บทที่ 26: พรุ่งนี้เวลาของนายยกให้ฉันทั้งหมด
เส้นประสาททั่วร่างของฉีเทียนราวกับเชื่อมต่ออยู่กับตัวจงสวิน ยิ่งจงสวินเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าของเขาก็ยิ่งย่ำแย่
ฉีเทียนไม่เคยคิดเลยว่าผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว ตอนที่เขาคิดว่าชาตินี้จงสวินคงทำได้แค่คลุ้มคลั่งเสียสติ ใช้ชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรีอยู่ใต้เงาของตน ความรู้สึกด้อยค่า ความอิจฉาริษยาในยามพบกันครั้งแรก รวมถึงความชื่นชมที่กดข่มไว้ไม่อยู่ กลับผุดขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว
แทบจะถึงขั้นกดข่มไว้ไม่ไหว
ฉีเทียนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ มือกำแขนอวี้โจวฉือแน่น
แต่จงสวินมองตรงไปข้างหน้า ไม่แม้แต่จะเหลือบมองใคร เพียงปรายตามองอย่างเย็นชาในจังหวะที่เดินสวนกัน
ในดวงตาของเขาไม่มีแม้แต่เงาของฉีเทียนสะท้อนอยู่
ราวกับฉีเทียนไม่ต่างอะไรกับของประดับข้างทาง
นายกล้ายังไง...
ฉีเทียนคิดในใจ
อวี้โจวฉือเองก็ชะงักไปเช่นกัน สายตาเมื่อครู่ของจงสวินกวาดรวมเขาเข้าไปด้วย
ความหยิ่งผยองและต้นทุนที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต ถูกจงสวินเหยียบย่ำลงใต้เท้าอย่างง่ายดาย เส้นประสาทบางอย่างในใจของอวี้โจวฉือถูกดีดขึ้นฉับพลัน จนเขาสะท้านเฮือก สีหน้าพลันมืดครึ้ม ก่อนหันไปมองจงสวิน “นาย...”
“ไสหัวไป!” ฟีโรโมนของเมิ่งจิ้งทิงพุ่งกระแทกเข้ามาอย่างทรงพลัง บอดี้การ์ดสองวงที่ล้อมอยู่พลันอ่อนยวบราวกับทำจากกระดาษ
หากการถูกจงสวินเมินเฉยทำให้ทั้งสองรู้สึกขุ่นเคือง การที่เมิ่งจิ้งทิงออกโรงปกป้องเขาก็ทำให้ความคิดจะลงมือพลันมลายหายไปจนหมด
เมิ่งจิ้งทิงเดินตามหลังจงสวิน ด้านนอกไม่รู้ว่าหิมะโปรยปรายลงมาตั้งแต่เมื่อไร เขารับร่มจากพนักงานเสิร์ฟมากางบังเหนือศีรษะจงสวิน
เงาของทั้งสองหายลับไปในม่านฝนอย่างรวดเร็ว