้นแววตาที่ผ่านโลกมามากก็ฉายความเสียดายออกมาแผ่วเบา
เธอรู้ว่าเวลาได้มาถึงแล้ว
“เข้ามาสิ นั่งก่อน” หญิงชราเอ่ย
โลกภายใน “ไอพิษ” เต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว การทำลายล้าง และความโกลาหลกลับตาลปัตร แทบไม่มีฉากใดที่งดงามราวกับเทพนิยายเช่นนี้
ชาผลไม้ถูกเทใส่แก้วสี่ใบ แล้วยกมาวางตรงหน้าทีละใบ
แต่ไม่มีใครดื่ม
หญิงชราเองก็ไม่ถือสา หลังนั่งลง เธอถอนหายใจ “ในเมื่อพวกคุณตามมาถึงที่นี่ได้ ก็คงรู้ทุกอย่างแล้วสินะ”
หลังจากเงียบกันอยู่นาน เมิ่งจิ้งทิงก็พูดเสียงต่ำ “คุณกลายเป็นสารปนเปื้อน และก่อรูปเป็น ‘ไอพิษ’ เพื่อแก้แค้นครอบครัวสามคนนั้นหรือ”