นับตั้งแต่รู้ความจริง อาซุ่ยถูกพามายังที่แห่งนี้เพียงลำพัง ไม่มีใครอยู่เคียงข้างนอกจากเซี่ยจื้อกับจีโหยว อารมณ์ก็ตึงเครียดมาตลอดทาง ไม่มีแม้แต่โอกาสได้จัดการกับความรู้สึกของตัวเอง
ครั้งแรกที่พบซือเป่ยอัน เธอรู้สึกรู้สำนึกผิด แต่พอได้ยินคำปลอบจากเขา หนังตาของอาซุ่ยก็เริ่มขุ่นข้องขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่น้ำเสียงก็ยังแฝงความอัดอั้นและตกต่ำ
“ทำไมพวกท่านถึงทำแบบนี้กันนะ…”
เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น มือที่เดิมทีเพียงลูบผมให้ก็บีบแน่นขึ้นทันที ซือเป่ยอันก้มตาลงเล็กน้อย เสียงของเขายังคงมีเวทมนตร์ปลอบประโลมเช่นเคย
“ผู้ใหญ่ก็มีเหตุผลของผู้ใหญ่ เธอไม่จำเป็นต้องไปคิดเรื่องพวกนี้”
อาซุ่ยรู้สึกว่าฟังดูมีเหตุผล แต่ก็รู้สึกว่าก็ไม่เชิงจะมีเหตุผลเสียทีเดียว “แต่ฉันก็เป็นผู้ใหญ่เหมือนกันนะ”
ซือเป่ยอันมองเธอตรง ๆ แล้วแก้ไขอย่างจริงจัง “ไม่ใช่”
สิบห้าปี นับเป็นผู้ใหญ่ตรงไหนกัน
เขาพักเรื่องไว้ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “ฉันช่วยด่าพวกเขาให้แล้ว”
พวกเขาคืออาจารย์ของอาซุ่ย แม้จะทำให้เธอเศร้า แต่เธอก็ไม่มีทางกล้าปากด่าพวกเขาอย่างหยาบหยาบอยู่ดี
ไม่ใช่เพราะเรื่องการเคารพอาจารย์อะไรหรอก เพียงเพราะเธอห่วงใยพวกเขา
ถ้าเธอไม่เต็มใจด่าก็ไม่เป็นไร เขาด่าแทนเธอ
ตอนแรกที่ได้ยินคำพูดของซือเป่ยอัน อาซุ่ยยังไม่ทันที่จะรู้ทันตัวเอง พอเมื่อเข้าใจว่าเขาพูดเรื่องอะไร เธอก็ตาโตค้างด้วยความไม่น่าเชื่อ แล้วก็รู้สึกว่าคนตรงหน้านี่คงมาปลอบเธอเล่น
เพราะตั้งแต่เคยรู้จักมา อันอันก็ไม่เคยด่าใครเลย