บทที่ 35: ฉันขอสัญญากับคุณ
อัลฟ่าตัวแข็งแกร่งหมดสติไป
เมิ่งจิ้งทิงจ้องมองเขาจากมุมสูง ราวกับต้องการจดจำใบหน้านี้เอาไว้
จงสวินเดินเข้ามา “ไปกันเถอะ”
ทั้งสองหันหลังเดินจากไปท่ามกลางราตรี
งานเลี้ยงใต้ดินใช้บัตรเชิญในการเข้าออก เพื่อปกปิดความเป็นส่วนตัวของแขกและป้องกันไม่ให้คนอื่นพบเห็น การ “เฝ้าระวัง” ภายนอกจึงไม่รัดกุมนัก จงสวินกับเมิ่งจิ้งทิงจึงหนีออกมาได้อย่างสบาย ๆ
รถแล่นรวมไปกับกระแสจราจร หลังจากขับไปได้สิบนาที ทั้งคู่ยังเลี้ยวเข้าไปกินผัดเส้นที่ถนนคนเดินด้วยซ้ำ
หน้ากากถูกทำลายไปนานแล้ว เสื้อคลุมถูกโยนไว้ที่เบาะหลัง ทั้งคู่เปลี่ยนเป็นชุดลำลองสำรอง ดูราวกับคู่รักที่กำลังออกเดตกัน
“เติมน้ำส้มสายชูให้หน่อย” จงสวินว่า
เมิ่งจิ้งทิงเหลือบมองเขา หยิบขวดน้ำส้มสายชูมาเทให้ จงสวินคลุกเคล้าเล็กน้อย รสชาติพอดีกับที่เขาชอบ
“นายทำได้ยังไง?” เมิ่งจิ้งทิงถาม
จงสวินชะงัก เข้าใจว่าเขาถามว่าทำไมตอนออกมาจากห้อง คนมากมายถึงไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขา
เรื่องนี้พูดยาก จะให้บอกว่า “อ้อ ในทะเลจิตของฉันมีสารปนเปื้อนอยู่ตัวหนึ่ง” ก็ไม่ได้
เมิ่งจิ้งทิงเป็นผู้พิพากษาระดับ S จุดยืนชัดเจน เป็นปฏิปักษ์กับสารปนเปื้อนอย่างสิ้นเชิง
“นายเชื่อฉันก็พอ” จงสวินย้ำ “บางเรื่องยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกนาย”
“เมิ่งจิ้งทิง ฉันไม่อยากโกหกนาย”
บางทีอาจเพราะถูกคำว่า “คนโกหก” ของเมิ่งจิ้งทิงกระทบใจ ประโยคหลังจงสวินจึงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับกำลังให้คำมั่นสัญญา
เมิ่งจิ้งทิงว่า “นายปิดบังเรื่องฉันไว้หลายอย่าง”
“ฉันรู้” จงสวินกล่าว “ผู้ชายหกนิ้วคนนั้นบนชั้นสาม นายรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็นใคร?”