อาซุ่ยขี่หลังแกะเขาเดียวสีดำที่สูงใหญ่กว่าวัว ผ่านม่านควันฝุ่นยังพอเห็นใบหน้าเปี่ยมด้วยความดีใจของเธอ
เมื่อเห็นเธอชูแขนขึ้นฟาดฟันขณะวิ่งตรงมาหาเขา
ความเย็นชาในดวงตาของซือเป่ยอันกลายเป็นรอยยิ้มแห่งปีติ เผลอๆ เขาแทบจะก้าวไปข้างหน้าทันที
แต่พอจะเดินเข้าไปใกล้ ก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
อาซุ่ยบนหลังแกะยักษ์ยิ้มแฉ่งด้วยความยินดีย่างเท้าอุ่นวูบ แต่สีหน้าของแกะยักษ์สีดำที่ถูกเธอขี่กลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย
โดยเฉพาะตอนที่ดวงตาประกอบสีเขียวคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่เขา แวววาบของความดุร้ายปรากฏขึ้นเบื้องหลังดวงตา และเมื่อระยะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ซือเป่ยอันยังเห็นชัดเจนว่ามันกำลังก้นศีรษะลงมาหาตัวเอง
มันเงยหัวลง แล้วเขาเดียวสีดำบนหัวก็ชี้ตรงมาที่ซือเป่ยอันทันที บนเขานั้นยังแฝงแสงระเบิดสายฟ้าดำระยับ
ท่าทีนี้ ชัดว่าเตรียมพร้อมโจมตี!
รูม่านตาของซือเป่ยอันหดตัวลงอย่างแทบมองไม่เห็น สายตากวาดไปทางซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังมองหาจุดที่จะหลบหลีกได้อย่างมีประสิทธิภาพ
อาซุ่ยเพิ่งเห็นซือเป่ยอันแต่ไกลก็มีแต่ดีใจ จึงเพิ่งมารู้ตัวตอนนี้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เธอก้มมองเซี่ยจื้อ แล้วทำหน้านิ่งทันที ตบลงกลางหลังหนานุ่มของมันหนึ่งฟาด เมื่อเห็นมันไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เธอจึงเอนตัวไปข้างหน้า แล้วฟาดอีกหนึ่งทีไม่ยั้งมือเข้าที่เขาที่แผ่ระเบิดสายฟ้าดำของมัน
ปากยังไม่ลืมตำหนิแกะตัวโต “นั่นอันอัน เพื่อนสนิทของเรา! ห้ามเอาเขาของแกชี้ใส่เขา! เก็บเข้าเดี๋ยวนี้!”
ระเบิดสายฟ้าดำที่กะพริบบนเขาสีดำไม่เพียงไม่โจมตีอาซุ่ย กลับกระจายหายไปราวกับถูกฝีมือการตบนั้นเชียว