บทที่ 15: สอบถาม
ราวกับเป็นการพิสูจน์คำพูดของหูอยู่ พอกินข้าวเสร็จ จงสวินเพิ่งเดินออกจากร้านอาหารมากับหลี่หมี่ ก็ถูกรถของตระกูลซูขวางเอาไว้
หลี่หมี่เป็นอัลฟ่าระดับ C ฟีโรโมนไม่ได้เข้มข้นนัก แต่ก็รีบยืนขวางหน้าจงสวินทันที พลางโวยวายใส่ “ทำอะไรน่ะ? พวกคุณคิดจะทำอะไรกัน?”
คนที่เป็นหัวหน้าฝ่ายนั้นคือชายวัยกลางคนร่างผอมเพรียว ดวงตาเรียวหางเชิดฉายแววอำมหิต จ้องจงสวินไม่กะพริบ “คุณชายจงไม่ต้องตกใจ นายท่านของเราเชิญคุณไปพบ แค่อยากถามอะไรสักสองสามคำถามเท่านั้น”
คำพูดฟังดูสุภาพ แต่เมื่อเห็นบรรดาบอดี้การ์ดล้อมเอาไว้ถึงสามชั้น จงสวินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไป
จงสวินไม่ได้กลัวคนพวกนี้ เพียงแต่จู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า และในจังหวะนั้นเอง สายจากเมิ่งจิ้งทิงก็โทรเข้ามาพอดี
“เลิกงานแล้วหรือยัง?” น้ำเสียงของจงสวินอ่อนโยน ฟังไม่ออกเลยว่ากำลังตื่นตระหนกทั้งที่มีมีดจ่อคออยู่
“คุณยังอยู่ที่ร้านอาหารหรือ?” น้ำเสียงของเมิ่งจิ้งทิงกลับทุ้มต่ำ
“ใกล้แล้ว ตอนนี้อยู่หน้าร้าน คนของตระกูลซูเชิญผมขึ้นรถ” จงสวินตอบ
เมิ่งจิ้งทิงกล่าวว่า “ส่งโทรศัพท์ให้คนตรงหน้า”
จงสวินทำตาม
ชายวัยกลางคนร่างผอมรับโทรศัพท์ไปอย่างคลางแคลงใจ ครั้นเห็นชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่เชื่อว่า ในเวลาแบบนี้เมิ่งจิ้งทิงจะล่วงรู้แผนของตระกูลซูแล้วเข้ามาขัดขวางได้ทัน ทั้งที่มีข่าวลือว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่แตกหักกันไปแล้ว ทว่า “เมิ่งจิ้งทิง” สามคำนี้มีน้ำหนักเกินไป ทำให้เขาเผลอแสดงท่าทีเคารพนอบน้อม “คุณคือ...”
“พวกคุณมีสิทธิ์อะไรถึงจะพาโอเมก้าของผมไป?” เมิ่งจิ้งทิงถามเสียงเย็น
ชายวัยกลางคนเกือบจะยืนตัวตรงทำความเคารพ “ไม่ใช่อย่างนั้นครับ คุณเมิ่ง แค่จะพาคุณชายจงไปถามอะไรสักสองสามคำถามเท่านั้น”
“ใครอนุมัติ?”