ถ้าจะพูดว่าจีโหยวเป็นคนปรากฏตัวลับๆ ล่อๆ นั่นยังมีการชมอยู่ในนั้น
ในสายตาของอาซุ่ยแล้ว ผู้ชายคนนี้ป่วยชัดๆ
อาศัยวิชาพื้นที่ของตัวเอง ไม่กี่วันทีโผล่หัวทีนี่ ทีไรโผล่หางทีโน่น
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสี่อาจารย์ถึงไม่ยอมเล่นด้วย
จักรพรรดิผีทั้งห้าทิศ มีเขาคนเดียวที่ถูกทำร้าย
อาซุ่ยคิดอย่างนั้น สายตาที่มองจีโหยวจึงแฝงความเห็นใจ
ซือเป่ยอันไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอีกจนถึงขั้นสงสาร แต่ก็ไม่เสียหายอะไร เขาเลยตามเธอด้วยการส่งสายตาสมเพชสมเห็นกลับไป
ส่วนดวงตาร้อยตาของเซี่ยจื้อไม่ค่อยมีความผันผวนชัดเจน หัวใหญ่ของมันก็แค่ยัดยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองคนนั้น แล้วก็จ้องมองตัวเองเช่นกัน
จีโหยว: …
ถูกสามดวงตาจ้องแบบนี้ แม้แต่จีโหยวก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
พอเหวี่ยงมือ ร่างของเขาก็หายไปจากกลางอากาศ พร้อมกันนั้น ไม่ไกลจากด้านหน้าของอาซุ่ยกับซือเป่ยอัน รอยแยกมิติก็เปิดออกอีกครั้ง
ร่างของจีโหยวค่อยๆ ก้าวออกมาจากภายใน
อาซุ่ยดูการแสดงของเขาจนทำได้แค่กลอกตา เซี่ยจื้อด้านข้างราวกับรู้สึกถึงสัญญาณของเธอ ดวงตารวมก็ฉายแววดุร้ายอีกครั้ง สะบัดขาหลังหนึ่งข้างเตะดินไปข้างหลัง ทำท่าว่าจะพุ่งชนเข้าไปเสียแล้ว
เห็นชัดว่ามันยังไม่ลืม “คำสั่ง” ที่อาซุ่ยเคยบอก ให้มาตีเขา
จีโหยวมองเห็นท่าทางของเซี่ยจื้อในแวบแรก ดวงตาในที่สุดก็แฝงความหงุดหงิด สายตาที่จ้องเซี่ยจื้อพลันออกแนวอันตราย
“เซี่ยจื้อ อย่าเอาแต่ได้ที”
อาซุ่ยสัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดในดวงตาเขา ก่อนที่เซี่ยจื้อจะพุ่งเข้าใส่โดยไม่ฟังเสียงใด ๆ เธอก็ยื่นมือคว้ามันไว้