บทที่ 34: เป็นคุณเหรอ?
คำว่า “คนโกหก” ดังชัดเจนท่ามกลางเสียงประกอบแสบแก้วหู จงสวินเผลอคิดจะถามว่า “ฉันโกหกอะไร?” แต่ชั่วขณะต่อมาก็ยิ้มออกมาอย่างปล่อยวาง
ก็จริงนี่นา?
ทั้งที่รับปากเขาไว้แล้วว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต แต่กลับทำให้เขาผิดหวังมาตลอดสิบกว่าปี
แต่ไม่เป็นไร จงสวินคิดในใจ ยังไงก็ต้องมีใครสักคนชดใช้ให้กับเรื่องนี้
เขาตบแขนที่เมิ่งจิ้งทิงรัดไว้แน่นตรงหน้าท้องเบา ๆ แล้วชี้ขึ้นไปด้านบน
ห้องจัดเลี้ยงใต้ดินขยายขึ้นไปได้เพียงสามชั้น ชั้นหนึ่งกว้างขวางที่สุด เหมาะสำหรับจัดเลี้ยงแขก ชั้นสองเป็นห้องพักที่ค่อนข้างคับแคบ ส่วนชั้นสามอยู่ชิดกับพื้นกระเบื้องของพิพิธภัณฑ์ด้านบนพอดี เนื่องจากโครงสร้างสอบเข้าด้านบน จึงมีห้องอยู่เพียงสองห้อง
เมิ่งจิ้งทิงใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวจงสวิน อีกข้างจับขอบหน้าต่างด้านนอก แรงแขนมหาศาลจนกล้ามเนื้อบิดเกร็งราวกับเหล็กเส้น เขาพยุงร่างของทั้งสองที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศให้ขยับเข้าไปใกล้หน้าต่างสว่างไสวได้อย่างยากลำบาก
จงสวินไม่ทันได้สนใจมองข้างในด้วยซ้ำ กลับจิ้มแขนของเมิ่งจิ้งทิงเสียก่อน
เมิ่งจิ้งทิงส่งสายตาฉงนมาให้
จงสวินชูนิ้วโป้งให้ ซ้อมร่างกายมาดีมาก!
“……”
เมิ่งจิ้งทิงกลอกตาใส่เขาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองในห้อง การตกแต่งเป็นสไตล์คลาสสิก ใช้ไม้แดงเป็นหลัก มีตู้หนังสือเต็มผนัง ด้านขวามีโต๊ะเขียนหนังสือ บนผนังแขวนภาพสีน้ำมันชายในชุดขุนนางกำลังใช้ดาบฟันหมีสีน้ำตาลจนตาย
คนธรรมดาจะมีแรงทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?
ความทะเยอทะยานที่สวนทางกับครรลองอันควรเผยให้เห็นออกมา
มีคนผลักประตูเข้ามา
คนที่เข้ามาสวมหน้ากากเช่นกัน แต่งกายด้วยสูทเรียบร้อย รูปร่างไม่ได้มีอะไรโดดเด่น ทว่าเมิ่งจิ้งทิงพลันสังเกตเห็นมือซ้ายของคนที่เป็นหัวหน้า มีนิ้วอยู่หกนิ้ว