บทที่ 21: คู่คี่สูสี
วันนั้นภายในตึก “ไอพิษ” “อำพราง” เอาแต่หนีเอาชีวิตรอด จึงไม่ได้สนใจปฏิสัมพันธ์ระหว่างจงสวินกับผู้พิพากษาระดับ S คนนั้นเลย ต่อมาพอพบว่าทะเลจิตแสนสบาย มันก็หลับอย่างเต็มอิ่มไปอีกรอบ
“อำพราง” ยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้จงสวินไล่ตามสารปนเปื้อนตัวนั้นอย่างสนอกสนใจ ทั้งยังลงมืออย่างโหดเหี้ยมเต็มที่ แต่ตอนนี้พอเก็บงำกลิ่นอายลง กลับกลายเป็น...งดงามและเงียบสงบ เข้ากับหน้าตาของเขาอย่างยิ่ง
ในโลกมนุษย์ นี่คือรูปลักษณ์ชั้นยอด
ทำได้ตั้งหลายอย่างนี่นา
“อำพราง” ไม่กล้าส่งเสียงอีก จงสวินเองก็พยายามย่อยพลังงานมหาศาลในทะเลจิต ทั้งที่ยังสะลึมสะลือ
โชคดีที่มีฟีโรโมนของเมิ่งจิ้งทิง ถึงได้รู้สึกสบายขึ้นมาก
รถกลับมาถึงศาลชี้ขาด
ครั้งนี้อาการของจงสวินค่อนข้างผิดปกติ เมิ่งจิ้งทิงจึงพาเขาไปแผนกการแพทย์โดยตรง
แผนกการแพทย์ของศาลชี้ขาดมีผู้เชี่ยวชาญรอบด้านที่เกษียณแล้วแต่ถูกเชิญกลับมาทำงานหนึ่งคน และผู้ช่วยระดับผู้อำนวยการโรงพยาบาลอีกสามคน คอยให้บริการคนหนุ่มสาวกลุ่มนี้ที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกในการต่อสู้กับสารปนเปื้อน
ทันทีที่เครื่องมือเชื่อมต่อกับจงสวิน เส้นกราฟที่เคยนิ่งก็เริ่มแกว่งขึ้นลงอย่างรุนแรง
“คุณออกไปก่อน ออกไป!” ศาสตราจารย์สูงวัยไล่เมิ่งจิ้งทิงราวกับไล่ยุง “เด็กคนนี้อยู่ในมือผม ไม่มีทางเป็นอะไรหรอก วางใจได้”
……
“ทะเลจิตของโอเมก้ารุนแรงขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ?”
“หน้าตาดีจัง”
“สืบมาแล้ว เป็นคู่ของผู้พิพากษาคนนั้น”
“หา?”
“……”
เสียงพูดคุยที่ดังขาด ๆ หาย ๆ ทำให้จงสวินรู้ว่าสภาพของตัวเองคงยังไม่เลวร้ายนัก
“อำพราง” เงียบไปอีกครั้ง ลูกกลม ๆ ทั้งลูกลอยไปตามกระแส ราวกับตายไปแล้ว