บทที่ 22: สอบสวน
ตอนจงสวินเข้ารับการตรวจ เมิ่งจิ้งทิงก็ยืนอยู่ข้าง ๆ
ส่วนพวกชอบสอดรู้สอดเห็นกลุ่มนั้น เขาไล่ออกไปหมดแล้ว
ชายหนุ่มสวมกางเกงขายาวสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาว หัวเข็มขัดหนังบนปลอกแขนช่วยเพิ่มความเคร่งขรึมเย็นชาให้เขาอีกหลายส่วน รัศมีรอบตัวจริงจังและทรงอำนาจ
สมกับเป็นนายแบบอันดับหนึ่งของศาลชี้ขาดจริง ๆ ฉินเฟิงเหยวคิดในใจ
“เรียบร้อยแล้ว ลุกขึ้นได้” ฉินเฟิงเหยวปิดเครื่องตรวจ ก่อนหันไปพูดกับเมิ่งจิ้งทิงว่า “หัวหน้า ตอนนี้คุณชายจงไม่มีปัญหาอะไรร้ายแรง แค่พลังจิตค่อนข้างตื่นตัว พวกคุณควรจะ... แฮ่ม คุณน่าจะเข้าใจนะ”
เมิ่งจิ้งทิงรอจนเธอพูดจบ ค่อยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คุณชายจง? เมื่อกี้พวกคุณยังเรียกกันว่า ‘ที่รัก’ กับ ‘เด็กดี’ อยู่เลยไม่ใช่หรือ?”
ฉินเฟิงเหยว “!”
ให้ตายสิ! ลืมไปเลยว่าอัลฟ่าระดับ S มีความเป็นเจ้าของที่น่ากลัวขนาดไหน
ยังไม่ทันที่ฉินเฟิงเหยวจะคิดหาคำพูด จงสวินก็ยื่นมือเข้าช่วย พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ก็แค่ทักทายกันตามประสาเพื่อนเท่านั้นเอง ถ้าคุณถือสา ต่อไปผมจะพูดแบบนั้นกับคุณคนเดียวก็ได้”
ฉินเฟิงเหยวเม้มปาก มองทั้งคู่
เมิ่งจิ้งทิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ผมไม่มีรสนิยมแบบนั้น”
จงสวินตอบเรียบ ๆ “จะเกรงใจทำไม?”
“...”
ฉินเฟิงเหยวรีบเผ่นหนี รองเท้าส้นสูงของเธอเดินคล่องราวกับใส่รองเท้าพื้นเรียบ ผมหยักศกเป็นลอนใหญ่พลิ้วไหวอยู่ตรงเอว ชวนให้นึกถึงธงเรียกวิญญาณที่เดินได้ชัด ๆ
ฉินเฟิงเหยวปิดประตูห้องพยาบาล พอประตูปิดลง ภายในห้องก็เงียบสนิททันที
จงสวินสวมรองเท้าเสร็จแล้วชี้ไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง “นั่งสิ”
เมิ่งจิ้งทิงถาม “ทำอะไร?”