ในที่สุดก็เป็นซือเป่ยอันที่ค้นหาไส้กรอกขึ้นมาหนึ่งชิ้นจากถุงแล้วป้อนให้สัตว์ร้ายตัวนี้
ไส้กรอกชิ้นไม่ใหญ่ แต่รสชาติทำให้ดวงตาคู่ผสานของเซี่ยจื้อส่องประกายวูบขึ้นอย่างชัดเจน
และด้วยการป้อนไส้กรอกหนึ่งชิ้นของซือเป่ยอันนี้เอง เซี่ยจื้อจึงยอมให้เขานั่งบนหลังคู่กับอาซุ่ย
บนลำตัวแกะดำยักษ์ อาซุ่ยกับซือเป่ยอันนั่งกันหน้าหลังต่อกัน โดยมีแกะดำยืนอยู่ริมหน้าผา
อาซุ่ยโน้มตัวโอบคอมันเบา ๆ ก่อนจะทำท่าตัดสินใจแล้วเหมือนอย่างที่ส่งสัญญาณว่า
“เซี่ยจื้อ Go!”
เซี่ยจื้อไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ แต่มันรับรู้ถึงคำสั่งได้
ทันทีที่เสียงของอาซุ่ยดังลง แกะดำยักษ์ก็พุ่งตัวดิ่งลงชันฉับพลัน วิ่งไล่ลงตามหน้าผาที่ชันเกือบตั้งฉากไปเรื่อย ๆ
อาซุ่ยกับซือเป่ยอันแม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่ความรู้สึกตัวเอียงดิ่งลงตามสัญชาตญาณก็ยังทำให้ทั้งคู่หัวใจตีบตัน
ซือเป่ยอันแทบจะโอบกอดอาซุ่ยด้านหน้าไว้ทันทีตามสัญชาตญาณ กลัวว่าเธอจะพุ่งศีรษะลงไปเสียก่อน
อาซุ่ยที่ถูกกอดรัดรอบเอวแน่นจนตั้งตัวไม่ทัน กลับไม่ได้คิดมาก ตรงกันข้ามยังควักมือข้างหนึ่งออกมาจับมือของซือเป่ยอันแน่นขึ้นอีก พร้อมหันไปปลอบเขาไม่ลืมว่า
“อันอันอย่ากลัวนะ กอดฉันแน่ ๆ ไม่มีตกหรอก”
แม้ตกลงไปจริง ๆ เธอก็จะคว้าตัวเขาไว้ได้ทัน
ซือเป่ยอัน: …
แม้เจตนาของเขาไม่ใช่อย่างนั้น แต่… เขาก็ไม่เอ่ยห้วงห้าม แค่แขนที่วงรอบเอวคนตรงหน้ารัดแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย
เซี่ยจื้อที่อยู่ใต้ตัวไม่รู้เรื่องของคนสองคนบนหลัง สี่ขาวิ่งพุ่งดิ่งลงตามหน้าผาอย่างรวดเร็ว
ภายนอกดูเหมือนพุ่งลงดิ่ง แต่จริง ๆ คือการวิ่งเต็มฝีเทาราวกับวิ่งบนพื้นราบ ไม่ว่าจะพื้นราบหรือทางชัน สำหรับมันแล้วดูเหมือนจะไม่ต่างกันเลย