บทที่ 33: ไม่รู้จักอายบ้างเลย
ก่อนหน้านี้ ไม่เคยมีใครพูดถึงว่าสารปนเปื้อนกินได้
เมิ่งจิ้งทิงไม่มีทางกินเด็ดขาด
แม้จงสวินจะเคยเห็นเรื่องแปลกประหลาดมามากในชาติก่อน แต่ก็ไม่ได้มีรสนิยมชอบกินของแบบนี้
ตรงกันข้าม ชายที่อยู่ข้างกายจงสวินเห็นทั้งคู่ไม่ยอมแตะ แววตาโลภมากก็ปิดบังไม่มิด เขาถอดนาฬิกาข้อมือราคาแพงออก แล้วเลื่อนส่งให้จงสวินเบา ๆ
หมายถึงจะแลกเปลี่ยน
ทุกอย่างทำได้แนบเนียนมาก แต่ก็ยังดึงดูดความสนใจของพนักงานเสิร์ฟ
คนที่มาที่นี่ ใครบ้างไม่ได้มาเพื่อลิ้มรสคำนี้? แน่นอนว่า บางคนก็มาที่นี่เป็นครั้งแรกและข่มความกลัวในใจไม่ไหว แต่ร่างที่นั่งตัวตรงนั้นเหยียดไหล่และแผ่นหลังตั้งตรง ลมหายใจรอบกายลึกล้ำยากหยั่งถึง รู้สึกได้เลยว่าแค่ขยับนิดเดียว ก็อาจปลุกบางสิ่งที่เรียกว่า “หายนะ” ขึ้นมา
พนักงานเสิร์ฟคิดเช่นนั้น พลางเดินเข้าไปช่วยเมิ่งจิ้งทิงหั่นเนื้อ
ทำเสร็จแล้ว พนักงานเสิร์ฟก็ชักมือกลับ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะถอยออกไป
ดูเหมือนเขาตั้งใจจะยืนดูเมิ่งจิ้งทิงกินให้ได้
ความเคลื่อนไหวทางฝั่งพวกเขาดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบนชั้นสองแล้ว
ขณะที่หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังจะส่งสัญญาณ เสียงมีดกินข้าวครูดจานเงินก็ดังแหลมขึ้น ตามด้วยเสียงคลื่นเหียนที่ข่มไว้ไม่อยู่ จงสวินเลื่อนเก้าอี้ออกหมายจะลุกขึ้น แต่กลับเซถลาคุกเข่าลงกับพื้น
รูม่านตาของเมิ่งจิ้งทิงหดวูบ เขารีบโน้มตัวเข้าไปประคองจงสวิน ทันทีที่ร่างกายสัมผัสกัน จงสวินก็เคาะหลังมือของเมิ่งจิ้งทิงอย่างรวดเร็ว
พนักงานเสิร์ฟหลายคนที่อยู่ใกล้พากันกรูเข้ามา จงสวินปล่อยฟีโรโมนออกมาในจังหวะที่พอดี